राजा, उद्दिष्ट साध्य करण्यासाठी सात उपाय सांगितले गेले आहेत—साम, दान, भेद, दंड, उपेक्षा, माया आणि कपट. या उपायांचा योग्य वेळी वापर केल्यास सर्व कार्ये साध्य होतात. साम म्हणजेच सौम्य वाणी, पूर्वी केलेल्या उपकारांची आठवण, आणि आपुलकीने बोलणे—हे चार प्रकारचे मानले गेले आहेत. कोणी पाहुणा घरी आल्यावर, त्याचे स्वागत 'मी तुझा आहे' अशा शब्दांनी आणि योग्य भेटवस्तूंनी करावे. मिळवलेल्या संपत्तीचे दानही श्रेष्ठ, मध्यम आणि कनिष्ठ असे तीन प्रकारचे असते. त्यावेळी, जे काही मिळाले त्याबद्दल समाधान दाखवावे, नवीन भेटवस्तू द्याव्यात आणि स्वतःहून स्वीकारण्याची कृती करावी. दान, ऋणमुक्ती आणि देणगी—हे पाच प्रकारे सांगितले गेले आहेत: ज्या गोष्टींवर आपुलकी किंवा आसक्ती आहे त्यांचा त्याग, आणि ज्यामुळे आनंद मिळतो असे दान. भेदाचा वापर तज्ज्ञांच्या मते तीन प्रकारे होतो: विभाजन घडवणे, संपत्ती काढून घेणे, आणि त्रास देणे—हेच दंडाचे तीन प्रकार आहेत. उघडपणे आणि गुप्तपणे—दुर्जन किंवा लोकांना अप्रिय वाटणारे कृत्य उघडपणे करावे; लोकांना भीती वाटावी यासाठी शिक्षा करावी, आणि अशा प्रसंगी बक्षीस देणे प्रशंसनीय आहे. विशेषतः शत्रूला गुप्तपणे किंवा शस्त्राने मारावे; पण द्विजांना केवळ त्यांच्या जन्मामुळे मारू नये—त्यांना सामाने जिंकावे. नेहमीच मनाला सुखावणारी, जणू अमृतासारखी वाटणारी, मृदु वाणी वापरावी. जो खोट्या आरोपाने त्रस्त आहे, समृद्धीची इच्छा बाळगतो, बोलावले तरी सन्मानित होत नाही, राजाचा द्वेष करतो, अन्याय करतो किंवा स्वतःला श्रेष्ठ समजतो—अशा प्रत्येकाला सामाने जिंकावे. ज्याच्या धर्म, इच्छा किंवा संपत्तीवर आघात झाला आहे, जो रागावलेला, गर्विष्ठ, अपमानित किंवा कारण नसताना सोडून दिला आहे, किंवा शत्रू झाला आहे—त्यालाही सामाने जिंकावे. ज्याची संपत्ती किंवा पत्नी हिरावली गेली आहे, जो सन्मानास पात्र असूनही सन्मानित होत नाही—अशा कायम चिंता करणाऱ्या लोकांना शत्रूच्या गटात फूट पाडावी. जे आले आहेत त्यांना हवे ते द्यावे, आपले लोक शांत करावेत; विशेषतः भीतीच्या प्रसंगी सामाचा वापर करावा. दान, सन्मानाचे प्रकार आणि भेदाचे उपाय सांगितले गेले आहेत; मित्र जर नष्ट झाला, जणू किड्यांनी पोखरलेल्या लाकडासारखा, तर तो तुटून पडतो. जो तीन शक्ती, स्थान आणि वेळ जाणतो, त्याने शत्रूला दंडाने वश करावे; जो मैत्रीपूर्ण आणि सद्भावना असलेला आहे, त्याला सामाने जिंकावे. लोभी आणि दुर्बलांना दानाने जिंकावे; परस्पर संशय असणारे मित्र आणि दुष्ट—मुलगे किंवा भाऊ—यांना दंडाच्या भीतीने किंवा सामाने आवरावे. दान आणि भेदाने मुख्य सेनापती, शूर सैनिक, प्रजाजन, सीमावर्ती प्रमुख आणि वनवासी—यांना त्यांच्या अपराधावर भेद आणि दंडाने वश करावे. देवतांच्या मूर्तींची पूजा गुप्तपणे लपलेल्या लोकांनी करावी; एखादा पुरुष स्त्रीचे वेष धारण करून रात्री अद्भुत दृश्य निर्माण करतो. इच्छेनुसार वेताल, घुबड, पिशाच्च, शिव यांचे रूप धारण करता येते; तसेच वेगवेगळे आकार, शस्त्र, अग्नि, दगड, पाणी यांचा वर्षाव करता येतो. भीमाने कीचकाचा वध करण्यासाठी मानवी नसलेल्या अंधार, वारा, अग्नि आणि मायांचा वापर केला, आणि स्त्रीचे रूप घेतले. अन्याय, संकट किंवा युद्धात जेव्हा कोणी थांबत नाही, तेव्हा उपेक्षा दाखवावी, जशी भाऊबंदकीत किंवा हिडिंबाच्या प्रसंगी दाखवली. मेघ, अंधार, पाऊस, अग्नि, पर्वतांचे अद्भुत दृश्य, सैन्याची जागा, ध्वजधारकांचे दर्शन, तसेच कापलेले, फाडलेले, तुटलेले किंवा एकत्र मिसळलेले लोकांचे दृश्य—हे सर्व शत्रूंना घाबरवण्यासाठी मायावी उपाय आहेत. यानंतर, अग्नी म्हणतो: रामाने सांगितलेली नीती स्त्री-पुरुषांसाठी सारखीच आहे; समुद्र आणि पूर्वी गर्गाने सांगितलेली वैशिष्ट्येही त्यात आहेत. समुद्र पुढे सांगतो—पुरुषांची आणि स्त्रियांची शुभ-अशुभ चिन्हे सांगतो: एक जास्त, दोन शुभ्र, तीन खोल, असे विविध गुण. तीन प्रकार, तीन लोंबकळणारे, आणि जे तीनदाही पसरते; तीन रेषा, तीन वाकलेले, आणि तीन काळांची जाण असणारा पुरुष. तीन ठिकाणी उत्तम व रुंद शरीर, चार चिन्हे, आणि चार प्रकारे सम असणारा. चार मांड्या, चार दात, सात तेल, नऊ शुद्ध, दहा कमळे, दहा रचना, आणि वटवृक्षासारखी परिघ. सहा उंचवटे, आठ भाग, सात तेल, नऊ शुद्ध, दहा कमळे, दहा रचना, आणि वटवृक्षासारखी परिघ. चौदा समजोड्या, सोळा डोळे हे प्रशंसनीय; धर्म, अर्थ, काम या त्रिवर्गांनी युक्त, धर्म एक जास्त मानला जातो. डोळ्यात तारे नसणे, शुभ्र दात, दोन शुभ्र, खोल, तीन कान, नाभी; आणि एक गुण, तीन स्मरणीय. अद्वेष, करुणा, संयम, शुभ आचरण, शुद्धता, अभिलाषा, नम्रता, सहजता आणि धैर्य. तीन प्रकार, तीन लोंबकळणारे, पुरुषाचे वृषण आणि हात; प्रदेश, जन्म, वर्ण, तेज, कीर्ती, आणि भाग्य. जो तीन प्रकारे पसरतो, तीन रेषा; पोटात तीन बल; तीन वाकलेला पुरुष जाण. जो देव, द्विज आणि गुरु यांना वंदन करतो, धर्म, अर्थ, काम यांचे योग्य काळ जाणतो, तो त्रिकालज्ञ म्हणवतो. जो छाती, कपाळ आणि चेहऱ्यावर तीन रेषा ओढतो, ज्याचे दोन हात व दोन पाय ध्वज, छत्रादीने शोभित आहेत. बोटे, हृदय, पाठ, आणि कंबर—प्रत्येकी चार; नव्वद सहा बोटांची उंची आणि चार हस्तांची माप. चार दात, चंद्रासारखे तेजस्वी, आणि चार काळे; डोळ्यांची बुबुळं, भुवया, दाढी आणि केस काळे. नाक व चेहऱ्यावर घाम, बगलांमध्ये दुर्गंध, लहान अंग आणि मान, वासांनुसार वास. बोटांचे सांधे सूक्ष्म, नखे, केस, दात, आणि त्वचा द्विज; जबडे, डोळे, कपाळ आणि नाक लांब, आणि छातीमधील अंतर देखील लांब. या प्रकारे, राजा, नीती, उपाय, दान, भेद, दंड, आणि पुरुषाच्या शुभ-अशुभ वैशिष्ट्यांची ही गूढ आणि पवित्र कथा सांगितली गेली आहे.