അഗ്നിപുരാണമ്

ജാതിഫട്‌കം ഹൃദാദീനാം പ്രാസാദം മന്ത്രമാവദേ । ഈശാനാദ്രുദ്രസംഖ്യാതം പ്രോദ്ധരേച്ചാംശുരഞ്ചിതമ് ।। ൩൧൮.

ഹൃദയാദികൾക്കുള്ള ജാതിഫട്, പ്രാസാദമന്ത്രം അവസാനം വരെ; ഈശാനനും രുദ്രനും എണ്ണി, അംശുമാനാൽ അലങ്കരിച്ച് ഉയർത്തണം.

ഔഷധാക്രാന്തശിരസമൂഹകസ്യോപരിസ്ഥിതം । അര്ദ്ധചന്ദ്രോര്ദ്ധനാദശ്ച വിന്ദുദ്വിതയമധ്യഗം ।। ൩൧൮.

ഊഹകന്റെ ശിഖയുടെ മുകളിൽ, ഔഷധം പിടിച്ചെടുത്തത്, അർദ്ധചന്ദ്രം മുകളിൽ, രണ്ട് ബിന്ദുക്കളുടെ നടുവിൽ.

തദന്തേ വിശ്വരൂപന്തു കൃടിലന്തു ത്രിധാ തതഃ । ഏവം പ്രാസാദമന്ത്രശ്ച സര്വ്വകര്മ്മകരോ മനുഃ ।। ൩൧൮.

അതിനൊടുവിൽ സർവ്വരൂപം, അതിന് ശേഷം ത്രിശൂലം മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി; ഇങ്ങനെ പ്രാസാദമന്ത്രം എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും ഉപയോഗിക്കാവുന്ന മന്ത്രമാണ്.

ശിഖാബീജം സമുദ്‌ധൃത്യ ഫട്കാരാന്തന്തു ചൈവ ഫട് । അര്ദ്ധചന്ദ്രാസനം ജ്ഞേയം കാമദേവം സസര്പകമ് ।। ൩൧൮.

ശിഖാബീജം ഉയർത്തി, ഫട് കൊണ്ട് അവസാനിപ്പിച്ച്, അർദ്ധചന്ദ്രാസനം അറിയണം, കാമദേവനും പാമ്പും ചേർന്നത്.

മഹാപാശുപതാസ്ത്രന്തു സര്വ്വദുഷ്ടപ്രമര്ദ്ദനമ് । പ്രാസാദഃ സകലഃ പ്രോക്തോ നിഷ്കലഃ പ്രോച്യതേ ഽധുനാ ।। ൩൧൮.

മഹാപാശുപതാസ്ത്രം എല്ലാ ദുഷ്ടരെ സംഹരിക്കുന്നതാണു; പ്രാസാദം മുഴുവൻ ഭാഗങ്ങളോടുകൂടിയതാണെന്ന് പറയുന്നു, ഇപ്പോൾ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തത് വിവരിക്കുന്നു.

ഔഷധം വിശ്വരൂപന്തു രുദ്രാഖ്യം സൂര്യ്യമണ്ഡലമ് । ചന്ദ്രാര്ദ്ധം നാദസംയോഗം വിസംജ്ഞം കുടിലന്തതഃ ।। ൩൧൮.

ഔഷധത്തിന്റെ സർവ്വരൂപം രുദ്രനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അതു സൂര്യന്റെ വട്ടംപോലും, അർദ്ധചന്ദ്രനെയും, ശബ്ദസമ്യുക്തിയെയും, രൂപരഹിതമായതെയും, വളഞ്ഞ അവസാനത്തെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

നിഷ്കലോഭുക്തിമുക്തൌ സ്യാത്പഞ്ചാങ്ഗോഽയം സദാശിവഃ । അംശുമാന് വിസ്വരുപഞ്ച ആവൃതം ശൂന്യരഞ്ജിതമ് ।। ൩൧൮.

നിഷ്കലമായ അനുഭവത്തിലും മോക്ഷത്തിലും ഈ അഞ്ചു ഭാഗങ്ങളുള്ള സദാശിവൻ സദാ നിലകൊള്ളുന്നു; പ്രകാശമുള്ളവനും സർവ്വരൂപനുമാണ്, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചും ശൂന്യത്തിൽ അലങ്കാരമുള്ളവനായി.

ബ്രഹ്മാങ്ഗരഹിതഃ ശൂന്യസ്തസ്യ മൂര്ത്തിരസസ്തരുഃ । വിഘ്നനാശായ ഭവതി പൂജിതോ ബാലബാലിസൈഃ ।। ൩൧൮.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ അംശം ഇല്ലാത്തതും ശൂന്യമായതും, അവന്റെ രൂപം തണ്ടില്ലാത്തവനാണ്; ബാലരും ബാലികകളും ആരാധിക്കുമ്പോൾ അവൻ എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും നീക്കുന്നു.

അംശുമാന് വിശ്വരൂപാഖ്യമൂഹകസ്യോപരി സ്ഥിതമ് । കലാഢ്യം സകലസ്യൈവ പൂജാങ്ഗാദി ച സര്വ്വതഃ ।। ൩൧൮.

പ്രകാശമുള്ളവനും സർവ്വരൂപനുമായവൻ സൂക്ഷ്മത്തിനുമുകളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; കലകളാൽ സമ്പന്നനും സമ്പൂർണ്ണനുമാണ്, ആരാധനയുടെ അംശങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

നരസിംഹം കൃതാന്തസ്ഥം തേജസ്വിഗ്രാണമൂര്ദ്ധഗമ് । അംശുമാനൂഹകാക്രാന്തമധോര്ദ്ധം സ്വസലങ്‌ഘൃതമ് ।। ൩൧൮.

നരസിംഹൻ, കാലത്തിന്റെ അവസാനം നിലകൊള്ളുന്നവൻ, പ്രകാശമുള്ള മൂക്കും ഉയർന്ന തലയും ഉള്ളവൻ; പ്രകാശം നിറഞ്ഞവനും സൂക്ഷ്മത്തിൽ താഴെയും മുകളെയും വ്യാപിച്ചും സ്വഅലങ്കാരങ്ങളാൽ ഭുഷിതനുമാണ്.

ചന്ദ്രാര്ദ്ധനാദനാദാനതം ബ്രഹ്മവിഷ്ണുവിഭൂഷിതമ് । ഉദധിം നരസിംഹഞ്ച സൂര്യ്യമാത്രാവിഭേദിതമ് ।। ൩൧൮.

അർദ്ധചന്ദ്രനും ശബ്ദവും ചേർന്നതും ശബ്ദംകൊണ്ട് നമസ്കരിച്ചതും ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും അലങ്കരിച്ചവനുമാണ്; സമുദ്രവും നരസിംഹനും സൂര്യനിൽ നിന്ന് വ്യത്യാസമില്ല.

യദാ കൃതം തദാ തസ്യ ബ്രഹ്മാണ്യങ്ഗാനി പൂര്വ്വവത് । ഓജാഖ്യമംശുമദ്‌യുക്തം പ്രഥമം വര്ണമുദ്ധരേത് ।। ൩൧൮.

അത് നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ബ്രഹ്മാംഗങ്ങൾ മുമ്പുപോലെ തന്നെ; ആദ്യത്തെ അക്ഷരം ഉജ്ജ്വലവും ഊജസ്സ് നിറഞ്ഞതുമാണ്.

അംശുമച്ചാംശുനാക്രാന്തംക ദ്വിതീയം വര്ണനായകമ് । അംശുമാനീശ്ചരന്തദ്വത് തൃതീയം മുക്തിദായകമ് ।। ൩൧൮.

രശ്മികൾ നിറഞ്ഞ രണ്ടാമത്തെ പ്രധാന അക്ഷരമാണ്; മൂന്നാമത്തേത് പ്രകാശമുള്ള പ്രഭുവിനെപ്പോലെ സഞ്ചരിക്കുകയും മോക്ഷം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഊഹകഞ്ചാംശുനാക്രാന്തം വരുണപ്രാണതൈജസമ് । പദ്മമിന്ദുസമാക്രാന്തം നന്ദീശമേകപാദധൃക് ।। ൩൧൮.

രശ്മികൾ നിറഞ്ഞ സൂക്ഷ്മം വരുണന്റെ പ്രാണശക്തിയാണ്; ചന്ദ്രനാൽ നിറഞ്ഞ പദ്മം ഏകകാലിൽ നിലകൊള്ളുന്ന നന്ദീശനാണ്.

അംശുമാനുദകപ്രാണഃ സപ്തമം വര്ണമുദ്‌ധൃതമ് । അസ്യാര്ദ്ധം തൃതീയഞ്ചൈവ പഞ്ചമം സപ്തമം തഥാ ।। ൩൧൮.

പ്രകാശമുള്ളവൻ ജലത്തിന്റെ പ്രാണശക്തിയോടെ ഏഴാമത്തെ അക്ഷരമായി എടുത്തു; അതിന്റെ പാതി, മൂന്നാമത്തെത്, അഞ്ചാമത്തേത്, ഏഴാമത്തേത് എന്നിവയും ഉൾപ്പെടുന്നു.

പ്രഥമഞ്ചാന്തതോ യോജ്യം ക്ഷപണം ദശവീജകമ് । അസ്യാര്ദ്ധംതൃതീയഞ്ചൈവ പഞ്ചൈമം സപ്തമം തഥാ ।। ൩൧൮.

ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും ചേർക്കണം, നീക്കംചെയ്യുന്നവനും പത്തു വിത്തുകളുള്ളതുമാണ്; അതിന്റെ പാതി, മൂന്നാമത്തേത്, അഞ്ചാമത്തേത്, ഏഴാമത്തേത് എന്നിവയും ഉൾപ്പെടുന്നു.

സദ്യോജാതന്തു നവമം ദ്വിതീയാദ്‌ധൃദയാദികമ് । ദശാര്ണപ്രണവം യത്തു ഫഡന്തഞ്ചാസ്ത്രമുദ്ധരേത് ।। ൩൧൮.

സദ്യോജാതൻ ഒൻപതാമത്തേത്, രണ്ടാമത്തേത് ഹൃദയമൊക്കെയും; പത്തുവിധമായ പ്രണവവും അവസാനം 'ഫട്' എന്നായുള്ള ആയുധവും ഉൾക്കൊള്ളണം.

നമസ്കാരയുതാന്യത്ര ബ്രഹ്മാങ്ഗാനി തു നാന്യഥാ । ദ്വിതീയാദഷ്ടമം യാവദഷ്ടൌ വിദ്യേശ്വരാ മതാഃ ।। ൩൧൮.

ഇവിടെ ബ്രഹ്മാംഗങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും നമസ്കാരത്തോടെ കൂടിയിരിക്കണം, വേറെയല്ല; രണ്ടാമത്തേത് മുതൽ എട്ടാമത്തേത് വരെ എട്ട് വിദ്യേശ്വരന്മാരാണ് കണക്കാക്കുന്നത്.

അനന്തേശശ്ച സൂക്ഷമശ്ച തൃതീയശ്ച ശിവോത്തമഃ । ഏകമൂര്ത്ത്യേകരൂപസ്തു ത്രിമൂര്ത്തിരപസ്തഥാ ।। ൩൧൮.

അനന്തേശനും സൂക്ഷ്മനും മൂന്നാമത്തേത് ശിവോത്തമനും; ഏകമൂർത്തിയും ഏകരൂപനും, ത്രിമൂർത്തിയും ജലാധിപനുമാണ്.

ശ്രീകണ്ഠശ്ച ശിഖണ്ഡീ ച അഷ്ടൌ വദ്യേശ്വരാഃ സ്മൃതാഃ । ശിഖിണ്ഡിനോഽപ്യനന്താന്തം മന്ത്രാന്തം മൂര്ത്തിരീരീതാ ।। ൩൧൮.

ശ്രീകണ്ഠനും ശിഖണ്ഡിയും — ഇവരാണ് എട്ട് വിദ്യേശ്വരന്മാർ; ശിഖിധാരികളും അനന്തവും മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനംവരെ ഉള്ള രൂപങ്ങളാണ് എന്ന് പറയുന്നു.

ഈശ്വര ഉവാച വാഗീശ്വരീപൂജനഞ്ച പ്രവദാമി സമണ്ഡലമ് । ഊഹകം കാലസംയുക്തം മനും വര്ണസമായുതമ്।। ൩൧൯.

ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു: വാഗീശ്വരിയുടെ പൂജയും അതോടൊപ്പം മണ്ഡലവും ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു; കാലത്തോടൊപ്പം ചേർന്ന സൂക്ഷ്മമായ മന്ത്രവും അക്ഷരങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമാണ്.

നിഷാദ ഈശ്വരം കാര്യ്യം മനുനാ ചന്ദ്രസൂര്യവത് । അക്ഷരന്ന ഹിദേയം സ്യാത് ധ്യായേത് കുന്ദേന്ദുസന്നിഭാം ।। ൩൧൯.

ഭഗവാനെ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച്, ചന്ദ്രനും സൂര്യനുംപോലെ, ആരാധിക്കണം; അക്ഷരങ്ങൾ മറയ്ക്കരുത്; അവളെ കുന്ദപ്പൂവും പൗർണ്ണമിദ് ചന്ദ്രനുംപോലെയുള്ളവളായി ധ്യാനിക്കണം.

പഞ്ചാശദ്വര്ണമാലാന്തു മുക്താസ്രഗ്ദാമഭൂഷിതാമ് । വരദാഭയാക്ഷസൂത്രപുസ്തകാഢ്യാം ത്രിലോചനാം ।। ൩൧൯.

അഞ്ച്പത് അക്ഷരങ്ങളുടെ മാല, മുത്തുകളുടെ ഹാരത്താൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു; വരദയും അഭയമുദ്രയും, ജപമാലയും പുസ്തകവും കൈവശമുള്ളവളും മൂന്നുകണ്ണുള്ളവളുമാണ്.

ലക്ഷം ജപേന്മസ്തകാന്തം സ്കന്ധാന്തം വര്ണമാലികാം । അകാരാദിക്ഷകാരാന്താം വിശന്തീം മാനവത് സ്മരേത് ।। ൩൧൯.

ആദ്യം മുതൽ അന്ത്യത്തോളം അക്ഷരമാല ഒരു ലക്ഷമുറപ്പിച്ച് ജപിക്കണം. അക്ഷരമാല മനുഷ്യരൂപത്തിൽ 'അ' മുതൽ 'ക്ഷ' വരെ പ്രവേശിക്കുന്നതായി മനസ്സിൽ ഓർമ്മിക്കണം.

കുര്യ്യാദ് ഗുരുശ്ച ദീക്ഷാര്ഥം മന്ത്രഗ്രാഹേ തു മണ്ഡലമ് । സൂര്യ്യാഗ്രമിന്ദുഭക്തന്തു ഭാഗാഭ്യാം കമലം ഹിതം ।। ൩൧൯.

ദീക്ഷയ്ക്കായി ഗുരു മന്ത്രം സ്വീകരിക്കാൻ ഒരു മണ്ഡലം ഒരുക്കണം. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും വേണ്ടി രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചുള്ള താമരപ്പൂവ് അതിനായി ഉത്തമമാണ്.

വീഥികാ പദികാ കാര്യ്യാ പദ്മാന്യഷ്ടൌ ചതുഷ്പദേ । വീഥികാ പദികാ വാഹ്യേ ദ്വാരാണി ദ്വിപദാനി തു ।। ൩൧൯.

വീഥികളും പടികളും ഒരുക്കണം. നാലു ദളങ്ങൾ ഉള്ള എട്ട് താമരപ്പൂക്കൾ വേണം. പുറത്ത് വീഥികളും പടികളും, കൂടാതെ രണ്ട് ദളങ്ങളുള്ള വാതിലുകളും വേണം.

ഉപദ്വാരാണി തദ്വച്ച കോണവാന്ധം ദ്വിപട്ടികമ് । സിതാനി നവ പദ്മാനി കര്ണികാ കനകപ്രഭാ ।। ൩൧൯.

അതു പോലെ തന്നെ, ഉപവാതിലുകളും, കോണുകളിൽ ഇരട്ടപ്പെട്ട പാശങ്ങളും വേണം. ഒമ്പത് വെള്ള താമരപ്പൂക്കളും, നടുവിൽ പൊന്നിനിറമുള്ള കർണികയും ഉണ്ടാകണം.

കേശരാണി വിചിത്രാണി കോണാത്രക്തേന പൂരയേത് । വ്യോമരേഖാന്തരം കൃഷ്ണം ദ്വാരാണീന്ദ്രേഭമാനതഃ ।। ൩൧൯.

താമരപ്പൂവിന്റെ രേണുക്കൾ വിവിധ നിറങ്ങളിലായിരിക്കണം. കോണുകൾ ചുവപ്പുകൊണ്ട് നിറയ്ക്കണം. ആകാശരേഖകളുടെ ഇടയ്ക്ക് കറുപ്പ് നിറം വരുത്തണം. വാതിലുകൾ ഇന്ദ്രന്റെ ആനയുടെ രൂപംപോലെയായിരിക്കണം.

മധ്യേ സരസ്വതീം പദ്മേവാഗീശീ പൂര്വ്വപദ്മകേ । ഹൃത്ലേഖാ ചിത്രവാഗീശീ ഗായത്രീ വിശ്വരുപയാ ।। ൩൧൯.

നടുവിൽ താമരപ്പൂവിൽ സരസ്വതിയെ ധ്യാനിക്കണം. കിഴക്കേ താമരയിൽ വാഗ്ദേവിയെ, ഹൃദയരേഖയിൽ അത്ഭുതകരമായ വാഗ്ദേവിയായ ഗായത്രിയെ വിശ്വരൂപത്തിൽ കാണണം.