शुभ मुहूर्तावर, जेव्हा लाभकारी ग्रहांचा प्रभाव असेल आणि गुरू, शुक्र किंवा बुध यांचा संयोग असेल, तेव्हा त्या वेळी आरंभ केलेल्या कार्यास सामर्थ्य आणि दीर्घायुष्य लाभते. ज्योतिषशास्त्रानुसार, राज्य, पराक्रम, सामर्थ्य, पुत्रप्राप्ती, कीर्ती, पुण्य आणि इतर अनेक लाभ मिळतात. कुंडलीतील लग्न, सप्तम, चतुर्थ आणि दशम हे चार कोन (केंद्र) मानले जातात. या केंद्रात गुरू, शुक्र आणि बुध असतील, तर सर्व सिद्धी प्राप्त होतात; तसेच, जर तृतीय, एकादश किंवा चतुर्थ स्थानात पापग्रह असतील, तर तेही शुभ फलदायक ठरतात. विशिष्ट श्रेष्ठ कार्यांसाठी नव्हे, तर इतर सर्व कार्यांसाठी तिथी वगैरेचा विचार करून, भूमीची पाचपट मापे सोडून किंवा ती धनासारखी मानून, ज्ञानी लोकांनी विधी करावा. यज्ञमंडप हातापासून बारा पावलांच्या अंतरावर, समोर बांधावा. तो चौकोनी, चार दारांचा असावा; स्नानासाठी त्याचा अर्धा आकार असावा. मंडप एक किंवा चार दिशेला तोंड असलेला, किंवा उग्र, पूर्व किंवा उत्तराभिमुख असू शकतो. हत्तीच्या आकाराचा मंडप दहा हातांचा असावा, किंवा आवश्यकतेनुसार बांधावा. उत्तरेला दोन हातांनी वाढवून, उरलेले आठ मंडप असावेत. वेदी मध्यभागी चौकोनी असावी, आणि कोपऱ्यात खांब जोडलेले असावेत. वेदीच्या पायांमध्ये जागा ठेवून, तेथे नऊ किंवा पाच अग्निकुंड असावेत, किंवा एकच असावा; शिवसाठी लाकडी चौकटीवर, पूर्वेला किंवा आचार्याने सांगितल्याप्रमाणे असावा. शंभर-पन्नास आहुतींसाठी अग्निकुंड मुठीइतका, शंभर आहुतींसाठी बोटाएवढा, हजार आहुतींसाठी हाताएवढा, आणि दहा हजार आहुतींसाठी दोन हातांचा असावा. लक्ष आहुतींसाठी चौकोनी अग्निकुंड, कोटी आहुतींसाठी आठ हातांचा; पूर्वेला चंद्रकोरीसारखा, दक्षिणेला त्रिकोणी, पश्चिमेला सहाभुज, उत्तरला कमळाच्या आकाराचा, शिवासाठी अष्टकोनी; शिवाच्या अग्निकुंडात थोडा तिरपा उत्खनन करावा, आणि त्याला उंच बांध घालावा. त्या बाहेर, वैदिक अग्नीसाठी बोटाएवढ्या रुंदीचे तीन बांध असावेत; प्रत्येक बांध सहा बोटे रुंद, किंवा एकच, आणि अग्निकुंडाच्या आकाराचा असावा. या बांधांवर, मध्यभागी पिंपळाच्या पानाच्या आकाराची योनिस्थापना करावी; तिची उंची एक बोट, आणि रुंदी आठ बोटांची असावी. लांबी अग्निकुंडाच्या अर्ध्या मापाएवढी, आणि पाया अग्निकुंडाच्या मानेइतका असावा. पूर्व, दक्षिण आणि नैऋत्य अग्निकुंडांसाठी योनिचा तोंड उत्तराभिमुख असावा. इतरांसाठी पूर्वाभिमुख, किंवा त्या दोनांसाठी ईशान्याभिमुख असावा. अग्निकुंडाच्या चोवीसाव्या भागाला बोट म्हणतात. प्रवेशद्वारासाठी प्लक्ष, उडुंबर, अश्वत्थ आणि वट या झाडांची लाकडे अनुक्रमे वापरावीत; त्यांची नावे अनुक्रमे शांती, आत्मा, बल, आरोग्य आणि इतर अशी आहेत. ही द्वारे पाच, सहा किंवा सात हात लांबीची, एक हात अंतरावर ठेवावीत; रुंदी अर्धी असावी, आणि आंब्याच्या पानांनी इत्यादीने सजवावी. इंद्रधनुष्यासारखे, लाल, काळे, धुरकट, चंद्रासारखे चमकदार, पांढरे, सुवर्ण, आणि स्फटिकासारखे असे ध्वज असावेत. पूर्व दिशेस लाल, दक्षिणेस निळे (निरृतिचे) ध्वज असावेत. त्यांची लांबी पाच हात, आणि रुंदी अर्धी; ध्वज लांब आणि रुंद असावेत. ध्वजदंड हाताने मोजावेत, आणि पाच हात लांबीचे असावेत; ते मुंग्याच्या वारुळातून, हत्तीच्या सुळ्याच्या टोकावरून किंवा बैलाच्या शिंगावरून घ्यावेत. कमळाच्या घड्यापासून, वराहाकडून, गोठ्यातून, आणि चौकातून मातीचे बारा भाग घ्यावेत; आठ वैकुंठासाठी, आणि पिनाकी (शिव) साठी. पाच तुरट रसांची झाडांची साल घ्यावी—वट, उडुंबर, अश्वत्थ, आंबा, जांभूळ; आणि ऋतूनुसार आठ प्रकारची फळे घ्यावीत. पवित्र स्थळांतील सुवासिक पाणी, तसेच सर्व औषधी वनस्पतींचे पाणी योग्य मानले जाते. योग्य फुले, फळे, रत्नांचे आणि गोऱ्ह्यांचे पाणी यांचा उल्लेख केला आहे. स्नानासाठी पाच वस्तू, तसेच गायीच्या पंचगव्याचे अमृत आणावे. पीठ व कापडापासून बनवलेली शुद्धीकरणासाठी वापरावीत. हजार छिद्रांचा कलश, मंडळासाठी रोचना, आणि शंभर औषधी वनस्पतींची मुळे—विजया, लक्ष्मणा, बला. गुडुची, अतिबला, पाथा, सहदेवा, शतावरी; ऋद्धि आणि सुवर्चसा वाढवतात. प्रत्येक वनस्पती स्नानासाठी वेगळी वापरावी. संरक्षणासाठी तीळाचा ढीग आणि कुशा, तसेच राखेने स्नान; जौ, गहू आणि बेल यांच्या चूर्णाचा उपयोग करावा. उटण्याकरिता कापूर वापरावा, स्नानासाठी कलशाच्या बाजू, शय्यासाठी गादी, उशी, अंगावर टाकायचा कपडा. आपल्या सामर्थ्यानुसार विधीसाठी शय्येची व्यवस्था करावी; तुप आणि मध मिसळलेले पात्र, आणि सोन्याची काठी तयार करावी. पोषणासाठी शिवकलश, आणि दिशांच्या रक्षणासाठी कलश; झोपेसाठी एक कलश, शांतीसाठी कुंडांच्या संख्येनुसार कलश असावेत. द्वारपाल, धर्म, शांती, वास्तु, लक्ष्मी, गणेश आणि इतरांसाठीही कलश ठेवावेत. धान्याच्या ढिगावर पात्रे ठेवावीत, वस्त्र व माळांनी सजवावीत, सोन्याने भरावीत, सुवासिक पाण्याने शिंपडावीत. फळांनी भरलेली पात्रे, पानांनी व शुभचिन्हांनी युक्त पात्रे; पात्रांवर वस्त्रे घालावीत, आणि पांढरी मोहरी आणावी. विखुरण्यासाठी भाजलेला तांदूळ, ज्ञानाची तलवार, झाकण असलेली आहुतीची पात्रे, तांब्याचा चमचा. पायांना अभिषेकासाठी तुप व मध मिसळलेली पात्रे; तीनशे कुशांच्या आसनांची गादी, हाताने मोजलेली. चौकोनी व चौरस आसने, पलाशाच्या पानांची बनवलेली; तीळासाठी पात्र, आहुतीचे पात्र, अर्धपात्र, आणि शुद्धीकरणासाठी पात्र. एकूण अठ्ठावीस वस्तू—धूपपात्र, चमचे, टोपली, आसन, पंखा, कोरडे इंधन. फुले, पाने, गुग्गुळ, तुपाचे दिवे, धूप, अखंड तांदूळ, त्रिसुत्री दोरे, गायीचे तूप, जौ, तीळ. शुद्धीसाठी कुशा, तीन मधुर पदार्थ, दहा इंधनकाठ्या, हाताएवढा चमचा, सूर्यादी ग्रहांच्या शांतीसाठी हात. इंधनकाठ्या—अर्क, पलाश, खदिर, आंबा, पिंपळ, उडुंबर, शमी, दुर्वा, कुशा—एकूण एकशेआठ असाव्यात. या प्रकारे, प्रत्येक विधीची आखणी, साहित्य व त्यातील पवित्रता, शास्त्रानुसार सांगितली आहे.