അഗ്നിപുരാണമ്

ശുശോച വിലലാപാര്ത്തോ മാം ത്യക്ത്വാ ക്ക ഗതാസി വൈ। ലക്ഷ്മണാശ്വാസിതോ രാമോ മാര്ഗയാമാസ ജാനകീമ്

അവൻ ദുഃഖത്തോടെ കരഞ്ഞു, 'എവിടെ പോയി എന്നെ വിട്ട് നീ?' എന്ന് വിലപിച്ചു. ലക്ഷ്മണൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, രാമൻ ജാനകിയെ അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ദൃഷ്ട്വാ ജടായുസ്തം പ്രാഹ രാവണോ ഹൃതവാംശ്ച താമ്। മൃതോഽഥ സംസ്കൃതസ്തേന കബന്ധഞ്ചാവധീത്തതഃ

അവനെ കണ്ട ജടായു പറഞ്ഞു: 'രാവണൻ അവളെ കൊണ്ടുപോയി.' പിന്നെ ജടായു മരിച്ചപ്പോൾ രാമൻ അവനെ സംസ്‌കരിച്ചു. അതിനുശേഷം കബന്ധനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.

നാരദ ഉവാച രാമഃ പസ്പാസരോ ഗത്വാ ശോചന് സ ശര്വരീം തതഃ। ഹനൂമതാ സ സൂഗ്നീവം മിത്രഞ്ചകാര ഹ

നാരദൻ പറഞ്ഞു: രാമൻ യാത്രതിരിച്ച് ദുഃഖത്തോടെ ആ രാത്രി കഴിച്ചു. പിന്നെ ഹനുമാനോടൊപ്പം സുഗ്രീവനെ സ്നേഹിതനാക്കി.

സപ്ത താലന് വിനിര്ഭിദ്യ ശരേണൈകേന പശ്യതഃ। പാദേന ദുന്ദുഭേഃ കായഞ്ചിക്ഷേപ ദശയോജനമ്

അവൻ ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് ഏഴു താളവൃക്ഷങ്ങൾ തുളച്ച്, കണ്മുന്നിൽ, കാൽകൊണ്ടു ദുണ്ടുഭിയുടെ ശരീരം പത്ത് യോജന ദൂരത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.

തദ്രിപും ബാലിനം ഹത്വാ ഭ്രാതരം വൈരസാരിണമ്। കിഷ്കിന്ധാം കപിരജ്യഞ്ച രുമാന്താരാം സമര്പയത്

ശത്രുവായ ബാലിയെ, തന്റെ വൈരിയായ സഹോദരനെ, കൊല്ലുകയും കിഷ്കിന്ദയും കപിരാജ്യവും റുമയും സുഗ്രീവനു ഏൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഋഷ്യമൂകേഹരീശായകിഷ്കിന്ധേശോഽബ്രവീത്സച । സീതാം ത്വം പ്രാശ്യസേയദ്വത് തഥാ രാമ കരോമിതേ

ഋശ്യമൂകത്തിൽ താമസിക്കുന്ന കപിരാജാവും കിഷ്കിന്ദാധിപനുമായവൻ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ രാമനുവേണ്ടി ചെയ്യുന്നതുപോലെ, നീയും സീതയെ തിരിച്ചുപിടിക്കും.'

തഛ്രുത്വാ മാല്യവത്പൃഷ്ഠേ ചാതുര്മാസ്യം ചകാരസഃ। കിഷ്കിന്ധായാഞ്ച സുഗ്രീവോ യദാ നായാതി ദര്ശനമ്

ഇത് കേട്ടശേഷം, മാല്യവത് പർവ്വതത്തിൽ നാലുമാസ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു. കിഷ്കിന്ദയിൽ സുഗ്രീവൻ രാമനെ കാണാൻ വന്നില്ല.

തദാഽബ്രവീത്തം രാമോക്തം ലക്ഷമണോ വ്രജ രാഘവമ്। ന സ സങ്കുചിതഃ പന്ഥാ യേന ബാലീ ഹതോ ഗതഃ

അപ്പോൾ രാമൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ലക്ഷ്മണൻ പറഞ്ഞു: 'രാഘവനോടു പോകൂ; ബാലിയെ കൊല്ലപ്പെട്ട വഴി ഇനി തടസ്സമില്ല.'

സമയേ തിഷ്ഠ സുഗ്രീവ മാ ബാലിപഥമന്വഗഃ। സുഗ്രീവ ആഹ സംസക്തോ ഗതം കാലം ന ബുദ്ധവാന്

'സമയത്തെ പാലിക്കണം, സുഗ്രീവാ; ബാലിയുടെ വഴിപോലെയാവരുത്.' സുഗ്രീവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് സമയം കടന്നുപോയത് ശ്രദ്ധയിൽപെട്ടില്ല.'

ഇത്യുക്ത്വാ സ ഗതോ രാമം നത്വോവാച ഹരീശ്വരഃ। ആനീതാ വാനരാഃ സര്വേ സീതായാശ്ച ഗവേഷണേ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൻ രാമനോടു ചെന്നു, വന്ദിച്ചു, കപിരാജാവിനോടു പറഞ്ഞു: 'സീതയെ അന്വേഷിക്കാൻ എല്ലാ കുരങ്ങുകളെയും കൂട്ടിയിരിക്കുന്നു.'

ത്വന്മതാത് പ്രേഷയിഷ്യാമി വിചിന്വന്തു ച ജാനകീമ് । പൂര്വാദൌ മാസമായാന്തു മാസാദൂര്ധ്വം നിഹന്മി താന്

'എന്റെ കല്പനപ്രകാരം ഞാൻ അവരെ അയക്കും; അവർ ജാനകിയെ അന്വേഷിക്കട്ടെ. ഒരു മാസത്തിനകം തിരികെ വരണം; അതിനപ്പുറം വരില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അവരെ നശിപ്പിക്കും.'

ഇത്യുക്താ വാനരാഃ പൂര്വപശ്ചമോത്തരമാര്ഗഗാഃ। ജഗ്മൂ രാമം സസുഗ്രീവമപശയന്തസ്തു ജാനകീമ്

ഇങ്ങനെ നിർദ്ദേശം ലഭിച്ച കുരങ്ങുകൾ കിഴക്ക്, പടിഞ്ഞാറ്, വടക്ക് ദിശകളിൽ പോയി; രാമനും സുഗ്രീവനും കൂടെ യാത്ര ചെയ്തു, പക്ഷേ ജാനകിയെ കണ്ടെത്താനായില്ല.

രാമാങ്ഗുലീയം സംഗൃഹ്യ ഹനൂമാന് വാനരൈഃ സഹ। ദക്ഷിണേ മാഗയാമാസ സുപ്രഭായാ ഗുഹാന്തികേ

ഹനുമാൻ രാമന്റെ മുദ്രിക എടുത്ത്, കുരങ്ങുകളോടൊപ്പം, ദക്ഷിണദിശയിൽ സുപ്രഭയുടെ ഗുഹയ്ക്കടുത്ത് അന്വേഷിച്ചു.

മാസാദൂര്ധ്വഞ്ച വിന്യസ്താ അപശ്യന്തസ്തു ജാനകീമ്। ഊചുര്വൃഥാമരിഷ്യാമോ ജടായുര്ദ്ധന്യ ഏവ സഃ

ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞിട്ടും ജാനകിയെ കണ്ടില്ല. അവർ പറഞ്ഞു: 'നാം വെർത്ഥയായി മരിക്കും; ജടായു മാത്രമാണ് ഭാഗ്യവാൻ.'

സീതാര്ഥേ യോഽത്യജത് പ്രാണാന്രാവണേന ഹതോ രണേ। തച്ഛ്രു ത്വാ പ്രാഹ സമ്പാതിര്വിഹായ കപിഭക്ഷണമ്

സീതയ്ക്കുവേണ്ടി, യുദ്ധത്തിൽ രാവണൻകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെടുമ്പോൾ ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചവൻ. ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, സമ്പാതി കുരങ്ങുകളെ ഭക്ഷ്യമായി ഉപേക്ഷിച്ചു സംസാരിച്ചു.

ഭ്രാതാഽസൌ മേ ജടായുര്വൈ മയോഡ്ഡീനോഽര്കമണ്ഡലമ്। അര്ക താപാദ്രക്ഷിതോഽഗാദ് ദഗ്ധപക്ഷോഽഹമഭ്രഗഃ

'ജടായു എന്റെ സഹോദരനാണ്; ഞാൻ സൂര്യന്റെ വട്ടത്തിലേക്ക് പറന്നു. സൂര്യന്റെ ചൂടിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ട് പോയപ്പോൾ എന്റെ ചിറകുകൾ കത്തിപ്പോയി, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണു.'

രാമവാര്ത്താശ്രവാത് പക്ഷൌ ജാതൌ ഭൂയോഽഥ ജാനകീമ്। പശ്യാമ്യശോകവനികാഗതാം ലങ്കാഗതാം കില

രാമന്റെ വാർത്തകൾ കേട്ടതോടെ എന്റെ ചിറകുകൾ വീണ്ടും വളർന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ ജാനകിയെ കാണുന്നു, അവൾ അശോകവനത്തിൽ ലങ്കയിൽ തന്നെയാണ്.

ശതയോജനചവിശ്തീര്ണേ ലവണാബ്ധൌ ത്രികൂടകേ। ജ്ഞാത്വാ രാമം സസുഗ്രീവം വാനരാഃ കഥയന്തു വൈ

നൂറു യോജനവ്യാപകമായ ഉപ്പു കടലിൽ ത്രികൂടപർവതത്തിൽ, രാമനും സുഗ്രീവനും ആരാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന വാനരങ്ങൾ അവരെക്കുറിച്ച് പറയട്ടെ.

നാരദ ഉവാച സമ്പാതിവചനം ശ്രുത്വാ ഹനുമാനങ്ഗദാദയഃ। അബ്ധിം ദൃഷ്ട്വാഽബ്രുവംസ്തേഽബ്ധിം ലങ്ഘയേത കോ നു ജീവയേത്

നാരദൻ പറഞ്ഞു: സമ്പാതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ഹനുമാനും അങ്കദനും മറ്റു വാനരങ്ങളും ആ കടൽ കണ്ടപ്പോൾ പറഞ്ഞു: 'ഈ വലിയ കടൽ ആരാണ് കടന്ന് ജീവൻ രക്ഷിക്കാനാവുക?''

കപീനാം ജീവനാര്ഥായ രാമകാര്യ്യപ്രസിദ്ധയേ। ശതയോജനവിസ്തീര്ണം പുപ്ലുവേഽബ്ധിം സ മാരുതിഃ

വാനരരുടെ രക്ഷയ്ക്കും രാമന്റെ ഉദ്ദേശം പൂർത്തിയാക്കാനുമായി, മാരുതി ആ നൂറു യോജനവ്യാപകമായ കടൽ ചാടിക്കടന്നു.

ദൃഷ്ട്വോത്ഥിതഞ്ച മൈനാകം സിംഹികാം വിനിപാത്യ ച । ലങ്കാം ദൃഷ്ട്വാ രാക്ഷസാനാം ഗൃഹാണി വനിതാഗൃഹേ

മൈനാകം ഉയർന്നുവരുന്നത് കണ്ടു, സിംഹികയെ തോൽപ്പിച്ചു; പിന്നെ ലങ്കയും, രാക്ഷസന്മാരുടെ വീടുകളും, സ്ത്രീകളുടെ അകത്തളങ്ങളും കണ്ടു.

ദശഗ്രീവസ്യ കുമ്ഭസ്യ കുമ്ഭകര്ണസ്യ രക്ഷസഃ। വിഭീഷണസ്യേന്ദ്രജിതോ ഗൃഹേഽന്യേഷാം ച രക്ഷസാമ്

ദശമുഖൻ, കുംഭൻ, കുംഭകർണ്ണൻ, വിഭീഷണൻ, ഇന്ദ്രജിത്, മറ്റു രാക്ഷസന്മാർ ഇവരുടെ വീടുകളും അവൻ കണ്ടു.

നാപശ്യത് പാനഭൂമ്യാദൌ സീതാം ചിന്താപരായണഃ। അശോകവനികാം ഗത്വാ ദൃഷ്ടവാഞ്ഛിംശപാതലേ

പാനശാലകളിലും മറ്റിടങ്ങളിലും സീതയെ കാണാനായില്ല; മനസ്സിൽ ദുഃഖം നിറഞ്ഞ് അശോകവനത്തിലേക്ക് പോയി, ശിംശപാമരത്തിന്റെ കീഴിൽ അവളെ കണ്ടു.

രാക്ഷസീരക്ഷിതാം സീതാം ഭവ ഭാര്യേതി വാദിനമ്। രാവണം ശിശപാസ്ഥോഽഥ നേതി സീതാന്തു വാദിനീമ്

രാക്ഷസികൾ കാവലിൽ നിന്ന സീതയെ, 'എന്റെ ഭാര്യയാവു' എന്ന് രാവണൻ പറയുന്നത് ഹനുമാൻ കണ്ടു; ശിംശപയുടെ കീഴിൽ നിന്ന സീത, 'അല്ല' എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.

ഭവ ഭാര്യാ രാവണസ്യ രാക്ഷസീര്വാദിനീഃ കപിഃ। ഗതേ തു രാവണേ പ്രാഹ രാജാ ദശരഥോഽഭവത്

'രാവണന്റെ ഭാര്യയാവണം' എന്ന് രാക്ഷസികൾ പറഞ്ഞത് കുരങ്ങൻ കേട്ടു; രാവണൻ പോയ ശേഷം, 'ദശരഥൻ രാജാവായിരുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞു.

രാമോഽസ്യ ലക്ഷ്മമഃ പുത്രൌ വനവാസങ്ഗതൌ വരൌ। രാമപത്നീ ജാനകീ ത്വം രാവണേന ഹൃതാ ബലാത്

രാമനും ലക്ഷ്മണനും ദശരഥന്റെ മക്കളാണ്, അവർ വനവാസികൾ; നീ, ജനകിയുടെ മകൾ, രാമന്റെ ഭാര്യ, രാവണൻ ബലമായി കൊണ്ടുപോയി.

രാമഃ സുഗ്രീവമിത്രസ്ത്വാ മാര്ഗയന് പ്രൈഷയച്ച മാമ് । സാഭിജ്ഞാനഞ്ചാംഗുലീയം രാമദത്തം ഗൃഹാണ വൈ

രാമൻ സുഗ്രീവന്റെ സുഹൃത്ത്; നിന്നെ അന്വേഷിക്കാൻ എന്നെ അയച്ചു. ഇതാ രാമൻ തന്ന ഈ മുദ്രവളയമെടുക്കൂ, ഇത് അടയാളമാണ്.

സീതാഽങ്ഗുലീയം ജഗ്രഹ സാഽപശ്യന്മാരുതിന്തരൌ। ഭൂയോഽഗ്രേ ചോപവിഷ്ടം തമുവാച യദി ജീവതി

സീത മുദ്രവളയം എടുത്തു, മാരുതിയുടെ മകനെ കണ്ടു; പിന്നെയും അവന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്ന് ചോദിച്ചു: 'അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമോ...?''

രാമഃ കഥം ന നയതി ശങ്കിതാമബ്രവീത് കപിഃ। രാമഃ സീതേ ന ജാനീതേ ജ്ഞാത്വാ ത്വാം സ നയിഷ്യതി

'രാമൻ എനിക്ക് രക്ഷിക്കാൻ വരാത്തത് എന്തുകൊണ്ട്?' എന്ന് സീത ഉത്കണ്ഠയോടെ ചോദിച്ചു; കുരങ്ങൻ പറഞ്ഞു: 'രാമന് അറിയില്ല, അറിയുമ്പോൾ നിന്നെ രക്ഷിക്കും.'