അഗ്നിപുരാണമ്

അഗ്നിരുവാച വാസുദേവാദ്യാലയസ്യ കൃതൌ വക്ഷ്യേ ഫലാദികമ്। ചികീര്ഷോര്ദ്ദേവധാമാദി സഹസ്നജനിപാപനുത്

അഗ്നി പറഞ്ഞു: വാസുദേവനും മറ്റുള്ളവർക്കും ക്ഷേത്രം പണിയുന്നതിന്റെ ഫലങ്ങൾ ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിശദീകരിക്കാം. ദൈവാലയം പണിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവന്റെ ആയിരം ജന്മങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടും.

മനസാ സദ്മകര്ത़ണാം ശതജന്മാഘനാശനമ്। യേനുമോദന്തി കൃഷ്ണസ്യ ക്രിയമാണം നരാ ഗൃഹമ്

കൃഷ്ണനു വേണ്ടി മനസ്സോടെ വീട് പണിയുന്നവരുടെ നൂറു ജന്മങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ നശിക്കും; കൃഷ്ണനു വേണ്ടി വീട് പണിയുമ്പോൾ ആളുകൾ സന്തോഷിക്കും.

തേപി പാപൈര്വ്വിനിര്മുക്താഃ പ്രയാന്ത്യച്യുതലോകതാമ്। സമതീതം ഭവിഷ്യഞ്ച കുലാനാമയുതം നരഃ

അവർ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരായി അച്യുതന്റെ ലോകത്തേക്ക് എത്തുന്നു; ഒരാൾ തന്റെ പൂർവ്വജന്മങ്ങളിലെയും ഭാവിയിലെയും ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബാംഗങ്ങളെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു.

വിഷ്ണുലോകം നയത്യാശു കാരയിത്വാ ഹരേര്ഗൃഹമ്। വസന്തി പിതരോ ദൃഷ്ട്വാ വിഷ്ണുലോകേ ഹ്യലങ്‌കൃതാഃ

ഹരിക്ക് വീട് പണിയുന്നവൻ ഉടൻ വിഷ്ണുലോകത്തിലേക്ക് അവരെ നയിക്കുന്നു; പിതാക്കന്മാർ അവിടെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവരായി വിഷ്ണുലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നു.

വിമുക്താ നാരകൈര്ദുഃ ഖൈഃ കര്ത്തുഃ കൃഷ്ണസ്യ മന്ദിരമ്। ബ്രഹ്മഹത്യാദിപാപൌഘഘാതകം ദേവതാലയമ്

കൃഷ്ണന്റെ ക്ഷേത്രം പണിയുന്നവൻ നരകത്തിലെ കഷ്ടതകളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും; ഈ ദൈവാലയം ബ്രാഹ്മണഹത്യ പോലുള്ള വലിയ പാപങ്ങൾ പോലും നശിപ്പിക്കുന്നു.

ഫലം യന്നാപ്യതേ യജ്ഞൈര്ദ്ധാമ കൃത്വാ തദാപ്യതേ। ദേവാഗാരേ കൃതേ സര്വ്വതീര്ഥസ്നാനഫലം ലഭേത്

യാഗങ്ങളിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ദൈവക്ഷേത്രം പണിയുമ്പോൾ ലഭിക്കും; ദൈവാലയം പണിയുന്നവൻ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിൽ കുളിച്ചിട്ടുള്ള ഫലവും നേടുന്നു.

ദേവാദ്യര്ഥേ ഹതാനാഞ്ച രണേ യത്തത്‌ഫലാദികമ്। ശാഠ്യേന പാംശുനാ വാപി കൃതം ധാമ ച നാകദമ്

ദേവന്മാരുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും പേരിൽ യുദ്ധത്തിൽ വീണവർക്കു ലഭിക്കുന്ന ഫലങ്ങൾ, കപടതയോ പൊടിയാലോ ക്ഷേത്രം പണിതാലും ലഭിക്കും.

ഏകായതനകൃത് സ്വര്ഗീ ത്ര്യഗാരീ ബ്രഹ്മലോകഭാക്। പഞ്ചാഗാരീ ശമ്ഭുലോകമഷ്ടാഗാരാദ്ധരൌ സ്ഥിതിഃ

ഒരു ക്ഷേത്രം പണിയുന്നവൻ സ്വർഗത്തിൽ എത്തും; മൂന്നു ക്ഷേത്രം പണിയുന്നവൻ ബ്രഹ്മലോകം നേടും; അഞ്ചു ക്ഷേത്രം പണിയുന്നവൻ ശിവലോകം പ്രാപിക്കും; എട്ട് ക്ഷേത്രം പണിയുന്നവൻ ഹരിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വസിക്കും.

ഷോഡശാലയകാരീ തു ഭുക്തിമുക്തിമവാപ്നുയാത്। കനിഷ്ഠം മധ്യമം ശ്രേഷ്ഠം കാരയിത്വാ ഹരേര്ഗൃഹമ്

പതിനാറ് ക്ഷേത്രം പണിയുന്നവൻ ഭോഗവും മോക്ഷവും നേടും; ഹരിക്ക് ചെറിയതോ നടുവിലത്തതോ ഉത്തമമായതോ ആയ ക്ഷേത്രം പണിയുമ്പോൾ—

സ്വര്ഗം ച വൈഷ്ണവം ലോകം മോക്ഷമാപ്നോതി ച ക്രമാത്। ശ്രേഷ്ഠമായതനം വിഷ്ണോഃ കൃത്വാ യദ്ധനവാന് ലഭേത്

അവൻ ക്രമമായി സ്വർഗം, വൈഷ്ണവലോകം, മോക്ഷം എന്നിവ നേടും; വിഷ്ണുവിന് ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ക്ഷേത്രം പണിയുന്ന ധനികൻ ഇതെല്ലാം പ്രാപിക്കും.

കനിഷ്ഠേനൈവ തത് പുണ്യം പ്രാപ്നോത്യധനവാന്നരഃ। സമുത്പാദ്യ ധനം കൃത്വാ സ്വല്പേനാപി സുരാലയമ്

കുറഞ്ഞതായാലും, ധനമുള്ളവൻ ആ പുണ്യം നേടും; ധനം സമ്പാദിച്ചാൽ, കുറച്ച് പോലും ദൈവാലയം പണിയണം.

കാരയിത്വാ ഹരേഃ പുണ്യം സമ്പ്രാപ്നോത്യധികം വരമ്। ലക്ഷേണാഥ സഹസ്നേണ ശതേനാര്ദ്ധേന വാ ഹരേഃ

ഹരിക്ക് ക്ഷേത്രം പണിയുമ്പോൾ കൂടുതൽ വലിയ പുണ്യം ലഭിക്കും; ഒരു ലക്ഷമോ ആയിരമോ നൂറോ അർദ്ധം പോലും ഹരിക്ക് സമർപ്പിച്ചാൽ—

കാരയന് ഭബനം യാതി യത്രാസ്തേ ഗരുഡധ്വജഃ। ബാല്യേ തു ക്രീഡമാനാ യേ പാംശുഭിര്ഭവനം ഹരേഃ

വീട് പണിയുന്നവൻ ഗരുഡധ്വജനായ ഹരി വസിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തും; കുട്ടികൾ കളിക്കുമ്പോൾ പോലും മണലാൽ ഹരിക്ക് വീട് പണിച്ചാൽ—

വാസുദേവസ്യ കുര്വ്വന്തി തേപി തല്ലോകഗാമിനഃ। തീര്ഥേ ചായതനേ പുണ്യേ സിദ്ധക്ഷേത്രേ തഥാഷ്ടമേ

വാസുദേവനു വേണ്ടി പണിയുന്നവരും അവന്റെ ലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു; തീർത്ഥത്തിൽ, ക്ഷേത്രത്തിൽ, പുണ്യഭൂമിയിൽ, അതുപോലെ അഷ്ടമസ്ഥലത്തും—

കര്ത്തുരായതന വിഷ്ണോര്യഥോക്താത് ത്രിഗുണം ഫലമ്। ബന്ധൂകപുഷ്പവിന്യാസൈഃ സുധാപങ്കേന വൈഷ്ണവമ്

വിഷ്ണുവിന്റെ ക്ഷേത്രം നിർമിച്ചവൻ, പറഞ്ഞതുപോലെ, മൂന്നു മടങ്ങ് ഫലം നേടുന്നു; ബന്ദൂകപൂവ് കൊണ്ടും മധുരമായ മണ്ണുകൊണ്ടും വൈഷ്ണവക്ഷേത്രം അലങ്കരിച്ചാൽ—

യേ വിലിമ്പന്തി ഭവനം തേ യാന്തി ഭഗവത്‌പുരമ്। പതിതം പതഭാനന്തു തഥാര്ദ്ധപതിതം നരഃ

അങ്ങനെ വീട് പൂശുന്നവർ ഭഗവാന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; വീട് തകർന്നുപോയാലും അർദ്ധം തകർന്നാലും അതുപോലെ—

സമുദ്ധത്യ ഹരേര്ദ്ധാമ പ്രാപ്നോതി ദ്വിഗുണം ഫലമ്। പതിതസ്യ തു യഃ കര്ത്താ പതിതസ്യ ച രക്ഷിതാ

ഹരിയുടെ ക്ഷേത്രം പുനർനിർമ്മിച്ചാൽ ഇരട്ടപുണ്യം ലഭിക്കും; തകർന്നതിനെ പുനർനിർമ്മിക്കുന്നവനും തകർന്നുപോകുന്നത് സംരക്ഷിക്കുന്നവനും.

വിഷ്ണോരായതനസ്യേഹ സ നരോ വിഷ്ണുലോകഭാക്। ഇഷ്ടകാനിചയസ്തിഷ്ഠേദ് യാവദായതനേ ഹരേഃ

ഇവിടെ, വിഷ്ണുവിന്റെ ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ച മനുഷ്യന്‍ ഹരിയുടെ ആയതനത്തില്‍ ഇഷ്ടകകള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന കാലം മുഴുവന്‍ വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കും.

സകുലസ്തസ്യ വൈ കര്ത്താ വിഷ്ണുലോകേ മഹീയതേ। സ ഏവ പുണ്യവാന് പൂജ്യ ഇഹ ലോകേ പരത്ര ച

അത് നിര്‍മ്മിക്കുന്നവനും അവന്റെ കുടുംബവും വിഷ്ണുലോകത്തില്‍ ആദരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും അവന്‍ തന്നെയാണ് പുണ്യവാനും ആരാധനാര്‍ഹനും.

കൃഷ്ണസ്യ വാസുദേവസ്യ യഃ കാരയതി കേതനമ്। ജാതഃസ ഏവ സുകൃതീ കുലന്തേനൈവ പാവിതമ്

വാസുദേവപുത്രനായ കൃഷ്ണനു വേണ്ടി ആരെങ്കിലും ക്ഷേത്രം പണിയിച്ചാല്‍, അവന്‍ നല്ല പ്രവര്‍ത്തികളില്‍ ജനിക്കുന്നു; അവന്റെ മുഴുവന്‍ കുടുംബവും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

വിഷ്ണുരുദ്രാര്കദേവ്യാദേര്ഗൃഹകര്ത്താ സ കീര്ത്തിഭാക്। കിം തസ്യ വിത്തനിചയൈര്മൂഢസ്യ പരിരക്ഷിണഃ

വിഷ്ണു, രുദ്രന്‍, സൂര്യന്‍, ദേവി എന്നിവര്ക്ക് വീടുകള്‍ പണിയുന്നവന്‍ പ്രശസ്തനാകുന്നു. സമ്പത്ത് കൂട്ടി വെച്ച് അതു കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന മണ്ടന്മാര്‍ക്ക് അതില്‍ എന്ത് പ്രയോജനം?

ദുഃ ഖാര്ജ്ജിതൈര്യഃ കൃഷ്ണസ്യ ന കാരയതി കേതനമ്। നോപഭോഗ്യം ധനം യസ്യ പിതൃവിപ്രദിവൌകസാമ്

കഷ്ടപെട്ടു സമ്പാദിച്ച സമ്പത്ത് ഉണ്ടെങ്കിലും, കൃഷ്ണനു വേണ്ടി ക്ഷേത്രം പണിയാത്തവന്റെ ധനം പിതാക്കന്മാര്‍ക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാര്‍ക്കും ദേവന്മാര്‍ക്കും അനുഭവിക്കാനാവില്ല.

നോപഭോഗായ ബന്ധൂനാം വ്യര്ഥസ്തസ്യ ധനാഗമഃ। യഥാ ധ്രുവോ നൃണാം മൃത്യുര്വിത്തനാശസ്തഥാ ധ്രുവഃ

അവന്റെ ബന്ധുക്കള്‍ക്കും ആ സമ്പത്ത് അനുഭവിക്കാനാവില്ല; സമ്പത്ത് സമ്പാദിച്ചത് വെറുതെ. മനുഷ്യന് മരണവും സമ്പത്തിന്റെ നാശവും ഉറപ്പാണ്.

മൂഢസ്തത്രാഽനുബധ്നാതി ജീവിതേഥ ചലേ ധനേ। യദാ വിത്തം ന ദാനായ നോപഭോഗായ ദേഹിനാമ്

മണ്ടന്‍ ജീവനും സ്ഥിരമല്ലാത്ത സമ്പത്തും പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു; ആ സമ്പത്ത് ദാനം ചെയ്യുകയോ, ജിവന്മാര്‍ അനുഭവിക്കുകയോ ചെയ്യാത്തപ്പോള്‍.

നാപി കീര്ത്യൈ ന ധര്മാര്ഥം തസ്യ സ്വാമ്യേഥ കോ ഗുണഃ। തസ്മാദ്വിത്തം സമാസാദ്യ ദൈവാദ്വാ പൌരുഷാദഥ

പ്രശസ്തിക്കും ധര്‍മ്മത്തിനും വേണ്ടിയല്ല; അത്തരത്തില്‍ ഉടമസ്ഥതയ്ക്ക് എന്ത് ഗുണം? അതുകൊണ്ട്, ദൈവാനുഗ്രഹത്താലോ പരിശ്രമത്താലോ സമ്പത്ത് ലഭിച്ചാല്‍—

ദദ്യാത് സമ്യഗ് ദ്വിജാഗ്രഥേഭ്യഃ കീര്ത്തനാനി ച കാരയേത്। ദാനേഭ്യസ്ചാധികം യസ്മാത് കീര്ത്തനേഭ്യോ വരം യതഃ

യോഗ്യരായ ബ്രാഹ്മണന്മാര്ക്ക് ശരിയായി ദാനം ചെയ്യണം; ക്ഷേത്രങ്ങളും പണിയിക്കണം. ദാനങ്ങളില്‍ ക്ഷേത്രനിര്‍മ്മാണം ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠം, കാരണം അതിന് കൂടുതലാണ് മഹത്വം.

അതസ്തത്‌കാരയേദ്ധീമാന് വിഷ്ണ്വാദേര്മ്മന്ദിരാദികമ്। വിനിവേശ്യ ഹരേര്ദ്ധാമ ഭക്തിമദ്ഭിര്ന്നരോത്തമൈഃ

അതിനാല്‍, വിവേകമുള്ളവര്‍ വിഷ്ണുവിനും മറ്റുള്ള ദേവന്മാര്‍ക്കും ക്ഷേത്രങ്ങള്‍ പണിയണം; ഭക്തിയുള്ള ഉത്തമന്മാരെ ചേര്‍ത്തു ഹരിയുടെ വാസസ്ഥലം സ്ഥാപിക്കണം.

നിവേശിതം ഭവേത് കൃത്സ്നം ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ്। ഭൂതം ഭവ്യം ഭവിഷ്യഞ്ച സ്ഥൂലം സൂക്ഷ്മം തഥേതരത്

അത് സ്ഥാപിക്കുമ്പോള്‍ മൂന്നു ലോകവും, ചലനശീലികളെയും അചലങ്ങളെയും, ഭൂതകാലം, വര്‍ത്തമാനകാലം, ഭാവികാലം, സ്ഥൂലവും സൂക്ഷ്മവും എല്ലാം ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നു.

ആബ്രഹ്മസ്തമ്ബപര്യ്യന്തം സര്വ്വം വിഷ്ണോഃ സമുദ്ഭവമ്। തസ്യ ദേവാദിദേവസ്യ സര്വഗസ്യ മഹാത്മനഃ

ബ്രഹ്മാവില്‍ നിന്ന് ഒരു പുല്ല് വരെ എല്ലാം വിഷ്ണുവില്‍ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്; ദേവാദിദേവനായ, എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മഹാത്മാവായ അവനില്‍ നിന്നാണ്.