അഗ്നിപുരാണമ്

ശിവഃ ശിഖാ തഥാ ജ്യോതിഃ സവിത്രശ്ചേതിഗോചരാഃ । ഗോചരന്തു കുലം ജ്ഞേയം തേന ലക്ഷഅയസ്തു ദീക്ഷഇതഃ ।। ൩൨൫.

ശിവൻ, ശിഖ, പ്രകാശം, സവിത്ര് എന്നിവയാണ് ഗോചരം. ആ ഗോചരത്തിലൂടെ കുടുംബം അറിയണം, ആ ചിഹ്നം കൊണ്ടാണ് ദീക്ഷ നേടുന്നത്.

പ്രാജാപത്യോ മഹീപാലഃ കപോതോ ഗ്രന്ഥികഃ ശിവേ । കുടിലാശ്ചൈവ വേതാലാഃ പദ്മഹംസാഃ ശിഖാകുലേ ।। ൩൨൫.

പ്രാജാപത്യൻ, രാജാവ്, പാറ, ഗ്രന്ഥികൻ ഇവ ശിവന്റെവയാണ്. വളഞ്ഞവരും ഭൂതങ്ങളും, പദ്മവും ഹംസവും ശിഖകുലത്തിൽപ്പെടുന്നു.

ധൃതാരാഷ്ട്രാ ബകാഃ കാകാ ഗോപാലാ ജ്യോതിസംജ്ഞകേ । കുടികാ സാരഠാശ്ചൈവ ഗുടികാ ദണ്ഡിനോഽപരേ ।। ൩൨൫.

ധൃതരാഷ്ട്രൻ, ബക, കാക്ക, ഗോപാലൻ എന്നിവ പ്രകാശകുലത്തിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. കുടിലിൽ താമസിക്കുന്നവരും സാരഥികളും ഗുടികയും ദണ്ഡം പിടിക്കുന്നവരും മറ്റുള്ളവരാണ്.

സാവിത്രീ ഗോചരേ ചൈവമേകൈകസ്തു ചതുര്വിധഃ । സിദ്ധാദ്യംശകമാഖ്യാസ്യേ യേന മന്ത്രഃ സുസിദ്ധിദഃ ।। ൩൨൫.

സാവിത്രി ഗോചരത്തിൽ ഓരോരുത്തരും നാലു വിധമാണ്. അതിൽ ആദ്യഭാഗം ഞാൻ പറയുന്നു, അതിലൂടെ മന്ത്രം വലിയ സിദ്ധി നൽകും.

ഭൂമൌ തു മാതൃകാ ലേഖ്യാഃ കൂടഷണ്ഡവിവര്ജ്ജിതാഃ । മന്ത്രാക്ഷരാണി വിശ്ലിഷ്യ അനുസ്വാരം നയേത് പൃഥക് ।। ൩൨൫.

ഭൂമിയിൽ മാതൃകാക്ഷരങ്ങൾ എഴുതണം, രഹസ്യവും നപുംസകവും ഒഴിവാക്കണം. മന്ത്രത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ വേർതിരിച്ച്, അനുസ്വാരം വേറെയായി ചേർക്കണം.

സാധകസ്യ തു യാ സംജ്ഞാ തസ്യാ വിശ്ലേഷണം ചരേത് । മന്ത്രസ്യാദൌ തഥാ ചാന്തേ സാധകാര്ണാനി യോജയേത് ।। ൩൨൫.

സാധകനു ഉള്ള പേര് വേർതിരിച്ച് പരിശോധിക്കണം. മന്ത്രത്തിന്റെ ആദിയിലും അവസാനത്തിലും സാധകന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ ചേർക്കണം.

സിദ്ധഃ സാധ്യഃ സുസിദ്ധോഽരിഃ സംജ്ഞാതോ ഗണയേത് ക്രമാത് । മന്ത്രസ്യാദൌ തഥാ ചാന്തേ സിദ്ധിദഃ സ്യാച്ഛതാംശതഃ ।। ൩൨൫.

സിദ്ധൻ, സാധ്യൻ, സുസിദ്ധൻ, അരി എന്നിങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ എണ്ണണം. മന്ത്രത്തിന്റെ ആദിയിലും അവസാനത്തിലും ചേർത്താൽ, അതു നൂറിരട്ടി ഫലം നൽകും.

സിദ്ധാദിശ്ചാന്തസിദ്ധിശ്ച തത്ക്ഷണാദേവ സിധ്യതി । സുസുദ്ധാദിഃ സുസിദ്ധാന്തഃ സിദ്ധവത് പരികല്പയേത് ।। ൩൨൫.

സിദ്ധനായി ആരംഭിച്ച് സിദ്ധിയിലാണ് അവസാനിക്കുന്നത് എങ്കിൽ, ആ സമയത്തുതന്നെ സിദ്ധി ലഭിക്കും. സുസിദ്ധനായി ആരംഭിച്ച് സുസിദ്ധനിൽ അവസാനിച്ചാൽ, അതും സിദ്ധനുപോലെ കണക്കാക്കണം.

അരിമാദൌ തഥാന്തേ ച ദൂരതഃ പരിവര്ജ്ജയേത് । സിദ്ധഃ സുസിദ്ധശ്ചൈകാര്ഥേ അരിഃ സാധ്യസ്തഥൈവ ച ।। ൩൨൫.

അരിയെ ആദിയിലും അവസാനത്തിലും, ദൂരത്തും ഒഴിവാക്കണം. സിദ്ധൻ, സുസിദ്ധൻ, സാധ്യൻ, അരി ഇവക്ക് ഒരേ അർത്ഥമാണ്.

ആദൌ സിദ്ധഃ സ്ഥിതോ മന്ത്രേ തദന്തേ തദ്വദേവ ഹി । മധ്യേ രിപുസഹസ്രാണി ന ദോഷായ ഭവന്തി ഹി ।। ൩൨൫.

മന്ത്രത്തിൽ ആദിയിൽ സിദ്ധനും അവസാനം സിദ്ധനും ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഇടയിൽ ആയിരം ശത്രുക്കൾ വന്നാലും ദോഷമുണ്ടാകില്ല.

മായാപ്രസാദപ്രണവേനാംശകഃ ഖ്യാതമന്ത്രകേ । ബ്രഹ്മാംശകോ ബ്ര്ഹ്മവിദ്യാ വിഷ്ണ്വങ്ഗോ വൈഷ്ണവഃ സ്മൃതഃ ।। ൩൨൫.

മായ, പ്രസാദം, പ്രണവം എന്നിവയുടെ അംശത്തോടെ മന്ത്രം പ്രശസ്തമാണ്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ അംശം ബ്രഹ്മവിദ്യ, വിഷ്ണുവിന്റെ അംശം വൈഷ്ണവം എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

രുദ്രാംശകോ ഭവേദ്വീര ഇന്ദ്രാംശശ്ചേശ്വരപ്രിയഃ । നാഗാംശോ നാഗസ്തബ്ധാക്ഷോ യക്ഷാംശോ ഭൂഷണപ്രിയഃ ।। ൩൨൫.

രുദ്രന്റെ അംശം ഉള്ളവൻ ധൈര്യശാലിയായ പുരുഷനാകും; ഇന്ദ്രന്റെ അംശം ഉള്ളവൻ ഈശ്വരനു പ്രിയനായവനാകും; നാഗന്റെ അംശം ഉള്ളവൻ ദൃഢമായ കാഴ്ചയുള്ളവനാകും; യക്ഷന്റെ അംശം ഉള്ളവൻ അലങ്കാരങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവനാകും.

ഗന്ധര്വ്വാശോഽതിഗീതാദി ഭീമാംശോ രാക്ഷസാംശകഃ । ദൈത്യാംശഃ സ്യാദ് യുദ്ധകാര്യ്യോ മാനീ വിദ്യാധരാംശകഃ ।। ൩൨൫.

ഗന്ധർവന്റെ അംശം ഉള്ളവൻ അതിയായി പാടലും സംഗീതത്തിലും ആസ്വാദനവും കാണിക്കും; ഭീമന്റെ അംശം ഉള്ളവൻ ഭയാനക സ്വഭാവം കാണിക്കും; ദൈത്യന്റെ അംശം ഉള്ളവൻ യുദ്ധത്തിൽ താൽപര്യമുള്ളവനാകും; വിദ്യാധരന്റെ അംശം ഉള്ളവൻ അഭിമാനിയാകും.

പിശാചാംശോ മലാക്രാന്തോ മന്ത്രം ദദ്യാന്നിരീക്ഷ്യ ച । മന്ത്ര ഏകാത് ഫड़ന്തഃ സ്യാത് വിദ്യാപഞ്ചാശതാവധി ।। ൩൨൫.

പിശാചിന്റെ അംശം ഉള്ളവൻ അശുദ്ധിയിൽ പിടിച്ചുപറ്റപ്പെട്ടവനാകും; മന്ത്രം നൽകുമ്പോൾ പരിശോധിച്ച് നൽകണം; 'ഫട്' എന്നാകുന്ന മന്ത്രം അറിവിൽ അമ്പത് അക്ഷരങ്ങൾ വരെ നീളുന്നു.

ബാലാ വിംശാക്ഷരാന്താ ച രുദ്രാ ദ്വാവിംശഗായുധാ । തത ഊര്ദ്ധ്വന്തു യേ മന്ത്രാ വൃദ്വാ യാവച്ഛതത്രയം ।। ൩൨൫.

ബാലാ മന്ത്രം ഇരുപത് അക്ഷരങ്ങളിൽ അവസാനിക്കുന്നു; രുദ്രാ മന്ത്രം ഇരുപത്തിരണ്ട് ആയുധങ്ങളുണ്ട്; അതിനുമുകളിൽ, ജ്ഞാനിയേ, മന്ത്രങ്ങൾ എഴുപത്താറ് അക്ഷരങ്ങൾ വരെ ഉണ്ട്.

അകാരാദിഹകാരാന്താഃ ക്രമാത് പക്ഷൌ സിതാസിതൌ । അനുസ്വാരവിസര്ഗേണ വിനാ ചൈവ സ്വരാ ദശ ।। ൩൨൫.

'അ' മുതൽ 'ഹ' വരെ അക്ഷരങ്ങൾ ക്രമമായി വെള്ളയും കറുപ്പും എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളാണ്; അനുസ്വാരവും വിശർഗവും കൂടാതെ പത്ത് സ്വരങ്ങൾ ഉണ്ട്.

ഹ്രസ്വാഃ ശുക്ലാ ദീര്ഘാഃ ശ്യാമാംസ്തിഥയഃ പ്രതിപന്മുഖാഃ । ഉദിതേ ശാന്തികാദീനി ഭ്രമിതേ വശ്യകാദികമ് ।। ൩൨൫.

ചെറിയ സ്വരങ്ങൾ വെളുപ്പാണ്, നീണ്ട സ്വരങ്ങൾ കറുപ്പാണ്; ചന്ദ്രന്റെ കലകൾ ആദ്യ ദിവസം മുതൽ ആരംഭിക്കുന്നു; സൂര്യോദയത്തിൽ ശാന്തി മുതലായ ക്രിയകൾ, ചന്ദ്രോദയത്തിൽ വശ്യത മുതലായവ ചെയ്യാം.

ഭ്രാമിതേ സന്ധയോ ദ്വേഷോച്ചാടനേ സ്തമ്ഭനേഽസ്തകമ് । ഇഹാവാഹേ ശാന്തികാദ്യം പിങ്ഗലേ കര്ഷണാദികമ് ।। ൩൨൫.

ചന്ദ്രൻ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ സംധികൾ വൈരാഗ്യത്തിനും പുറത്താക്കലിനും സ്തംഭനത്തിനും അനുയോജ്യമാണ്; ചന്ദ്രൻ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ ശാന്തി മുതലായവ ചെയ്യാം; പിങ്ങള കലയിൽ ആകർഷണാദി ക്രിയകൾ ചെയ്യാം.

മാരണോച്ചാടനാദീനി വിഷുവേ പഞ്ചധാ പൃഥക് । അധരസ്യ ഗൃഹേ പൃഥ്വീ ഊര്ദ്ധ്വേ തേജോഽന്തരാ ദ്രവഃ ।। ൩൨൫.

മാരണം, പുറത്താക്കൽ മുതലായ ക്രിയകൾ വിഷുവിൽ അഞ്ചു വിധത്തിൽ വേർതിരിച്ച് ചെയ്യണം; താഴെ ഭൂമി, മുകളിൽ അഗ്‌നി, ഇടയിൽ ദ്രവം.

രന്ധ്രപാര്ശ്വേ ബഹിര്വായുഃ സര്വം വ്യാപ്യ മഹേശ്വരഃ । സ്തമ്ഭനം പാര്ഥിവേ ശാന്തിര്ജ്ജലേ വശ്യാദി തേജസേ ।। ൩൨൫.

രന്ധ്രങ്ങളിലും വശങ്ങളിലും വായു, പുറത്ത് കാറ്റ്; എല്ലാം വ്യാപിച്ച് മഹേശ്വരൻ; സ്തംഭനം ഭൂമിയിൽ, ശാന്തി ജലത്തിൽ, വശ്യത മുതലായവ അഗ്നിയിൽ.

ഈശ്വര ഉവാച സൌഭാഗ്യാദേരുമാപൂജാം വക്ഷ്യേഽഹം ഭുക്തിമുക്തിദാം । മന്ത്രധ്യാനം മണ്ഡലഞ്ച മുദ്രാം ഹോമാദിസാധനമ് ।। ൩൨൬.

ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു: സൗഭാഗ്യാദികൾക്കായി ഉമാദേവിയുടെ പൂജയും, ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്ന മന്ത്രം, ധ്യാനം, മണ്ഡലം, മുദ്ര, ഹോമം മുതലായ ഉപായങ്ങൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം.

ചിത്രഭാനും ശിവം കാലം മഹാശക്തിസമന്വിതമ് । ഇഡാദ്യം പരതോഹൃത്യ സദേവഃ സവികാരണമ് ।। ൩൨൬.

പ്രഭയുള്ളവൻ, ശിവൻ, കാലൻ, മഹാശക്തിയോടെ; ഇടാ മുതൽ പരാ വരെ, ദേവതകളും കാരണങ്ങളുമൊക്കെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

ദ്വിതായം ദ്വാരകാക്രാന്തം ഗൌരീപ്രീതിപദാന്വിതം । ചതുര്ഥ്യന്തം പ്രകര്ത്തവ്യം ഗൌര്യ്യാ വൈ മൂലവാചകം ।। ൩൨൬.

രണ്ടാമത്തേത് ദ്വാരകയിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, ഗൗരിയുടെ അനുഗ്രഹം ഉള്ള സ്ഥാനം; നാലാമത്തേത് വരെ അവസാനിപ്പിക്കണം, അതാണ് ഗൗരിയുടെ മൂലനാമം.

ഓം ഹ്രീഁ സഃ ശൌഁ ഗൌര്യ്യൈ നമഃ । തത്രാര്ണത്രിതയേനൈവ ജാതിയുക്തം ഷड़ങ്ഗുലമ് । ആസനം പ്രണവേനൈവ പൂര്ത്തിം വൈ ഹൃദയേന് തു ।। ൩൨൬.

ഓം ഹ്രീം സഃ ശൗം ഗൗര്യൈ നമഃ; മൂന്നു പവിത്രാക്ഷരങ്ങൾ ജാതിയോടൊപ്പം ചേർത്ത് ആറു വിരൽ അളവിൽ; ആസനം പ്രണവത്തോടെ, പൂർത്തിയാക്കുന്നത് ഹൃദയാക്ഷരത്തോടെ.

ഉദകഞ്ച തഥാ കാലം ശിവവീജം സമുദ്ധരേത് । പ്രാണം ദീര്ഘസ്വരാക്രാന്തം ഷഡങ്ഗം ജാതിസംയുതമ് ।। ൩൨൬.

ജലം, കാലം, ശിവബീജം എടുത്തുചേർക്കണം; ദീർഘസ്വരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പ്രാണം, ആറു അംശങ്ങൾ, ജാതിയോടൊപ്പം ചേർന്നത്.

ആസനം പ്രണവേനാത്ര മൂര്ത്തിന്യാസം ഹൃദാചരേത് । യാമലം കഥിതം വത്സ ഏകവീരം വദാമ്യഽഥ ।। ൩൨൬.

ഇവിടെ ആസനം പ്രണവത്തോടെ, രൂപസ്ഥാപനം ഹൃദയാക്ഷരത്തോടെ ചെയ്യണം; യമലമായത് പറഞ്ഞുവായി, ഇനി ഏകവീരനെ കുറിച്ച് പറയാം.

വ്യാപകം സൃഷ്ടിസംയുക്തം വഹ്നിമായാകൃശാനുഭിഃ । ശിവശക്തിമയം വീജം ഹൃദയാദിവിവര്ജ്ജിതം ।। ൩൨൬.

എല്ലാം വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതും സൃഷ്ടിയോടൊപ്പം ചേർന്നതും, അഗ്‌നി, മായ, കിരണങ്ങൾ ഉള്ളതും; ശിവശക്തിമയമായ ബീജം, ഹൃദയാദി ഇല്ലാത്തത്.

ഗൌരീം യജേദ്ധേമരൂപ്യാം കാഷ്ഠനാം ശൌലജാദികാം । പഞ്ചപിണ്ഡാം തഥാഽവ്യക്താം കോണേ മധ്യേ തു പഞ്ചമം ।। ൩൨൬.

പൊന്നു, വെള്ളി, മരം, ശൗലജം മുതലായവയിൽ നിർമ്മിച്ച ഗൗരിയെ ആരാധിക്കണം; അഞ്ചു രൂപങ്ങൾ, അവ്യക്തമായതും, കോണിന്റെ നടുവിൽ അഞ്ചാമത്തേത്.

ലലിതാ സുഭഗാ ഗൌരീ ക്ഷോഭണീ ചാഗ്നിതഃ ക്രമാത് । വാമാ ജ്യേഷ്ഠാ ക്രിയാ ജ്ഞാനാ വൃത്തേ പൂര്വ്വാദിതോ യജേത് ।। ൩൨൬.

ലളിത, സൗഭാഗ്യമായ ഗൗരി, ക്ഷോഭണി, അഗ്നിതാ എന്നിങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ; വാമാ, ജ്യേഷ്ഠാ, ക്രിയ, ജ്ഞാനാ, വൃത്തത്തിൽ കിഴക്കുനിന്ന് ആരംഭിച്ച് ആരാധിക്കണം.