सर्वोच्च मापानुसार, मध्य मापानुसार व कनिष्ठ मापानुसार प्रत्येकी छत्तीस असे एकूण एकशेआठ लिंगांचे स्वरूप जाणावे. या लिंगांमध्ये, सर्वांत लहान चल लिंगाचे माप एक बोटापासून पाच बोटांपर्यंत असते. सहा बोटांपासून दहा बोटांपर्यंतचे लिंग मध्यम चल मानले जाते, तर अकरा ते पंधरा बोटांपर्यंतचे लिंग श्रेष्ठ मानले जाते. महामणिमय लिंग सहा बोटांचे असते, इतर रत्नांनी बनविलेले लिंग नऊ बोटांचे असते. सूर्यकिरणांनी बनविलेले सुवर्णलिंग उरलेल्या तीन व पाच बोटांच्या मापाचे असते. सोळाव्या भागात व वेदभागात, वरील प्रदेशातील एका युगाचा त्याग करून, कोपऱ्यांमध्ये बत्तीस सोळाव्या भागांचे वज्र करावे. चार स्थापनांमधून, गळ्याचे माप वीस तीन युगांचे असते; दोन बाजू वगळल्यास, चल लिंग श्रेष्ठ मानले जाते. युग, ऋतु आणि नाग या मापांनी, द्वाराचा माप आधारापासून कमी कमी करावे; लिंग व द्वाराच्या उंचीप्रमाणे, खालचा भाग एक पाऊल कमी करावा. कनिष्ठ लिंग गर्भगृहाच्या अर्ध्या मापाचे असते, तर श्रेष्ठ लिंग तत्त्वांच्या तीनपट मापाचे असते; या दोहोंमध्ये सात दोरे समप्रमाणात ठेवावे. अशा प्रकारे, एकूण नऊ दोरे होतात. तत्त्वांच्या दोऱ्यांसह, मधला दोरा; डावीकडील व डावीकडील टोकाच्या दोन अंतरांनी, लिंगाची लांबी नऊ होते. हाताच्या मापापासून, हात नऊ पल्ल्यांपर्यंत वाढतो; लिंग तीन प्रकारचे असते—कनिष्ठ, मध्यम व श्रेष्ठ—प्रत्येकी त्रैगुण्य स्वरूप. प्रारंभिक ठिकाणी प्रत्येकी एक लिंग असते; पायात प्रत्येकी तीन; ज्ञानीजनांनी सहा व एकशेआठ लिंगांची मांडणी करावी. स्थिर, दीर्घ व मोजता येणाऱ्या स्वरूपाचे, द्वार, गर्भ व हस्त यांच्या स्वभावयुक्त; भगवंताचा अंश व स्वयं भगवंत यांच्यामुळे, ते पूज्य देवतेसमान मानले जाते. लिंगाच्या व्यासानुसार चार स्वरूपे ठरवावीत; लांबीसह, लिंग तीन प्रकारचे बनवावे. चार, आठ, व आठ मंडलांनी, तीन तत्त्वांच्या गुणांनी युक्त; इच्छित लिंगाची लांबी बोटांमध्ये ठरवावी. देव, प्राणी किंवा मोर यांच्या मापानुसार, ध्वजापासून प्रारंभ करून माप घ्यावे; उरलेल्या बोटांचे माप शुभ किंवा अशुभ समजावे. ध्वज, सिंह व वृषभ हे शुभ व श्रेष्ठ मानले जातात; गाढवांमध्ये षड्ज, गांधार व पंचम हे सौभाग्यदायक आहेत. तत्त्वांमध्ये भू शुभ आहे, अग्नींमध्ये आहवनीय शुभ आहे; उचललेल्या मापनाच्या अर्ध्या भागात, नागांच्या भागांनी सलग विभाग करावे. रस व तत्त्वांच्या भागांनी, व बाणांनी त्रेसष्ट भागांनी अधिक असलेल्या, श्रीमंत, कनिष्ठ, पूज्य व सूर्यसमान यांच्यात चौकोनी स्वरूप सापडते. पाचवे वाढणारे म्हणतात, कारण व्यास व दिवसापासून वाढ होते; द्वैतीय विभाग व इतर अनेक विभाग विश्वकर्म्याप्रमाणे येथे सांगितले जातील. श्रीमंत व इतरांचे त्रैगुण्य जाडी ठरवली जाते; त्रैगुण्य हस्त, टाच इत्यादी सर्वांना समप्रमाणे जोडले जाते. प्रथम विभागात पंचवीस लिंग असतात, जे देवांनी पूजले आहेत; पाच, सात व एक यांच्या संख्येने भक्तांनी ते तयार करावीत. चौदाशे व चौदा हजार, आठ बोटांची रुंदी व नऊ हस्तांचा गर्भ असतो. यांमध्ये अर्ध्या व चतुर्थांश कोपऱ्यांनी, दोऱ्यांनी कोपरे विचारावेत; मध्यभागी रुंदी करावी व मध्यभागी तीन ठेवावेत. विभागाने, वरील भाग आठकोनी असतो, व त्याचा दुप्पट भाग शंकराचा आहे; पायापासून टोकापर्यंत ब्रह्मा, व नाभीमध्ये विष्णू आहे. अंधकारापलीकडील प्रजापती, प्रकट व अप्रकट दोन्ही मध्ये विद्यमान आहेत; पाच चिन्हांच्या रचनेत, डोके गोलाकार आहे असे सांगितले जाते. डोके छत्र, कोंबडा किंवा अर्धचंद्राकार असू शकते; प्रत्येकाचे चार प्रकार असून, इच्छित फळ त्यानुसार मिळते. लिंगाच्या डोक्याचा विस्तार योग्य भागांनी करावा; प्रमुख भाग चार विभागांत वाटावा, रुंदी व उंचीप्रमाणे. तेथे, चार दोरे त्यांच्या भागानुसार वापरावेत; एका भागाने कमळ, वगळल्यास विस्तृत नाव मिळते. तीन भागांनी श्रीवत्स, शत्रूच्या भागाचा त्याग केल्यास विदीर्ण; सर्वांत, सर्व बाजूंनी सम डोके श्रेष्ठ आहे, व कोंबडा-आकार दिव्य मानला जातो. चार भागांच्या लिंगात, दोन वगळल्यास डोके टिनसारखे होते; अनादिसाठी, डोके अर्धचंद्र म्हणतात—डोक्याविषयी ऐका. शेवटच्या भागापासून, जोडलेल्या जोडभागांनी, एका दिवसात अमरचिन्ह होते; पूर्णचंद्र, अर्धचंद्र व कमळ दोन किंवा तीन भाग गमावल्याने निर्माण होतात. आता चार, तीन किंवा एका मुख असलेल्या शुभ लिंगाचे ऐका; पूजेचा भाग मर्त्य, अग्नि व पायांसाठी सांगितल्याप्रमाणे करावा. पूर्वीप्रमाणे सूर्यसमान रूप बाजूला ठेवून, सहा स्थिती निर्माण कराव्यात; डोक्याची उंची, मग कपाळ व नाक घडवावे. मुख, हनु व गळा, हात व डोळ्यांसाठी भाग ठेवून तयार करावेत; कोमल कळीसारखी हस्त प्रतिमेच्या मापानुसार घडवावीत. मुख समप्रमाणात, रुंदीच्या आठव्या भागाइतके करावे; चारमुखी सांगितले, आता त्रिमुखीचे ऐका. त्यात कान व पाय अधिक उठून दिसतात; कपाळ व इतर वैशिष्ट्ये दाखवावीत, दोन हात चार भागांत तयार करावेत, पाचवा भाग वगळावा. मुखांची निर्मिती रुंदीच्या आठव्या भागाने होते; एकमुखीही तसेच करावे, पूर्वेकडील कोमल डोळे असावेत. कपाळ, नाक, तोंड व गळा तयार करावेत; हात पाचव्या भागाने घडवावेत, किंवा हात नसल्यास वगळावेत. मुखांची निर्मिती रुंदीच्या सहाव्या भागाने योग्य; सर्व मुख असलेल्या लिंगांसाठी टिन किंवा कोंबडा रूप सांगितले आहे. भगवंत म्हणतात, आता मी मूर्तींच्या पादपीठाविषयी सांगतो—त्याची लांबी मूर्तीइतकी, रुंदी अर्धी असावी. उंची लांबीच्या अर्धी, किंवा फार रुंद असल्यास तिसरी; कटी तिसऱ्या भागाने करावी. गर्भगृह त्यानुसार मोजावे, किंचित उत्तरेकडे झुकवावे; नालिका बाहेर पडण्यासाठी रुंदीच्या चौथ्या भागाने मार्ग ठेवावा. अशा प्रकारे, लिंग आणि त्याच्या विविध स्वरूपांचे, मापांचे, रचनांचे आणि पूजेच्या पद्धतींचे पवित्र विवेचन येथे सांगितले आहे.