एका पवित्र संवादात, मानवाच्या आणि स्त्रीच्या शुभ-अशुभ अंगवैशिष्ट्यांचे तसेच राजोपयोगी वस्तूंच्या निर्मितीचे वर्णन विस्ताराने सांगितले जाते. मानवाच्या अंगरचनेत अनेक वैशिष्ट्ये सांगितली जातात. काहींना डोळ्यांत तारे नसतात, दोन शुभ्र दात असतात, खोल नाभी, तीन कान, आणि एक विशेष गुण आठवला जातो. त्याच्यामध्ये मत्सररहितपणा, करुणा, संयम, मंगल वर्तन, शुद्धता, प्रबळ इच्छा, नम्रता, सहजता आणि धैर्य या गुणांचा समावेश असतो. पुरुषाच्या शरीरात तीन गोष्टी त्रैविध्याने लटकतात—वीर्यकोश आणि हात. त्याचे जन्म, प्रदेश, वर्ण, तेज, कीर्ती आणि संपत्ती या गोष्टींनी ओळखले जातात. जो तीन प्रकारे पसरतो, ज्याच्या पोटात तीन शक्ती आहेत, आणि जो शरीराने तीन ठिकाणी वाकलेला असतो, त्याचे वर्णन केले जाते. जो देव, द्विज आणि गुरू यांना वंदन करतो, धर्म, अर्थ आणि काम यांचे योग्य काळ जाणतो, त्याला त्रिकालज्ञ म्हणतात. जो छाती, कपाळ आणि चेहऱ्यावर त्रिपुंड लावतो, ज्याचे दोन हात आणि दोन पाय ध्वज, छत्र आणि इतर वस्तूंनी अलंकृत असतात, त्याचीही प्रशंसा होते. मानवाच्या बोटा, हृदय, पाठ आणि कंबरेत चार-चार विभाग असतात. त्याची उंची छान्णव बोटांची आणि चार विटांची माप असते. चार शुभ्र आणि चार काळे दात, काळ्या डोळ्यांच्या बुबुळ्या, भुवया, दाढी आणि केस यांचे वर्णन केले जाते. नाक आणि चेहऱ्यावर घाम, कांखेत दुर्गंध, लहान गळा व अंग, तसेच वासाने शुद्धता याचा उल्लेख आहे. बोटांच्या सांध्यांची रचना सूक्ष्म, नखे, केस, दात व त्वचा द्विजांसारखी, जबडा, डोळे, कपाळ व नाक लांब, छातीच्या मध्ये जागा, हे सर्व वर्णन केले जाते. छाती, कांख, तोंड, नाक उठावदार; चेहरा गोल; त्वचा, केस, दात गुळगुळीत; तसेच केस, कटाक्ष, नखे आणि वाणीही सुंदर. गुडघे व मांडींना दोन बांबूंसारख्या हाडांची जोड, डोळे, नासाछिद्र, कान, गुप्तेंद्रिय व गुदद्वार शुद्ध; जीभ, ओठ, तोंड, डोळे, हात, पाय, नखे, शिश्नाचे टोक आणि तोंड—ही दहा अंग कमळासारखी म्हणतात. हातपाय सुंदर, गळा, कान, हृदय, डोके, कपाळ, पोट, पाठ—ही दहा आदरणीय अवयव. हात पसरले असता मधल्या बोटांच्या टोकांतील अंतर माणसाच्या उंचीइतके असते, हे वडाच्या झाडासारखे गोलाकार रूप आहे. पाय, घोटे, कंबर, पार्श्वभाग, काख, वीर्यकोश, छाती, कान, ओठ, मांडी, पिंड, हात, भुजा आणि डोळे—ही चौदा जोड्या मानवात आढळतात. जो चौदा विद्या आणि दोन अक्षरांनी जाणतो, त्याला सोळा अक्षरी म्हटले जाते. ज्याचे शरीर खडबडीत, विखुरलेले, मांसहीन, वाईट आणि विरुद्ध वासाचे असते, त्याला शुद्ध दृष्टीने पाहिल्यासही त्याचे वर्णन केले आहे. त्याची वाणी गोड, चालणं अभिमानी हत्तीप्रमाणे, एका रोमारंध्रातून केस उगवतात, भीतीत संरक्षण मिळते. यानंतर समुद्र म्हणतो—शुभ स्त्री तीच, जिने सुंदर अंग, अभिमानाने चालणं, भरदार कंबर, आणि डोळे अभिमानी कपोतासारखे असतात. तिचे केस सुंदर, अंग सडपातळ, अंगावरचे केस सूक्ष्म, आकर्षक, पाय जमिनीवर सम प्रमाणात टेकतात, स्तन एकमेकांजवळ. तिची नाभी उजवीकडे वळलेली, योनी अंजीराच्या पानासारखी, घोटे लपलेले, आणि नाभी अंगठा व मध्यम बोट यांच्या मध्ये. ज्याची पोट बाहेर आलेली, स्तन लटकलेले किंवा त्वचा खरखरीत, ती आकर्षक नाही; प्राणी, वृक्ष, नदी यांच्या नावाने ज्यांचे नाव आहे किंवा नेहमी भांडणप्रिय आहे, तीही वर्ज्य. ती स्त्री लोभी नसावी, कठोर बोलू नये; ती शुभ, देवांनी पूजली जाते; गाल किंवा ओठ फुलासारखे फुगलेले नसावेत, डोके मोठे नसावे, अंगावर प्रचंड केस नसावेत. भुवया एकत्र किंवा वाकड्या नसाव्यात; पतीस प्राणाप्रमाणे मानणारी, त्याला प्रिय असावी. जरी भाग्यचिन्ह नसली तरी, सौंदर्य असेल तर गुण असतात. यानंतर अग्नि म्हणतो—सर्वोत्तम चवरी सोन्याच्या दांड्याची असावी; राजछत्र हंस, मोर किंवा पोपट यांच्या पिसांनी बनवलेले, गोलाकार व पांढरे असावे. क्रौंचाच्या पिसांनी किंवा मिश्र पिसांनी छत्र बनवू नये; ब्राह्मणासाठी चौकोनी छत्र, राजासाठी गोलाकार. दांड्याला तीन ते आठ गाठी असू शकतात; शुभ आसन दूध देणाऱ्या वृक्षाच्या लाकडाचे, पन्नास बोटे उंचीचे असावे. त्याची रुंदी तीन विटांची, सुवर्णादी अलंकारांनी भूषित असावी; धनुष्य तयार करताना लोह, शिंग, लाकूड हे तीन मुख्य पदार्थ. धनुष्याच्या दोरीसाठी बांबू, स्नायु, कातडी; उत्तम लाकडी धनुष्य चार विटांचे असावे. यापेक्षा कमी ते मध्यम व कनिष्ठ प्रकारचे; मध्यभागी योग्य पदार्थाचा सांधा असावा. शिंगाचा टोक लहान व कातडीने झाकलेले असावे; शिंग व लोखंडी धनुष्याचे टोक स्त्रीच्या भुवयासारखे व बसवलेले असावे. लोखंडी धनुष्य स्वतंत्र किंवा मिश्र असू शकते; धनुष्य योग्य व सुवर्ण बिंदूंनी अलंकृत असावे. वाकडे, तुटलेले किंवा छिद्र असलेले धनुष्य वर्ज्य; सोनं, चांदी, तांबे, काळं लोखंड हे धनुष्यांसाठी प्रसिद्ध. म्हशीचे, शारभाचे किंवा घोड्याचे शिंग, चंदन, केन, साल किंवा पांढऱ्या अंगकू वृक्षाचे लाकूड यांपासून उत्तम धनुष्य बनते. घरच्या बांबूपासून, शरद ऋतूत तोडलेले धनुष्य सर्वश्रेष्ठ; ते तीन लोकांना मोहित करणाऱ्या मंत्रांनी पूजावे. बाण लोखंड, बांबू किंवा इतर पदार्थाचे, सरळ, सुवर्णवर्णी, स्नायुने बांधलेले, पिसांनी अलंकृत असावे. सोन्याच्या पिसांचे बाण उत्तम; पिसे व्यवस्थित, तेल लावलेले असावेत; प्रवासाच्या किंवा अभिषेकाच्या सुरूवातीला बाणाच्या टोकांना होम द्यावे. राजाने ध्वज, शस्त्रे व वार्षिक अर्पणांनी पूजा करावी; ब्रह्मदेवाने मेरू शिखरावर व स्वर्गगंगेच्या तीरावर पूजा केली. तेव्हा त्याने यज्ञात विघ्न आणणारा लोखंडाचा दैत्य पाहिला, आणि ते विचार करत असतानाच अग्नितून एक पराक्रमी पुरुष प्रकट झाला. अशा प्रकारे, शारीरिक, नैतिक आणि राजकीय आयुष्यातील विविध अंगांचे, गुणांचे आणि वस्त्र-शस्त्रांच्या निर्मितीचे हे दिव्य ज्ञान सांगितले जाते.