एकदा प्रभूने सांगितले, “मी आता लिंगाची कथा वेगळ्या प्रकारे सुरुवातीपासून सांगतो, ऐका. मी मीठाने बनवलेल्या लिंगाचे वर्णन करतो, तसेच तुपाने बनवलेल्या लिंगाचे, जे बुद्धी वाढवते. समृद्धीसाठी कापडाने बनवलेले लिंग तात्पुरते मानले जाते; शिजलेल्या आणि न शिजलेल्या मध्ये, मातीचे लिंग श्रेष्ठ आहे, आणि न शिजलेल्या मध्ये शिजलेले अधिक उत्तम आहे. पुढे, लाकडाचे लिंग पुण्यदायक आहे, आणि लाकडांमध्ये दगडाचे सर्वोत्तम; दगडापेक्षा मोत्याचे, त्यानंतर लोखंडाचे व सोन्याचे लिंग उत्तम आहे. रौप्याचे लिंग प्रशंसनीय आहे; तांबे व कांस्याचे लिंग भोग आणि मोक्ष प्रदान करतात. रंगवलेले आणि पारदाचे लिंगही भोग व मोक्षासाठी श्रेष्ठ आहेत. पारदाचे, मिश्र धातू व रत्नांचे लिंग वाढवावे; मापाने बनवलेले लिंग इच्छित नाही, सिद्ध लिंगही नको, पण स्वयंभू लिंग स्थापावे. डावीकडे, इच्छेनुसार, पायठा व मंदिराची रचना करावी; सूर्याच्या मंडलात आरसा ठेवून त्यात प्रतिबिंबित लिंगाची पूजा करावी. हरीची पूजा सर्वत्र करावी; लिंगाची पूर्ण पूजा करावी. दगडी लिंग हाताने मोजावे, तसेच लाकडी लिंगही. चल लिंग बोटाने मोजावे व दारात किंवा आतल्या खोलीत ठेवावे; घरगुती लिंग एक बोटापासून पंधरा बोटांपर्यंत असते. दाराच्या मोजमापाने तीन पट, आतल्या खोलीने नऊ पट; नऊपट मोजमापाने घरात लिंगाची पूजा करावी. अशा प्रकारे, सर्वोच्च मोजमापाने छत्तीस लिंग, मध्यम मोजमापाने छत्तीस, आणि न्यूनतम मोजमापाने छत्तीस लिंग ओळखावे. एकूण एकशेआठ लिंग आहेत; एक बोटापासून पाच बोटांपर्यंत सर्वात लहान चल लिंग मानले जाते. सहा ते दहा बोटांपर्यंत मध्यम, आणि अकरा ते पंधरा बोटांपर्यंत सर्वोच्च लिंग. मोठ्या रत्नाचे लिंग सहा बोटांचे, इतर रत्नांचे नऊ बोटांचे; सोन्याचे लिंग सूर्याच्या किरणांनी बनवलेले तीन आणि पाच बोटांचे. सोळाव्या भागात आणि वैदिक भागात, वरच्या भागातून एक युग वगळून, कोपऱ्यातून दोनतीस सोळावे भाग काढावे. चार ठिकाणांमध्ये, गळ्याचे मोजमाप वीस पट तीन युगांचे; दोन बाजू वगळून, चल लिंग श्रेष्ठ मानले जाते. युग, ऋतु आणि नागाच्या मोजमापाने, घराच्या दाराचा पाया कमी होत जातो; लिंगाची उंची आणि दाराच्या मोजमापाने, खालचा भाग एक पाऊल कमी ठेवावा. कच्च्या लिंगाचा आकार गर्भाच्या अर्धा, आणि श्रेष्ठ लिंगाचा आकार तत्त्वांच्या तीनपट; या दोन्हीमध्ये सात धागे समान ठेवावे. अशा प्रकारे नऊ धागे, आणि तत्त्वांच्या धाग्यांसह मध्यम; दोन अंतर, डावे आणि डावीकडचे, लिंगाची लांबी नऊ ठेवावी. हातापासून, हात वाढतो, जिथे नऊ तळवे आहेत; लिंग तीन प्रकारचे—कच्चे, मध्यम, आणि श्रेष्ठ—प्रत्येकात तीन गुण. पहिल्यात एक लिंग; पायात प्रत्येकी तीन; ज्ञानी व्यक्तीने सहा आणि एकशेआठ लिंगांची रचना करावी. स्थिर, लांब आणि मोजता येणाऱ्या स्वरूपात, दार, गर्भ आणि हाताच्या गुणाने; प्रभूच्या भागासह, आणि प्रभू स्वतः, हे देवतेसमान पूजनीय मानले जाते. लिंगाच्या व्यासाने चार रूपे ओळखावीत; लांबीसह तीन प्रकारे लिंग बनवावे. चार, आठ आणि आठ वर्तुळांनी, तीन तत्त्वांचे गुण असलेले; लिंगाची इच्छित लांबी बोटांमध्ये ठरवावी. देव, जीव किंवा मोर, ध्वजापासून सुरू करून, मोजमाप घ्यावे; उरलेल्या बोटांचे शुभ किंवा अशुभ लक्षात घ्यावे. ध्वजापासून सुरू झालेल्यांमध्ये, ध्वज, सिंह आणि वृषभ उत्तम आणि शुभ आहेत; गाढवांमध्ये षड्ज, गांधार आणि पंचम शुभ फलदायक आहेत. तत्त्वांमध्ये भू शुभ, आणि अग्नींमध्ये आहवनीय शुभ; उंच मोजमापाच्या अर्ध्या भागात, नागाच्या भागांनी क्रमशः विभागावे. रस आणि तत्त्वांच्या भागांसह, बाण साठीसतीन भागांनी अधिक; श्रीमंत, कच्चे, पूजित आणि सूर्यसमान, चौकोनी स्वरूप आढळते. पाचवा वाढता म्हणून ओळखला जातो, व्यास आणि दिवसामुळे वाढ; द्विविध विभाग आणि अनेक इतर, विश्वकर्म्यानुसार येथे सांगितले जातील. श्रीमंत आणि इतरांचे तीनपट जाडी अशी ठरवली आहे; तीनपट हात, टाच आणि इतर सर्व समान जोडलेले. पहिल्यात पंचवीस लिंग, देवांनी पूजिलेले; पाच, सात आणि एकतेने भक्तांनी बनवले जातात. चौदा हजार आणि चौदा शंभर; आठ बोटांची रुंदी आणि नऊ तळव्यांचा गर्भ. यांमध्ये, अर्धे आणि चौथ्या कोपऱ्यात, धाग्यांनी कोपरे विचारावे; मध्यभागी रुंदी ठेवून, मध्यभागी तीनही ठेवावे. विभागानुसार, वर आठ बाजू आहेत, आणि दोनपट आठ बाजू शिवाचा भाग; पायापासून शेवटपर्यंत ब्रह्मा, आणि नाभीत विष्णू आहे. प्राणींचा प्रभू, जो अंधारावर श्रेष्ठ आहे, प्रकट आणि अप्रकट दोन्हीत आहे; पाच चिन्हांच्या रचनेत, डोके गोल मानले जाते. डोके छत्रासारखे, कोंबड्यासारखे, किंवा अर्धचंद्रासारखे असू शकते; प्रत्येकाचे चार प्रकार असून, इच्छित भेदानुसार फल मिळते. लिंगाच्या डोक्याचा विस्तार योग्य भागाने बनवावा; मुख्य भाग चार विभागात, रुंदी आणि उंचीप्रमाणे विभागावा. तेथे चार धागे, त्यांच्या भागानुसार; एका भागाने कमळ, वगळल्याने रुंद नाव मिळते. तीन भागांनी श्रीवत्स, शत्रूच्या भाग वगळल्याने फाटलेले; सर्वांमध्ये, डोके सर्व बाजूंनी समान उत्तम, आणि कोंबड्यासारखे दिव्य मानले जाते. चार भागांच्या लिंगात, दोन वगळल्याने डोके टिनाचे मानले जाते; अनादीसाठी, डोके अर्धचंद्र म्हणतात—डोक्याबद्दल ऐका. शेवटच्या भागापासून, जोडलेल्या भागांनी, एका दिवशी अमर चिन्ह; पूर्णचंद्र, अर्धचंद्र आणि कमळ अनुक्रमे दोन किंवा तीन भाग कमी करून उत्पन्न होतात. आता ऐका, शुभ लिंग चार, तीन किंवा एक मुख असलेले; पूजा करण्याचा भाग मृत्यू, अग्नी आणि पायांसाठी ठरवावा, असे सांगितले आहे.