അഗ്നിപുരാണമ്

ഭൂര്ജ്ജേ വാ പ്രതിമായാം വാ മാരണായ രിപോര്ഗ്രഹാഃ । ഓം കുഞ്ജരീ ബ്രഹ്മാണീ । ഓം മഞ്ജരീ മാഹേശ്വരീ ।। ഓം വേതാലീ കൌമാരീ ഓം കാലീ വൈഷ്ണവീ । ഓം അഘോരാ വാരഹീ । ഓം വേതാലീ ഇന്ദ്രാണീ ഉര്വ്വശീ । ഓം ജയാനീ യക്ഷിണീ । നവമാതരോ ഹേ മമ ശത്രു ഗൃഹ്ണത । ഭൂര്ജ്ജേ നാമ രിപോര്ലിഖ്യ ശ്മശാനേ പൂജിതേ മ്രിയേത് ।। ൩൧൫.

ഭൂർജ്ജയിലോ പ്രതിമയിൽവോ ശത്രുവിനെ കൊല്ലാൻ ഗ്രഹങ്ങൾ എഴുതണം: 'ഓം കുഞ്ഞരി ബ്രഹ്മാണി, ഓം മഞ്ജരി മാഹേശ്വരി, ഓം വേതാളി കൗമാരി, ഓം കാലി വൈഷ്ണവി, ഓം അഘോരാ വാർാഹി, ഓം വേതാളി ഇന്ദ്രാണി ഉർവശി, ഓം ജയാനി യക്ഷിണി.' നവമാതാക്കളേ, എന്റെ ശത്രുവിനെ പിടിക്കൂ. ശത്രുവിന്റെ പേര് ഭൂർജ്ജയിൽ എഴുതിയിട്ട് ശ്മശാനത്തിൽ പൂജിച്ചാൽ അവൻ മരിക്കും.

അഗ്നിരുവാച ആദൌ ഹൂഁകാരസംയുക്താഃ ഖേചഛേ പദഭൂഷിതാ । വര്ഗാതീതവിസര്ഗേണ സ്ത്രീഁ ഹൂഁക്ഷേപഫड़ന്തിക്രാ ।। ൩൧൬.

അഗ്നി പറഞ്ഞു: ആദ്യം ഹൂം എന്നാക്ഷരവുമായി ചേർന്ന്, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ച്, പദങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടത്; വർഗ്ഗങ്ങൾക്കപ്പുറം വിട്ടുവിടലോടെ, സ്ത്രീലിംഗ ഹൂം പ്രയോഗിച്ച് ഫലം ഉണ്ടാകും.

സര്വ്വകര്മ്മകരീ വിദ്യാ വിഷസന്ധാദിമര്ദ്ദനീ । ഓം ക്ഷേചഛേതിപ്രയോഗശ്ച കാലദഷ്ടസ്യ ജീവനേ ।। ൩൧൬.

എല്ലാ പ്രവർത്തികളും ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന വിദ്യ, വിഷം തുടങ്ങിയവയെ നശിപ്പിക്കും; 'ക്ഷെചചേതി' എന്ന പ്രയോഗം കാലദോഷം ബാധിച്ചവരെ ജീവിപ്പിക്കും.

ഓം ഹൂഁ കേക്ഷഃ പ്രയോഗോയം വിഷശത്രുപ്രമര്ദ്ദനഃ । സ്ത്രീം ഹൂഁ ഫഡിതിയോഗോയം പാപരോഗാദികം ജയേത് ।। ൩൧൬.

'ഓം ഹൂം കേക്ക്ഷഃ' എന്ന പ്രയോഗം വിഷവും ശത്രുക്കളെയും നശിപ്പിക്കും; സ്ത്രീലിംഗ ഹൂം ഫട് ചേർത്ത് ഉപയോഗിച്ചാൽ പാപരോഗങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ ജയിക്കാം.

ഖേഛേതി ച പ്രയോഗോഽയ വിഘ്നദുഷ്ടാദി വാരയേത് । ഹ്രുഁ സ്ത്രീഁ ഓമിതിയോഗോഽയം യോഷിദാവിവശീകരഃ ।। ൩൧൬.

'ക്ഷെചേതി' എന്ന പ്രയോഗം തടസ്സങ്ങളും ദോഷങ്ങളും അകറ്റും; 'ഹ്രും സ്ത്രീം ഓം' എന്ന പ്രയോഗം സ്ത്രീകളെ വശീകരിക്കും.

ഖേ സ്ത്രീഁ ഖേ ച പ്രയോഗോഽയം വശായ വിജയായ ച । ഏഁ ഹ്രീഁ ശ്രീഁ സ്ഫഁ കൈഁ ക്ഷൌഁ ഭഗവതി അമ്ബികേ കുബ്ജികേ സ്ഫഁ ഓം ഭം തം വശനമോ അവോരായ മുഖേ വ്രാഁ വ്രീഁ കിലി കിലി വിച്ചാ സ്ഫീഁ ഹേ സ്ഫഁ ശ്രഈഁ ഹ്രീഁ ഐണ ശ്രീമിതി കുബ്ജികാവിദ്യാ സര്വ്വകരാ സ്മൃതാ ൩൧൬.

ഈശ്വര ഉവാച സകലം നിഷ്കലം ശൂന്യം കലാഢയം സ്വമലങ്‌കൃതമ് । ക്ഷപണം ക്ഷയമന്തസ്ഥം കണ്ഠോഷ്ഠം ചാഷ്ടമം ശിവമ് ।। ൩൧൭.

ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു: എല്ലാം, അപ്രകൃതവും ശൂന്യവും കലകളാൽ സമൃദ്ധവും സ്വയം അലങ്കരിച്ചതും, നാശവും ക്ഷയത്തിന്റെ അന്തവും, കണ്ഠവും അധരവും, എട്ടാമത്തേത് ശിവനും.

പ്രാസാദസ്യ൧ പരാഖ്യസ്യ സ്മൃതം രുപം ഗുഹാഷ്ടധാ । സദാശിവശ്യ ശബ്ദസ്യ രൂപസ്യാഖിലസിദ്ധയേ ।। ൩൧൭.

പരാഖ്യ എന്ന പേരിലുള്ള ആ പ്രാസാദത്തിന്റെ രൂപം എട്ടായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. സദാശിവന്റെ രൂപവും അവനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ശബ്ദവും മുഴുവൻ പ്രാപിക്കാൻ ഇതാണ് മാർഗം.

അമൃതശ്ചാംശുമാംശ്ചേന്ദുശ്ചേശ്വരശ്ചോഗ്ര ഊഹകഃ । ഏകപാദേന ഓജാഖ്യ ഔഷധശ്ചാംശുമാന് വശീ ।। ൩൧൭.

അമൃതൻ, അംശുമാൻ, ചന്ദ്രൻ, ഈശ്വരൻ, ഉഗ്രൻ, ഊഹകൻ, ഏകപാദൻ (ഓജ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവൻ), ഔഷധൻ, അംശുമാൻ, വശി—ഇവരാണ് അവിടെ പറയുന്നവർ.

അകാരാദേഃ ക്ഷകാരശ്ച കകാരാദേഃ ക്രമാദിമേ । കാമദേവഃ ശിഖണ്ഡീ ച ഗണേശഃ കാലശങ്കരൌ ।। ൩൧൭.

'അ' എന്ന അക്ഷരത്തിൽ നിന്ന് 'ക്ഷ' ഉം, 'ക'യിൽ നിന്ന് ക്രമമായി: കാമദേവൻ, ശിഖണ്ടി, ഗണേശൻ, കാലൻ, ശങ്കരൻ—ഇവരാണു വരുന്നത്.

ഏകനേത്രോ ദ്വിനേത്രശ്ച ത്രിശിഖോ ദീര്ഘബാഹുകഃ । ഏകപാദര്ദ്ധചന്ദ്രശ്ച വലപോ യോഗിനീപ്രിയഃ ।। ൩൧൭.

ഒരു കണ്ണുള്ളവൻ, രണ്ട് കണ്ണുള്ളവൻ, മൂന്നു ചൂടുള്ളവൻ, നീണ്ട കൈകളുള്ളവൻ, ഒരു കാലുള്ളവൻ, അർദ്ധചന്ദ്രം ഉള്ളവൻ, വലപൻ, യോഗിനിമാരുടെ പ്രിയൻ—ഇവരും ഉൾപ്പെടുന്നു.

ശക്തീശ്വരോ മഹാഗ്രന്ധിസ്തര്പകഃ സ്ഥാണുദന്തുരൌ । നിധീരോ നന്ദീ പദ്മശ്ച തഥാന്യഃ ശാകിനീപ്രിയഃ ।। ൩൧൭.

ശക്തിയുടെ അധിപൻ, മഹാഗ്രന്ധി, തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നവൻ, സ്ഥാണു, ദന്തുരൻ, ധൈര്യശാലി, നന്ദി, പത്മൻ, ശാകിനിമാരുടെ പ്രിയൻ—ഇവരും ചേർന്നിരിക്കുന്നു.

മുഖവിമ്വോ ഭീഷണശ്ച കൃതാന്തഃ പ്രാണസംജ്ഞകഃ । തേജസ്വീ ശക്ര ഉദധിഃ ശ്രീകണ്ഠഃ സിംഹ ഏവ ച ।। ൩൧൭.

വലിയ വായുള്ളവൻ, ഭയപ്പെടുത്തുന്നവൻ, കൃതാന്തൻ, പ്രാണ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നവൻ, പ്രകാശമുള്ളവൻ, ശക്രൻ, സമുദ്രം, ശ്രീകണ്ഠൻ, സിംഹം—ഇവരും ഉണ്ട്.

ശശങ്ഗോ വിശ്വരൂപശ്ച ക്ഷശ്ച സ്യാന്നരസിഹകഃ । സുര്യ്യമാത്രാസമാക്രാന്തം വിശ്വരൂപന്തു കാരയേത് ।। ൩൧൮.

ചന്ദ്രലക്ഷണമുള്ളവൻ, സർവ്വരൂപൻ, 'ക്ഷ'യും, നരസിംഹനും; സൂര്യന്റെ അളവിൽ പിടിച്ചെടുത്ത ശേഷം സർവ്വരൂപം സൃഷ്ടിക്കണം.

അംശുമത്സംയുതം കൃത്വാ ശശിവീജം വിനായുതമ് । ഈശാനമോജസാക്രാന്തം പ്രഥമന്തു സമുദ്ധരേത് ।। ൩൧൮.

അംശുമാനുമായി ചേർത്ത്, ചന്ദ്രബീജം ഇല്ലാതെ, ഈശാനന്റെ ശക്തിയിൽ പിടിച്ചെടുത്ത് ആദ്യം അതിനെ ഉയർത്തണം.

. തൃതീയം പുരുഷം വിദ്ധി ദക്ഷിണം പഞ്ചമം തഥാ । സപ്തമം വാമദേവന്തു സദ്യോജാതന്തതഃ പരം ।। ൩൧൮.

മൂന്നാമത്തെത് പുരുഷനായി അറിയണം, അഞ്ചാമത്തെത് ദക്ഷിണൻ, ഏഴാമത്തെത് വാമദേവൻ, അതിന് ശേഷം സദ്യോജാതൻ.

രസയുക്തന്തു നവമം ബ്രഹ്മപഞ്ചകമീരിതമ് । ഓംകാരാദ്യാശ്ചതുര്ഥ്യന്താ നമോന്താഃ സര്വ്വമന്ത്രകാഃ ।। ൩൧൮.

നവാമത്തെത് രസയോടു ചേർന്ന ബ്രഹ്മപഞ്ചകം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളും ഓം കൊണ്ട് ആരംഭിച്ച് നമഃ കൊണ്ട് നാലാമത്തേത് വരെ അവസാനിക്കുന്നു.

സദ്യോദേവാ ദ്വിതീയന്തു ഹൃദയഞ്ചാങ്ഗസംയുതമ് । ചതുര്ഥന്തു ശിരോ വിദ്ധി ഈശ്വരന്നാമനാമതഃ ।। ൩൧൮.

രണ്ടാമത്തേത് സദ്യോദേവൻ, ഹൃദയം അവയവങ്ങളുമായി ചേർന്നത്; നാലാമത്തേത് ശിരസ്സ്, അതിനെ ഈശ്വരൻ എന്ന പേരിൽ അറിയണം.

ഊഹകന്തു ശിഖാ ജ്ഞേയാ വിശ്വരൂപസമന്വിതാ । തന്മന്ത്രമഷ്ടമം ഖ്യാതം നേത്രന്തു ദശമം മതമ് ।। ൩൧൮.

ഊഹകനെ ശിഖയായി അറിയണം, സർവ്വരൂപം ചേർന്നത്; ആ മന്ത്രം എട്ടാമത്തേത്, കണ്ണ് പത്താമത്തേത് എന്ന് കരുതുന്നു.

അസ്ത്രം ശശീ സമാഖ്യാതം ശിവസംജ്ഞം ശിഖിധ്വജഃ । നമഃ സ്വാഹാ തഥാ വൌഷട് ഹ്രഁ ച ഫട്‌കക്രമേണ തു ।। ൩൧൮.

അസ്ത്രം ചന്ദ്രനെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു, ശിവൻ ശിഖിധ്വജൻ; നമഃ, സ്വാഹാ, വൗഷട്, ഹ്രം, ഫട് എന്നിങ്ങനെ ക്രമത്തിൽ.

ജാതിഫട്‌കം ഹൃദാദീനാം പ്രാസാദം മന്ത്രമാവദേ । ഈശാനാദ്രുദ്രസംഖ്യാതം പ്രോദ്ധരേച്ചാംശുരഞ്ചിതമ് ।। ൩൧൮.

ഹൃദയാദികൾക്കുള്ള ജാതിഫട്, പ്രാസാദമന്ത്രം അവസാനം വരെ; ഈശാനനും രുദ്രനും എണ്ണി, അംശുമാനാൽ അലങ്കരിച്ച് ഉയർത്തണം.

ഔഷധാക്രാന്തശിരസമൂഹകസ്യോപരിസ്ഥിതം । അര്ദ്ധചന്ദ്രോര്ദ്ധനാദശ്ച വിന്ദുദ്വിതയമധ്യഗം ।। ൩൧൮.

ഊഹകന്റെ ശിഖയുടെ മുകളിൽ, ഔഷധം പിടിച്ചെടുത്തത്, അർദ്ധചന്ദ്രം മുകളിൽ, രണ്ട് ബിന്ദുക്കളുടെ നടുവിൽ.

തദന്തേ വിശ്വരൂപന്തു കൃടിലന്തു ത്രിധാ തതഃ । ഏവം പ്രാസാദമന്ത്രശ്ച സര്വ്വകര്മ്മകരോ മനുഃ ।। ൩൧൮.

അതിനൊടുവിൽ സർവ്വരൂപം, അതിന് ശേഷം ത്രിശൂലം മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി; ഇങ്ങനെ പ്രാസാദമന്ത്രം എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും ഉപയോഗിക്കാവുന്ന മന്ത്രമാണ്.

ശിഖാബീജം സമുദ്‌ധൃത്യ ഫട്കാരാന്തന്തു ചൈവ ഫട് । അര്ദ്ധചന്ദ്രാസനം ജ്ഞേയം കാമദേവം സസര്പകമ് ।। ൩൧൮.

ശിഖാബീജം ഉയർത്തി, ഫട് കൊണ്ട് അവസാനിപ്പിച്ച്, അർദ്ധചന്ദ്രാസനം അറിയണം, കാമദേവനും പാമ്പും ചേർന്നത്.

മഹാപാശുപതാസ്ത്രന്തു സര്വ്വദുഷ്ടപ്രമര്ദ്ദനമ് । പ്രാസാദഃ സകലഃ പ്രോക്തോ നിഷ്കലഃ പ്രോച്യതേ ഽധുനാ ।। ൩൧൮.

മഹാപാശുപതാസ്ത്രം എല്ലാ ദുഷ്ടരെ സംഹരിക്കുന്നതാണു; പ്രാസാദം മുഴുവൻ ഭാഗങ്ങളോടുകൂടിയതാണെന്ന് പറയുന്നു, ഇപ്പോൾ ഭാഗങ്ങളില്ലാത്തത് വിവരിക്കുന്നു.

ഔഷധം വിശ്വരൂപന്തു രുദ്രാഖ്യം സൂര്യ്യമണ്ഡലമ് । ചന്ദ്രാര്ദ്ധം നാദസംയോഗം വിസംജ്ഞം കുടിലന്തതഃ ।। ൩൧൮.

ഔഷധത്തിന്റെ സർവ്വരൂപം രുദ്രനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അതു സൂര്യന്റെ വട്ടംപോലും, അർദ്ധചന്ദ്രനെയും, ശബ്ദസമ്യുക്തിയെയും, രൂപരഹിതമായതെയും, വളഞ്ഞ അവസാനത്തെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

നിഷ്കലോഭുക്തിമുക്തൌ സ്യാത്പഞ്ചാങ്ഗോഽയം സദാശിവഃ । അംശുമാന് വിസ്വരുപഞ്ച ആവൃതം ശൂന്യരഞ്ജിതമ് ।। ൩൧൮.

നിഷ്കലമായ അനുഭവത്തിലും മോക്ഷത്തിലും ഈ അഞ്ചു ഭാഗങ്ങളുള്ള സദാശിവൻ സദാ നിലകൊള്ളുന്നു; പ്രകാശമുള്ളവനും സർവ്വരൂപനുമാണ്, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചും ശൂന്യത്തിൽ അലങ്കാരമുള്ളവനായി.

ബ്രഹ്മാങ്ഗരഹിതഃ ശൂന്യസ്തസ്യ മൂര്ത്തിരസസ്തരുഃ । വിഘ്നനാശായ ഭവതി പൂജിതോ ബാലബാലിസൈഃ ।। ൩൧൮.

ബ്രഹ്മാവിന്റെ അംശം ഇല്ലാത്തതും ശൂന്യമായതും, അവന്റെ രൂപം തണ്ടില്ലാത്തവനാണ്; ബാലരും ബാലികകളും ആരാധിക്കുമ്പോൾ അവൻ എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും നീക്കുന്നു.

അംശുമാന് വിശ്വരൂപാഖ്യമൂഹകസ്യോപരി സ്ഥിതമ് । കലാഢ്യം സകലസ്യൈവ പൂജാങ്ഗാദി ച സര്വ്വതഃ ।। ൩൧൮.

പ്രകാശമുള്ളവനും സർവ്വരൂപനുമായവൻ സൂക്ഷ്മത്തിനുമുകളിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു; കലകളാൽ സമ്പന്നനും സമ്പൂർണ്ണനുമാണ്, ആരാധനയുടെ അംശങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.