അഗ്നിപുരാണമ്

നാരദ ഉവാച രാമോ വശിഷ്ഠം മാതൄശ്ച നത്വാഽത്രിഞ്ച പ്രണമ്യ സഃ। അനസൂയാഞ്ച തത്പത്നീം ശരഭങ്ഗം സുതീക്ഷ്ണകമ്

നാരദൻ പറഞ്ഞു: രാമൻ വശിഷ്ഠനെയും മാതാക്കളെയും അത്രിയെയും നമസ്കരിച്ചു; അനസൂയയെയും അവളുടെ ഭർത്താവിനെയും, ശരഭംഗനെയും സുതീക്ഷ്ണനെയും ആദരവോടെ വണങ്ങി.

അഗസ്ത്യ ഭ്രാതരം നത്വാ അഗസ്ത്യന്തത്പ്രസാദതഃ। ധനുഃ ഖങ്ഗഞ്ച സമ്പ്രാപ്യ ദണ്ഡകാരണ്യമാഗതഃ

അഗസ്ത്യന്‍ എന്ന സഹോദരനോട് വന്ദനം നടത്തി, അഗസ്ത്യന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ വില്ലും വാളും ലഭിച്ച്, ദണ്ഡകാരണ്യത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

ജനസ്ഥാനേ പഞ്ചവട്യാം സ്ഥിതോ ഗോദാവരീം തടേ। തത്ര സൂര്പണഖായാതാ ഭക്ഷിതും താന് ഭയങ്കരീ

ജനസ്ഥാനത്തിലും, പഞ്ചവടിയിലും, ഗോദാവരിക്കരയിലും താമസിക്കുമ്പോള്‍, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സൂര്പ്ണഖാ അവരെ തിന്നാന്‍ അവിടെ എത്തി.

രാമം സുരൂപം ദൃഷ്ട്വാ സാ കാമിനീ വാക്യമബ്രവീത്। കസ്ത്വം കസ്മാത്സമായാതോ ഭര്ത്താ മേ ഭവ ചാര്ഥിതഃ

സുന്ദരനായ രാമനെ കണ്ടു ആ സ്ത്രീ ആഗ്രഹത്തോടെ പറഞ്ഞു: "നീ ആരാണ്? എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്? ദയവായി എന്റെ ഭര്‍ത്താവായിരിക്കുക."

ഏതൌ ച ഭക്ഷയിഷ്യാമി ഇത്യുക്ത്വാ തം സമുദ്യതാ । തസ്യാ നാസാഞ്ച കര്ണൌ ച രാമോക്തോ ലക്ഷ്മണോഽച്ഛിനത്

"ഇവരെ ഇരുവരെയും ഞാന്‍ തിന്നും," എന്നു പറഞ്ഞ് അവള്‍ അവരിലേക്ക് ചാടിയപ്പോള്‍, രാമന്റെ കല്പനപ്രകാരം ലക്ഷ്മണന്‍ അവളുടെ മൂക്കും ചെവികളും വെട്ടി കളഞ്ഞു.

രക്തം ക്ഷരന്തീ പ്രയയൌ ഖരം ഭ്രാതരമബ്രവീത്। മരീഷ്യാമി വിനാസാഽഹം ഖര ജീവാമി വൈ തദാ

രക്തം ചോരുന്ന അവള്‍ സഹോദരനായ ഖരയോടു ചെന്നു പറഞ്ഞു: "ഖരാ, മൂക്ക് ഇല്ലാതെ ഞാന്‍ മരിക്കും; ഇങ്ങനെ മാത്രം ഞാന്‍ ജീവിക്കും."

രാമസ്യ ഭാര്യ്യാ സീതാഽസൌ തസ്യാസീല്ലക്ഷ്മണോഽനുജഃ। തേഷാം യദ്രുധിരം സോഷ്ണം പായയിഷ്യസി മാം യദി

"രാമന്റെ ഭാര്യ സീതയാണ്, അവന്റെ അനിയന്‍ ലക്ഷ്മണനാണ്; അവരുടേത് ചൂടുള്ള രക്തം ഞാന്‍ കുടിക്കാനാകുമെങ്കില്‍ മാത്രം ഞാന്‍ ജീവിക്കും."

ഖരസ്തഥേതി താമുക്ത്വാ യതുര്ദൃശസഹസ്ത്രകൈഃ। രക്ഷസാം ദൂഷണേനാഗാദ്യോദ്ധു ത്രിശിരസാ സഹ

ഖരന്‍ "ശരി" എന്നു പറഞ്ഞ്, ആയിരക്കണക്കിന് ക്രൂരദൃഷ്ടിയുള്ള രാക്ഷസന്മാരോടൊപ്പം, ദൂഷണനും ത്രിശിരനും കൂട്ടായി യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു.

രാമം രാമോഽപി യുയുധേ ശരൈര്വിവ്യാധ രാക്ഷസാന്। ഹസ്ത്യശ്വരഥപാദാതം ബലം നിന്യേ യമക്ഷയമ്

രാമന്‍ അവരോടു യുദ്ധം ചെയ്തു; അമ്പുകള്‍ കൊണ്ട് രാക്ഷസന്മാരെ വെട്ടി, ആനകള്‍, കുതിരകള്‍, രഥങ്ങള്‍, കാല്‍പടയാളികള്‍ എന്നിവയടങ്ങിയ സൈന്യത്തെ യമലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചു.

ത്രിശീര്ഷാണം ഖരം രൌദ്രം യുധ്യന്തഞ്ചൌവ ദൂഷണമ്। യയൌ സൂര്പണഖാ ലങ്കാം രാവണാഗ്രേപതദ് ഭുവി

യുദ്ധം ചെയ്ത ത്രിശിരനും ക്രൂരനായ ഖരനും ദൂഷണനും ആയപ്പോള്‍, സൂര്പ്ണഖാ ലങ്കയിലേക്ക് പോയി, രാവണന്‍ മുന്നില്‍ നിലംപതിച്ചു.

അബ്രവീദ്രാവണം ക്രുദ്ധാ ന ത്വം രാജാ ന രക്ഷകഃ। ഖരാദിഹന്തൂ രാമസ്യ സീതാം ഭാര്യാം ഹരസ്വ ച

കോപത്തോടെ അവള്‍ രാവണനോട് പറഞ്ഞു: "നീ രാജാവും രക്ഷകനും അല്ല; ഇവിടെ വന്ന് രാമനെ കൊല്ലുകയും സീതയെ അവന്റെ ഭാര്യയെ പിടിച്ചുകൊള്ളുകയും ചെയ്യുക."

രാമലക്ഷ്മണരക്തസ്യ പാനാജ്ജീവാമി നാന്യഥാ। തഥേത്യാഹ ച തച്ഛ്രുത്വാ മാരീചം പ്രാഹ വൈ വ്രജ

"രാമനും ലക്ഷ്മണനും രക്തം കുടിച്ചാല്‍ മാത്രം ഞാന്‍ ജീവിക്കും, അതല്ലെങ്കില്‍ കഴിയില്ല." ഇത് കേട്ട രാവണന്‍ "ശരി" എന്നു പറഞ്ഞു, പിന്നെ മാരീചനോട്, "പോകൂ," എന്നു കല്പിച്ചു.

സ്വര്ണചിത്രമൃഗോ ഭൂത്വാ രാമലക്ഷ്മണകര്ഷകഃ। സീതാഗ്രേ താം ഹരിഷ്യാമി അന്യഥാ മരണം തവ

"സ്വര്‍ണ്ണപ്പൊന്നും പുള്ളിപ്പാടുകളും ഉള്ള ഒരു മാന്‍ ആയി മാറി രാമനെയും ലക്ഷ്മണനെയും അകറ്റി കൊണ്ടുപോകുക; സീതയുടെ മുന്നില്‍ ഞാന്‍ അവളെ പിടിച്ചുകൊള്ളാം, അല്ലെങ്കില്‍ നിന്റെ മരണം ഉറപ്പാണ്."

മാരീചോ രാവണം പ്രാഹ രാമോ മൃത്യുര്ധനുര്ധരഃ। രാവണാദപി മര്ത്തവ്യം മര്ത്തവ്യം രാഘവാദപി

മാരീചന്‍ രാവണനോട് പറഞ്ഞു: "വില്ലാളിയായ രാമന്‍ തന്നെ മരണമാണ്; രാവണന്റെ കൈയില്‍ മരിക്കുന്നതിലും രാഘവന്റെ കൈയില്‍ മരിക്കേണ്ടി വരും."

അവശ്യം യദി മര്ത്തവ്യം വരം രാമോ ന രാവണഃ। ഇതി മത്വാ മൃഗോ ഭൂത്വാ സീതാഗ്രേ വ്യചരന്മുഹുഃ

"നിശ്ചയമായും മരിക്കേണ്ടി വരുമെങ്കില്‍ രാമന്റെ കൈയില്‍ ആയിരിക്കും നല്ലത്, രാവണന്റെതല്ല." ഇങ്ങനെ വിചാരിച്ച്, മാരീചന്‍ ഒരു മാന്‍ ആയി മാറി വീണ്ടും വീണ്ടും സീതയുടെ മുന്നില്‍ അലഞ്ഞു.

സീതയാ പ്രേരിതോ രാമഃ ശരേണാഥാവധീച്ച തമ്। മ്രിയമാണോ മൃഗഃ പ്രാഹ ഹാ സീതേ ലക്ഷ്മണേതി ച

സീതയുടെ പ്രേരണയോടെ രാമന്‍ അമ്പുകൊണ്ട് ആ മാനിനെ കൊല്ലുകയും, മരിക്കുമ്പോള്‍ ആ മാന്‍ "ഹാ സിതേ, ഹാ ലക്ഷ്മണ" എന്നു വിളിക്കുകയും ചെയ്തു.

സൌമിത്രിഃ സീതയോക്തോഽഥ വിരുദ്ധം രാമമാഗതഃ। രാവണോഽപ്യഹരത് സീതാം ഹത്വാ ഗൃധ്രം ജടായുഷമ്

അതിനുശേഷം സീതയുടെ അപേക്ഷപ്രകാരം സൗമിത്രി രാമന്റെ അടുക്കല്‍ ചെന്നു; അതേസമയം രാവണന്‍ കഴുകനായ ജടായുവിനെ കൊന്ന് സീതയെ പിടിച്ചെടുത്തു.

ജടായുഷാ സ ഭിന്നാങ്ഗഃ അങ്കേനാദായ ജാനകീമ്। ഗതോ ലങ്കാമശോകാഖ്യേ ധാരയാമാസ ചാബ്രവീത്

ജടായുവിന്റെ ആക്രമണത്തില്‍ അവന്റെ അവയവങ്ങള്‍ പരിക്കേറ്റെങ്കിലും, അവന്‍ ജനകിയെ മടിയില്‍ ഇരുത്തി, ലങ്കയിലേക്കു പോയി, അശോകവനത്തില്‍ അവളെ സൂക്ഷിച്ചു, അവളോട് പറഞ്ഞു.

ഭവ ഭാര്യ്യാ മമാഗ്ര്യാ ത്വം രാക്ഷസ്യോ രക്ഷ്യതാമിയമ് । രാമോ ഹത്വാ തു മാരീചം ദൃഷ്ട്വാ ലക്ഷ്മണമബ്രവീത്

"നീ എന്റെ പ്രധാന ഭാര്യയായിരിക്കണം; ഈ രാക്ഷസി നിന്നെ കാക്കട്ടെ." രാമന്‍ മാരീചനെ കൊല്ലുകയും, പിന്നെ ലക്ഷ്മണനെ കണ്ടു അവനോട് സംസാരിച്ചു.

മായാമൃഗോഽസൌ സൌമിത്രേ യഥാ ത്വമിഹ ചാഗതഃ । തഥാ സീതാ ഹൃതാ നൂനം നാപശ്യത് സ ഗതോഽഥ താമ്

സൗമിത്രി, അതൊരു മായാമൃഗമായിരുന്നു. നീ ഇവിടെ വന്നതുപോലെ തന്നെയാണ്. അങ്ങനെ സീതയെ വാസ്തവത്തിൽ അപഹരിക്കപ്പെട്ടു. അവൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ അവളെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ശുശോച വിലലാപാര്ത്തോ മാം ത്യക്ത്വാ ക്ക ഗതാസി വൈ। ലക്ഷ്മണാശ്വാസിതോ രാമോ മാര്ഗയാമാസ ജാനകീമ്

അവൻ ദുഃഖത്തോടെ കരഞ്ഞു, 'എവിടെ പോയി എന്നെ വിട്ട് നീ?' എന്ന് വിലപിച്ചു. ലക്ഷ്മണൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചതിനുശേഷം, രാമൻ ജാനകിയെ അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ദൃഷ്ട്വാ ജടായുസ്തം പ്രാഹ രാവണോ ഹൃതവാംശ്ച താമ്। മൃതോഽഥ സംസ്കൃതസ്തേന കബന്ധഞ്ചാവധീത്തതഃ

അവനെ കണ്ട ജടായു പറഞ്ഞു: 'രാവണൻ അവളെ കൊണ്ടുപോയി.' പിന്നെ ജടായു മരിച്ചപ്പോൾ രാമൻ അവനെ സംസ്‌കരിച്ചു. അതിനുശേഷം കബന്ധനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു.

നാരദ ഉവാച രാമഃ പസ്പാസരോ ഗത്വാ ശോചന് സ ശര്വരീം തതഃ। ഹനൂമതാ സ സൂഗ്നീവം മിത്രഞ്ചകാര ഹ

നാരദൻ പറഞ്ഞു: രാമൻ യാത്രതിരിച്ച് ദുഃഖത്തോടെ ആ രാത്രി കഴിച്ചു. പിന്നെ ഹനുമാനോടൊപ്പം സുഗ്രീവനെ സ്നേഹിതനാക്കി.

സപ്ത താലന് വിനിര്ഭിദ്യ ശരേണൈകേന പശ്യതഃ। പാദേന ദുന്ദുഭേഃ കായഞ്ചിക്ഷേപ ദശയോജനമ്

അവൻ ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് ഏഴു താളവൃക്ഷങ്ങൾ തുളച്ച്, കണ്മുന്നിൽ, കാൽകൊണ്ടു ദുണ്ടുഭിയുടെ ശരീരം പത്ത് യോജന ദൂരത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.

തദ്രിപും ബാലിനം ഹത്വാ ഭ്രാതരം വൈരസാരിണമ്। കിഷ്കിന്ധാം കപിരജ്യഞ്ച രുമാന്താരാം സമര്പയത്

ശത്രുവായ ബാലിയെ, തന്റെ വൈരിയായ സഹോദരനെ, കൊല്ലുകയും കിഷ്കിന്ദയും കപിരാജ്യവും റുമയും സുഗ്രീവനു ഏൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഋഷ്യമൂകേഹരീശായകിഷ്കിന്ധേശോഽബ്രവീത്സച । സീതാം ത്വം പ്രാശ്യസേയദ്വത് തഥാ രാമ കരോമിതേ

ഋശ്യമൂകത്തിൽ താമസിക്കുന്ന കപിരാജാവും കിഷ്കിന്ദാധിപനുമായവൻ പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ രാമനുവേണ്ടി ചെയ്യുന്നതുപോലെ, നീയും സീതയെ തിരിച്ചുപിടിക്കും.'

തഛ്രുത്വാ മാല്യവത്പൃഷ്ഠേ ചാതുര്മാസ്യം ചകാരസഃ। കിഷ്കിന്ധായാഞ്ച സുഗ്രീവോ യദാ നായാതി ദര്ശനമ്

ഇത് കേട്ടശേഷം, മാല്യവത് പർവ്വതത്തിൽ നാലുമാസ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു. കിഷ്കിന്ദയിൽ സുഗ്രീവൻ രാമനെ കാണാൻ വന്നില്ല.

തദാഽബ്രവീത്തം രാമോക്തം ലക്ഷമണോ വ്രജ രാഘവമ്। ന സ സങ്കുചിതഃ പന്ഥാ യേന ബാലീ ഹതോ ഗതഃ

അപ്പോൾ രാമൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ലക്ഷ്മണൻ പറഞ്ഞു: 'രാഘവനോടു പോകൂ; ബാലിയെ കൊല്ലപ്പെട്ട വഴി ഇനി തടസ്സമില്ല.'

സമയേ തിഷ്ഠ സുഗ്രീവ മാ ബാലിപഥമന്വഗഃ। സുഗ്രീവ ആഹ സംസക്തോ ഗതം കാലം ന ബുദ്ധവാന്

'സമയത്തെ പാലിക്കണം, സുഗ്രീവാ; ബാലിയുടെ വഴിപോലെയാവരുത്.' സുഗ്രീവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് സമയം കടന്നുപോയത് ശ്രദ്ധയിൽപെട്ടില്ല.'