അഗ്നിപുരാണമ്

ബ്രഹ്മഹാ ക്ഷയരോഗീ സ്യാത് സുരാപഃ ശ്യാവദന്തകഃ । സ്വര്ണഹാരീ തു കുനഖീ ദുശ്ചര്മ്മാ ഗുരുതല്പഗഃ ।। ൩൭൧.

ബ്രാഹ്മണനെ കൊല്ലുന്നവൻ ക്ഷയരോഗം ബാധിച്ചവനായി ജനിക്കും; മദ്യം കുടിക്കുന്നവന് കറുത്ത പല്ലുകളും പൊൻ മോഷ്ടാവിന് വളഞ്ഞ നഖങ്ങളും ദോഷമുള്ള ചർമ്മവും ഉണ്ടാകും; ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യയെ അപമാനിച്ചവനും ഇങ്ങനെ തന്നെ ദോഷങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.

യോ യേന സംസ്പൃശത്യേഷാം സ തല്ലിഹ്ഗോഽഭിജായതേ । അന്നഹര്താ മായാവീ സ്യാമ്മൂകോ വാഗപഹാരകഃ ।। ൩൭൧.

ഇവരുമായി സമ്പർക്കം വരുന്നവൻ ആ ദോഷം തന്നെ ഏറ്റെടുക്കും; അന്നം മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ വഞ്ചകനായോ മൗനനായോ സംസാരശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടവനായോ ജനിക്കും.

ധാന്യം ഹൃത്വാഽതിരിക്താങ്ഗഃ പിശുനഃ പൂതിനാസികഃ । തൈലഹൃത്തൈലപായീ സ്യാത് പൂതിവക്ത്രസ്തു സൂചകഃ ।। ൩൭൧.

ധാന്യം മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ അധിക അവയവങ്ങളോടുകൂടി, അപവാദം പറയുന്നവനായി, ദുർഗന്ധം വരുന്ന മൂക്കോടുകൂടി ജനിക്കും; എണ്ണ മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ എണ്ണ കുടിക്കുന്നവനായി ജനിക്കും; രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നവന് വായിൽ ദുർഗന്ധം ഉണ്ടാകും.

പരസ്യ യോഷിതം ഹൃത്വാ ബ്രഹ്മസ്വമപഹൃത്യ ച । അരണ്യേ നിര്ജനേ ദേശേ ജായതേ ബ്രഹ്മരാക്ഷസഃ ।। ൩൭൧.

മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയെയോ ബ്രാഹ്മണന്റെ സ്വത്തോ മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ കാട്ടിൽ ആളില്ലാത്ത ഇടങ്ങളിൽ ബ്രഹ്മരാക്ഷസനായി ജനിക്കും.

രത്നഹാരീ ഹീനജാതിര്ഗന്ധാന് ഛുഛുന്ദരീ ശുഭാന് । പത്രം ശാകം ശിഖീ ഹൃത്വാ മുഖരോ ധാന്യഹാരകഃ ।। ൩൭൧.

രത്നം മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ താഴ്ന്ന ജാതിയിൽ ജനിക്കും; സുഗന്ധം മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ എലിയായി; ഇലകളും പച്ചക്കറികളും മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ മയിൽ ആയി; ധാന്യം മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ വളരെയധികം സംസാരിക്കുന്നവനായി ജനിക്കും.

അജഃ പശുംപയഃ കാകോ യാനമുഷ്ട്രഃ ഫലം കപിഃ । മധു ദംശഃ ഫലം ഗൃധ്രോ ഗൃഹകാക ഉപസ്കരം ।। ൩൭൧.

ആട് പശുവിനെ മോഷ്ടിക്കുന്നു; കാക്ക വാഹനങ്ങൾ; കുരങ്ങൻ പഴം; തേനീച്ച തേൻ; കഴുകൻ പഴം; വീടുകാക്ക ഉപകരണങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കുന്നു.

ശ്വിത്രീ വസ്ത്രം സാരസഞ്ച ഝില്ലീ ലവണഹാരകഃ । ഉക്ത ആധ്യാത്മികസ്താപഃ ശത്രാദ്യൈരാധിഭൌതികഃ ।। ൩൭൧.

വസ്‌ത്രം മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ ശ്വിത്രരോഗിയായ്; സാരസം അരി മോഷ്ടിക്കുന്നു; ജില്ലി ഉപ്പ് മോഷ്ടിക്കുന്നു. ഇതുവരെ പറഞ്ഞതെല്ലാം ആത്മാവിനെ ബാധിക്കുന്ന ദുഃഖമാണ്; ശത്രുക്കളും മറ്റുള്ളവരും ഉണ്ടാക്കുന്ന ദുഃഖം ഭൗതികദുഃഖം എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

ഗ്രഹാഗ്നിദേവപീड़ാദ്യൈരാധിദൈവിക ഈരിതഃ । ത്രിധാ താപം ഹി സംസാരം ജ്ഞാനയോഗാദ്വിനാശയേത് ൩൭൧.

ഗ്രഹങ്ങൾ, അഗ്‌നി, ദേവതകൾ തുടങ്ങിയവ ഉണ്ടാക്കുന്ന ദുഃഖം ദൈവികദുഃഖം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഈ ലോകത്തിലെ മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള ദുഃഖങ്ങളും ജ്ഞാനവും യോഗവും കൊണ്ട് നീക്കണം.

അഗ്നിരുവാച സംസാരതാപമുക്ത്യര്ഥം വക്ഷ്യാമ്യഽഷ്ടാങ്ഗയോഗകം । ബ്രഹ്മപ്രകാശകം ജ്ഞാനം യോഗസ്തത്രൈകചിത്തതാ ।। ൩൭൨.

അഗ്നി പറഞ്ഞു: ജന്മദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടാൻ എട്ടു ഭാഗങ്ങളുള്ള യോഗം ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം; ബ്രഹ്മത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ജ്ഞാനം, മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കുന്ന യോഗം ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ചിത്തവൃത്തിനിരോധശ്യ ജീവബ്രഹ്മാത്മനോഃ പരഃ । അഹിസാ സത്യമസ്തേയം ബ്രഹ്മചര്യ്യാപരിഗ്രഹൌ ।। ൩൭൨.

മനസ്സിന്റെ വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ആത്മാവും ബ്രഹ്മവും ഒന്നാകുന്നതിന്റെ പരമാവസ്ഥയാണ്; അഹിംസ, സത്യവാദം, മോഷ്ടിക്കാതിരിക്കുക, ബ്രഹ്മചര്യം, സ്വത്ത് ആഗ്രഹിക്കാതിരിക്കുക എന്നിവയാണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ.

യമാഃ പഞ്ച സ്മൃതാ വിപ്ര നിയമാദ്‌ഭുക്തിമുക്തിദാഃ । ശൌചം സന്തോഷതപസീ സ്വാധ്യായേശ്വരപൂജനേ ।। ൩൭൨.

ഈ അഞ്ചു കാര്യങ്ങൾ യമങ്ങൾ എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്, ജ്ഞാനിയേ; ഇവ പാലിച്ചാൽ ഭോഗവും മോക്ഷവും ലഭിക്കും. ശുദ്ധി, സന്തോഷം, തപസ്സ്, സ്വാധ്യായം, ദൈവാരാധന — ഇതാണ് നിയമങ്ങൾ.

ഭൂതാപീड़ാ ഹ്യഹിംസാ സ്യാദഹിംസാ ധര്മ്മ ഉത്തമഃ । യഥാ ഗജപദേഽന്യാനി പദാനി പഥഗാമിനാം ।। ൩൭൨.

ഭൂതങ്ങളെ ദുഃഖിപ്പിക്കാതിരിക്കുക അഹിംസയാണ്; അഹിംസയാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ധർമ്മം. എങ്ങനെ ആനയുടെ കാൽപ്പാടുകൾ വഴി നടക്കുന്ന മറ്റു മൃഗങ്ങളുടെ പാടുകൾ മറയ്ക്കുന്നുവോ, അങ്ങനെ തന്നെ.

ഏവം സര്വമഹിംസായാം ധര്മ്മാര്ഥമഭിധീയതേ । ഉദ്വേഗജനനം ഹിംസാ സന്താപകരണന്തഥാ ।। ൩൭൨.

അങ്ങനെ തന്നെ, അഹിംസയിൽ എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു; ഹിംസ ദുഃഖവും വേദനയും ഉണ്ടാക്കുന്നു.

രുക്കൃതിഃ ശോനിതകൃതിഃ പൈശുന്യകരണന്തഥാ । ഹിതസ്യാതിനിഷേധശ്ച മര്മോദ്‌ഘാടനമേവ ച ।। ൩൭൨.

അടിക്കുക, രക്തം ചൊരിയിക്കുക, അപവാദം പറയുക, നല്ലതിനെ അതിരുകടന്ന വിലക്കുക, പ്രധാന അവയവങ്ങൾക്ക് ദോഷം ചെയ്യുക — ഇതൊക്കെയാണ് ഹിംസയുടെ രൂപങ്ങൾ.

സുഖാപഹ്നുതിഃ സംരോധോ ബധോ ദശവിധാ ച സാ । യദ്‌ഭൂതഹിതമത്യന്തം വചഃ സത്യസ്യ ലക്ഷണം ।। ൩൭൨.

സന്തോഷം മറയ്ക്കുക, തടയുക, ബന്ധനം ചെയ്യുക — ഇതൊക്കെ ഹിംസയുടെ പത്ത് രൂപങ്ങളാണ്. സത്യത്തിന്റെ ലക്ഷണം, ജീവികൾക്ക് ഏറ്റവും ഉപകാരപ്രദമായത് സംസാരിക്കുകയാണ്.

സത്യം ബ്രൂയാത്പ്രിയം ബ്രൂയാന്ന ബ്രൂയാത്സത്യമപ്രിയം । പ്രിയഞ്ച നാനൃതം ബ്രൂയാദേഷ ധര്മ്മഃ സനാതനഃ ।। ൩൭൨.

സത്യം പറയണം, മനോഹരമായതും പറയണം; എന്നാൽ സത്യം പറഞ്ഞാലും അത് ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കുന്നതായിരിക്കരുത്; മനോഹരമായതാണെന്നു പറഞ്ഞ് അസത്യം പറയരുത് — ഇതാണ് ശാശ്വതധർമ്മം.

മൈഥുനസ്യ പരിത്യാഗോ ബ്രഹ്മചര്യ്യന്തദഷ്ടധാ । സ്മരണാം കീര്ത്തനം കേലിഃ പ്രേക്ഷണം ഗുഹ്യഭാഷണം ।। ൩൭൨.

മൈഥുനത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്നതാണ് ബ്രഹ്മചര്യം, അതിന് എട്ട് രൂപങ്ങൾ ഉണ്ട്: ഓർക്കുക, സ്തുതിക്കുക, കളിക്കുക, നോക്കുക, രഹസ്യമായി സംസാരിക്കുക —

സങ്കല്പോഽധ്യവസായശ്ച ക്രിയാനിര്വൃത്തിരേവ ച । ഏതന്മൈഥുനമഷ്ടാങ്ഗം പ്രവദന്തി മനീഷിണഃ ।। ൩൭൨.

ഉദ്ദേശം, ഉറച്ച മനസ്സ്, പ്രവർത്തിയുടെ പൂര്‍ത്തീകരണം — ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന്, ലൈംഗികസംബന്ധത്തിന് എട്ട് ഘടകങ്ങളാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.

ബ്രഹ്മചര്യ്യം ക്രിയാമൂലമന്യഥാ വിഫലാ ക്രിയാ । വസിഷ്ഠഞ്ചന്ദ്രമാഃ ശുക്രോ ദേവാചാര്യ്യഃ പിതാമഹഃ ।। ൩൭൨.

ബ്രഹ്മചര്യം എല്ലാ പ്രവർത്തികൾക്കും അടിസ്ഥാനം ആകുന്നു; അതില്ലെങ്കിൽ പ്രവർത്തികൾ ഫലപ്രദമാകില്ല. വസിഷ്ഠൻ, ചന്ദ്രൻ, ശുക്രൻ, ദൈവഗുരു, പിതാമഹൻ —

തപോവൃദ്ധാ വയോവൃദ്ധാസ്തേഽപി സ്ത്രീഭിര്വിമോഹിതാഃ । ഗൌड़ീ പൈഷ്ടീ ച മാധ്വീ ച വിജ്ഞേയാസ്ത്രിവിധാഃ സുരാഃ ।। ൩൭൨.

തപസ്സിലും വയസ്സിലും മുന്നേറിയവരും സ്ത്രീകളാൽ ഭ്രമിതരായിട്ടുണ്ട്. ഗൗരീ, പൈഷ്ടീ, മാധ്വീ — ഇവയാണ് മൂന്നു തരത്തിലുള്ള മദ്യങ്ങൾ എന്ന് അറിയണം.

ചതുര്ഥീ സ്ത്രീ സുരാ ജ്ഞേയാ യയേദം മോഹിതം ജഗത് । മാദ്യതി പ്രമദാം ദൃഷ്ട്വാ സുരാം പീത്വാ തു മാദ്യാതി ।। ൩൭൨.

നാലാമത്തേത് സ്ത്രീയാണ്; അവളെയും മദ്യമായി അറിയണം — ഇതിൽ ലോകം ഭ്രമിതമാണ്. സ്ത്രീയെ കണ്ടാൽ മദംപിടിക്കും; മദ്യം കുടിച്ചാലും അതുപോലെയാണ്.

യസ്മാദ്‌ദൃഷ്ടമദാ നാരീ തസ്മാത്താന്നാവലോകയേത് । യദ്വാ തദ്വാഽപരദ്രവ്യമപഹൃത്യ ബലാന്നരഃ ।। ൩൭൨.

അതുകൊണ്ട്, കാഴ്ചകൊണ്ട് മദംപിടിപ്പിക്കുന്ന സ്ത്രീയെ നോക്കരുത്. അല്ലെങ്കിൽ, മറ്റൊരാളുടെ സമ്പത്ത് ബലാൽ പിടിച്ചാൽ —

അവശ്യം യാതി തിര്യ്യക്ത്വം ജഗധ്വാ ചൈവാഹുതം ഹവിഃ । കൌപീനാച്ഛാദനം വാസഃ കന്ഥാ ശീതനിവാരിണീം ।। ൩൭൨.

അവൻ നിർബന്ധമായും മൃഗജന്മം പ്രാപിക്കും; യജ്ഞത്തിൽ അർപ്പിച്ച ഹവിയും നഷ്ടമാകും. കോപ്പീനം, വസ്ത്രം, പഴയ തുണി, തണുത്ത് തടയാൻ എന്തെങ്കിലും —

പാദുകേ ചാപി ഗൃഹ്ണീയാത് കുര്യ്യാന്നാന്യസ്യ സംഗ്രഹം । ദേഹസ്ഥിതിനിമിത്തസ്യ വസ്ത്രാദേഃ സ്യാത്പരിഗ്രഹഃ ।। ൩൭൨.

ചെരിപ്പും എടുക്കാം; എന്നാൽ മറ്റൊന്നും കൈവശം വെക്കരുത്. ശരീരസംരക്ഷണത്തിന് വേണ്ട വസ്ത്രം മുതലായവ മാത്രം സ്വീകരിക്കാം.

ശരീരം ധര്മ്മസംയുക്തം രക്ഷണീയം പ്രയത്നതഃ । ശൌചന്തു ദ്വിവിധം പ്രോക്തം വാഹ്യമഭ്യന്തരം തഥാ ।। ൩൭൨.

ധർമ്മത്തോടൊപ്പം ചേർന്ന ഈ ശരീരം ശ്രദ്ധയോടെ സംരക്ഷിക്കണം. ശുദ്ധി രണ്ടുതരത്തിൽ പറയപ്പെടുന്നു — പുറംശുദ്ധിയും ഉള്ളശുദ്ധിയും.

മൃജ്ജലാഭ്യാം സ്മൃതം വാഹ്യം ഭാവശുദ്ധേരഥാന്തരം । ഉഭയേന് ശുചിര്യസ്തു സ ശുചിര്നേതരഃ ശുചിഃ ।। ൩൭൨.

പുറംശുദ്ധി മണ്ണും വെള്ളവും ഉപയോഗിച്ചാണ് നേടുന്നത്; ഉള്ളശുദ്ധി മനസ്സിന്റെ വിശുദ്ധിയാൽ. ഇരുവിധത്തിലും ശുദ്ധനായവനാണ് യഥാർത്ഥ ശുദ്ധൻ; അല്ലാത്തവൻ ശുദ്ധനല്ല.

യഥാ കഥഞ്ചിത്പ്രാപ്ത്യാ ച സന്തോഷസ്തുഷ്ടിരുച്യതേ । മനസശ്യേന്ദ്രിയാണാഞ്ച ഐകാഗ്ര്യം തപ ഉച്യതേ ।। ൩൭൨.

ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ ഒന്നുകിൽ കിട്ടുമ്പോൾ സംതൃപ്തി സന്തോഷം എന്നു പറയുന്നു. മനസ്സിന്റെയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും ഏകാഗ്രതയാണ് തപസ്സു എന്നു പറയുന്നു.

തജ്ജയഃ സര്വധര്മ്മേഭ്യഃ സ ധര്മ്മഃ പര ഉച്യതേ । വാചികം മന്ത്രജപ്യാദി മാനസം രാഗവര്ജ്ജനം ।। ൩൭൨.

അതിൽ വിജയിച്ചവൻ എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിലും ഉന്നതൻ; അതാണ് പരമധർമ്മം. വാക്കിലൂടെ തപസ്സെന്നത് മന്ത്രജപം മുതലായവയാണ്; മനസ്സിന്റെ തപസ്സെന്നത് ആസക്തി വിട്ടുകളയലാണ്.

ശാരീരം ദേവപൂജാദി സര്വദന്തു ത്രിധാ തപഃ । പ്രണവാദ്യാസ്തതോ വേദാഃ പ്രണവേ പര്യവസ്ഥിതാഃ ।। ൩൭൨.

ശരീരത്താൽ ചെയ്യുന്ന തപസ്സാണ് ദേവാരാധനയും മറ്റും; അങ്ങനെ തപസ്സിന് മൂന്നു രൂപങ്ങളുണ്ട്. പ്രണവത്തിൽ നിന്നാണ് വേദങ്ങൾ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത്; അവ പ്രണവത്തിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.