पूर्वीप्रमाणे सूर्याप्रमाणे तेजस्वी असलेली मूर्ती बाजूला ठेवून, आता सहा स्थानांची रचना करावी लागते. प्रथम डोक्याचा उंचावलेला भाग तयार करावा, त्यानंतर कपाळ आणि नाक यांची रचना करावी. चेहरा, हनुवटी आणि मान यांची आखणी करताना, हात आणि डोळ्यांसाठी योग्य जागा ठेवावी. हात कळीप्रमाणे सुंदर असावेत आणि मूर्तीच्या प्रमाणानुसार त्यांची लांबी घ्यावी. चेहरा सम प्रमाणात, म्हणजे मूर्तीच्या रुंदीच्या आठव्या भागाएवढा असावा. मी पूर्वी चार मुखांची रचना सांगितली, आता तीन मुखांची ऐका. तीन मुखांच्या मूर्तीमध्ये कान आणि पाय अधिक उठावदार असावेत; कपाळ व इतर वैशिष्ट्ये स्पष्ट दाखवावीत, आणि दोन हात चार भागांत तयार करावेत, पाचवा भाग वगळावा. मुखांची उगम-रेषा मूर्तीच्या रुंदीच्या आठव्या भागाएवढी असावी. एकमुखी मूर्तीमध्ये सौम्य डोळे पूर्व दिशेकडे असावेत. कपाळ, नाक, तोंड आणि मान नीट तयार करावी; हात पाचव्या भागाएवढे घ्यावेत, किंवा हात नसतील तर ते वगळावेत. मुखांची रचना मूर्तीच्या रुंदीच्या सहाव्या भागाएवढी असावी; सर्व मुख असलेल्या लिंगांसाठी टिन किंवा कोंबड्याच्या आकाराची रचना सांगितली आहे. भगवान म्हणतात, आता मी मूर्तीच्या पादपीठाबद्दल सांगतो. त्याची लांबी मूर्तीच्या लांबीइतकी आणि रुंदी अर्धी असावी. उंची अर्ध्या लांबीइतकी, किंवा फारच रुंद असेल तर तृतीयांश घ्यावी. कमरपट्टा तिसऱ्या भागाएवढा असावा. पादपीठातील खोबण योग्य प्रमाणात, किंचित उत्तरेकडे झुकलेली असावी; जलवाहिनीच्या बाहेर पडण्याची जागा रुंदीच्या चौथ्या भागाएवढी असावी. अग्निदेव, पादपीठाची रुंदी तळाशी समान असावी आणि त्याचा विस्तार अर्धा घ्यावा; जलवाहिनी विस्ताराच्या तिसऱ्या भागाएवढी असावी. मागीलप्रमाणे प्रक्षिप्त भाग तयार करावा, त्याची माप सोळा घ्यावी; तळभाग सहा, मान दोन भाग, आणि घसा तीन भाग घ्यावा. उरलेले भाग स्वतंत्रपणे तयार करावेत, तसेच पाया आणि बाहेर पडणारी जागा. हा पट्टा आणि पादपीठ सर्व मूर्तींसाठी समान आहेत. मूर्तीच्या दाराचे माप मंदिराच्या दाराप्रमाणे असावे; मूर्तीच्या प्रभेला हत्ती आणि व्यालांनी अलंकृत करावे. पादपीठ नेहमी हरिप्रमाणेच असावे; सर्व देवांसाठी विष्णूने सांगितलेली मापे वापरावीत; सर्व देवींसाठी लक्ष्मीने सांगितलेली मापे घ्यावीत. भगवान पुन्हा सांगतात, आता मी पंचविध प्रतिष्ठेचे वर्णन करतो. मूर्ती म्हणजेच पुरुष; पादपीठ म्हणजे प्रकृती; लक्ष्मी म्हणजे पाया; योग म्हणजे या दोघांचा संबंध. म्हणून, इच्छित फल मिळवू इच्छिणारे पुरुष प्रतिष्ठा करतात; गुरूंनी मंदिरासमोर गर्भसूत्र आखावे. आठ, सोळा, ते वीस पर्यंत मंडप आणि त्याचे तळभाग तयार करावेत; स्नानासाठी, जलपात्रासाठी आणि अर्ध्या विधीसाठी. वेदी सुंदर असावी, तीन भाग आणि अर्धा भाग याच्या प्रमाणात; ती जलपात्र, लहान घागरी, छत्रे इत्यादींनी सजवावी. सर्व साहित्य पंचगव्याने शुद्ध करून नीट मांडावे; अलंकृत गुरु, विष्णूचे ध्यान करत, स्वतःचे पूजन करावे. अंगठ्या, कंकणे इत्यादींनी मूर्ती वाहकांना त्यांच्या त्यांच्या वेदिकेत प्रतिष्ठित करावे, जे त्यात पारंगत आहेत. चौरस, अर्धचौरस, वर्तुळ आणि कमळाच्या आकाराच्या वेदिकेत; प्रारंभपूर्वक पूर्वेकडे, प्रवेशद्वारासाठी पिंपळ, उंबर आणि वड यांचा वापर करावा. प्लक्ष वृक्ष प्रथम ठेवावा, सुबद्र आणि अंदक वृक्ष प्रवेशद्वारासाठी; सुकर्मण आणि सुहोत्र हे जलयुक्त व मृदू दिशांसाठी आणि उंचावण्यासाठी वापरावेत. पाच हस्तांची स्थापना करून, स्योन आणि पृथ्वी यांची पूजा करावी; प्रवेशद्वाराच्या पाया जवळ शुभ अंकुर असलेली जलपात्रे ठेवावीत. त्यांना वर अर्पण करावे आणि एक सुदर्शन चक्र तयार करावे; ध्वज पाच हस्त मापाचा करावा. त्याची रुंदी सोळा अंगुळांची असावी; उत्तम वेदिका सात हस्त उंचीची असावी. ती उषःकालीन अग्नीप्रमाणे, काळी, पांढरी किंवा पिवळी; लाल रंगाची आणि पांढरी, पांढऱ्यापासून पुढे असे क्रमाने असावी. कुमुद, कुमुदाक्ष, पुण्डरीक, वामन; शंकुकर्ण, सर्वनेत्र, सुमुख, आणि सुप्रतिष्ठित — हे ध्वजदेव, पूर्वेकडून सुरुवात करून, कोटीगुणित अर्पणांनी पूजावावेत; जलपात्रे पूर्ण भरलेली, गोल आणि पिकलेल्या फळासारखी असावीत. एकशे अठ्ठावीस जलपात्रे, कोणतीही सजावट नसलेली, गळ्यात सोन्याचे अलंकार व वस्त्र बांधलेली, पाण्याने भरलेली, प्रवेशद्वाराबाहेर ठेवावीत. वेदीच्या कोपऱ्यांत, पूर्वेकडून सुरूवात करून, चार जलपात्रे मंत्रांनी अभिमंत्रित व हस्तस्पर्श वगळून ठेवावीत. इंद्रादी देवांना त्या जलपात्रांत आह्वान करून, पूर्वेकडून सुरुवात करून त्यांची पूजा करावी: 'इंद्रा, ये, देवांचा राजा, वज्रधारी, ऐरावतावर आरूढ.' 'माझ्या पूर्वद्वाराचे देवांसह रक्षण कर; तुला नमस्कार.' इंद्ररक्षकाची योग्य मंत्राने पूजा करून, यज्ञ अर्पण करावा. 'ये, भालेधारी, मेंढ्यावर आरूढ, सामर्थ्यसंपन्न; या देवांसह आग्नेय दिशेचे रक्षण कर. तुला नमस्कार.' अग्नीची 'अग्निः शीर्षम्' किंवा 'अग्नये नमः' मंत्राने पूजा करावी. 'यम, ये, म्हशीवर आरूढ, दंडधारी, बलाढ्य.' 'दक्षिणद्वाराचे रक्षण कर, वैवस्वत; तुला नमस्कार.' यमाची 'संग्राही' या मंत्राने पूजा करावी. 'नैरृत, ये, तलवारधारी, सामर्थ्यशाली वाहनासह; हे अर्घ्य, हे पाद्य; नैऋत्य दिशेचे रक्षण कर.' नैरृताच्या मंत्राने अर्घ्य व इतर अर्पणांनी पूजा करावी. 'वरुण, मकरावर आरूढ, पाशधारी, बलाढ्य.' 'ये, पश्चिमद्वाराचे रक्षण कर, कर, कर; तुला नमस्कार.' गुरुने राजा वरुणाची अर्घ्य व इतर अर्पणांनी पूजा करावी. 'ये, वायू, बलाढ्य, ध्वजधारी, आपल्या वाहनासह; देव व मरुतांसह वायव्य दिशेचे रक्षण कर; तुला नमस्कार.' अशा प्रकारे, मूर्तीच्या निर्मितीपासून ते प्रतिष्ठेपर्यंत, प्रत्येक भाग, प्रत्येक देवता, आणि प्रत्येक विधी यथासांग, भक्तिभावाने व शास्त्रसंमत पद्धतीने पार पाडावा, हीच या उपदेशाची मूळ भावना आहे.