അഗ്നിപുരാണമ്

ഊഷ്മണശ്ച ദ്വിതീയന്തു അധസ്താദ്വിനിയോജയേത് । സ്വരൈകാദശഭിന്നന്തു ഊഷ്മണാന്തം സവിന്ദുകമ് ।। ൩൧൦.

ഉഷ്മണിന്റെ രണ്ടാമത്തേത് താഴെ വെക്കണം. ഉഷ്മണിന്റെ അവസാനത്തിലും ബിന്ദുവോടുകൂടിയതും പതിനൊന്ന് സ്വരങ്ങളാൽ വിഭജിച്ചതുമാണ്.

പഞ്ചസ്വരസമാരൂഢം ഓഷ്ഠസമ്പുടയോഗതഃ । ദ്വിതീയമക്ഷരഞ്ചാന്യജ്ജിഹ്വാഗ്രേ താലുയോഗതഃ ।। ൩൧൦.

അഞ്ചു സ്വരങ്ങളിലേറി, അധരങ്ങൾ ചേർന്നപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ അക്ഷരമാണ്. മറ്റൊന്ന്, ജിഹ്വയുടെ അഗ്രത്തിൽ നിന്ന് താലുവുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു.

പ്രഥമം പഞ്ചമേ യോജ്യം സ്വരാര്ദ്ധേനോദ്‌ധൃതാ ഇമേ । ഓംകാരാദ്യാ നമോന്താശ്ച ജപേത് സ്വാഹാഗ്നികാര്യ്യകേ ।। ൩൧൦.

ആദ്യത്തേത് അഞ്ചാമത്തോടൊപ്പം ചേർക്കണം. ഇവ അരസ്വരത്തിൽ ഉച്ചരിക്കപ്പെടണം. ഓം കൊണ്ട് ആരംഭിച്ച് 'നമഃ' കൊണ്ട് അവസാനിപ്പിച്ച്, അഗ്നികാര്യത്തിൽ ജപിക്കണം.

പഞ്ചഷഷ്ഠഃ ശിഖാ പ്രോക്താ കവചം സപ്തമാഷ്ടമമ് । തോരകന്തു ഭവേന്തേത്രം നവാര്ദ്ധാക്ഷരലക്ഷണം ।। ൩൧൦.

അഞ്ച്‌ഷഷ്ടി എന്നത് ശിഖ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു, ഏഴാമത്തേയും എട്ടാമത്തേയും കവചം. തോരകം നേത്രം, ഒൻപതരക്ഷരങ്ങളാണ് അതിന്റെ ലക്ഷണം.

തോതലേതി സമാഖ്യാതാ വജ്രതുണ്ഡേ തതോ ഭവേത് । ഖ ഖ ഹൂഁ ദശവീജാ സ്യാദ്വജ്രതുണ്ഡേക്ഷരലക്ഷണം ।। ൩൧൦.

'തൊട്ടൽ' എന്നത് വജ്രതുണ്ഡയിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ഖ ഖ ഹൂം, പത്ത് ബീജങ്ങൾ, വജ്രതുണ്ഡക്ഷരത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണ്.

ഖേചരി ജ്വാലിനീജ്വാലേ ഖഖേതി ജ്വാലിനീദശ । വര്ച്ചേ ശരവിഭീഷണി ഖഖേതി ച ശവര്യ്യപി ।। ൩൧൦.

ഖേചരി, ജ്വാലിനി ജ്വാല, 'ഖ ഖ' ജ്വാലിനിയുടെ പത്ത്; വർച്ചേയിൽ, ഭയാനകമായ ശര, 'ഖ ഖ' ശവരിക്കും ഉപയോഗിക്കുന്നു.

ഛേ ഛേദനി കരാലിനി ഖഖേതി ച കരാല്യപി । വക്ഷഃശ്രവദ്രവപ്ലവനീ ഖ ഖ ദൂതീപ്ലവംഖ്യപി ।। ൩൧൦.

'ചെ' ചേദിനിക്കും കരാളിനിക്കും; 'ഖ ഖ' കരാളിക്കും. വക്ഷസ്, ചെവി, ഉരുകൽ, ഒഴുകൽ എന്നിവയ്ക്ക് 'ഖ ഖ' ദൂതിപ്ലവം എന്ന് പേരാണ്.

സ്ത്രീബാലകാരേ ധുനനി ശാസ്ത്രീ വസനവേഗികാ । ക്ഷേ പക്ഷേ കപിലേ ഹസ ഹസ കപിലാ നാമ ദൂതികാ ।। ൩൧൦.

സ്ത്രീ-ബാലരൂപത്തിന് 'ധുന' മന്ത്രമാണ്; ശാസ്താവ് വസനവേഗികയാണ്; 'ക്ഷേ', 'പക്ഷേ', കപില, 'ഹസ ഹസ', കപിലാ എന്നതാണ് ദൂതികയുടെ പേര്.

ഹ്രൂഁ തേജോവതി രൌദ്രീ ച മാതങ്ഗരൌദ്രിദൂതികാ । പുടേ പുടേ ഖ ഖ ഖഡ്ഗേ ഫട് ബ്രഹ്മകദൂതികാ ।। ൩൧൦.

'ഹ്രൂം', തേജസ്സുള്ള റൗദ്രിക്കും, മാതംഗറൗദ്രിദൂതികക്കും; ഓരോ മടക്കിലും 'ഖ ഖ ഖഡ്ഗ ഫട്', ബ്രഹ്മകാ ദൂതികയ്ക്ക്.

വൈതാലിനി ദശാര്ണാഃ സ്യുസ്ത്യജാന്യഹിപലാലവത് । ഹൃദാദികന്യാസാദൌ സ്യാന് മധ്യേ നേത്രേ ന്യസേത്സുധീഃ ।। ൩൧൦.

വൈതാലിനി, പത്ത് കൈകൾ ഉള്ളവൾ, നാവിനെയും താലുവിനെയും പോലെ ഉപേക്ഷിക്കണം. ഹൃദയാദി ന്യാസാരംഭത്തിൽ, നടുവിൽ, നേത്രങ്ങളിൽ ന്യസിക്കണം.

പാദാദാരഭ്യ മൂര്ദ്ധാന്തം ശിര ആരഭ്യ പാദയോഃ । അങ്ഘ്നിജാനൂരുഗുഹ്യേ ച നാഭിഹൃത്‌കണ്ഠദേശതഃ ।। ൩൧൦.

പാദം മുതൽ മുടി വരെ, മുടി മുതൽ പാദം വരെ; കാൽക്കണികൾ, മുട്ടുകൾ, തൈകൾ, രഹസ്യഭാഗം, നാഭി, ഹൃദയം, കഴുത്ത് എന്നിവിടങ്ങളിൽ.

വജ്രമണ്ഡലമൂര്ദ്ധേ ച അധോദ്‌ര്ധ്വേ ചാദിവീജതഃ । സോമരൂപം തതോ ഗാവം ധാരാമൃതസുവര്ഷിണമ് ।। ൩൧൦.

മുടിയിൽ വജ്രമണ്ഡലം, മുകളിലും കീഴിലും ആദിബീജത്തിൽ നിന്ന്; പിന്നെ ചന്ദ്രരൂപം, പശുക്കൾ, അമൃതവും പൊന്നും ഒഴുകുന്ന ധാര.

വിശന്തം ബ്രഹ്മന്ധ്രേണ സാധകസ്തു വിചിന്തയേത് । മൂര്ദ്ധാസ്യകണ്ഠഹൃന്നാഭൌ ഗുഹ്യേരുജാനുപാദയോഃ ।। ൩൧൦.

സാധകൻ ബ്രഹ്മരന്ധ്രത്തിലൂടെ പ്രവേശിക്കുന്നതിനെ മനസ്സിൽ ആലോചിക്കണം. തല, മുഖം, കഴുത്ത്, ഹൃദയം, നാഭി, രഹസ്യഭാഗം, മുട്ടുകൾ, കാലുകൾ എന്നിവയിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കണം.

ആദിവീജം ന്യസേന്മന്ത്രീ തര്ജ്ജന്യാദി പുനഃ പുനഃ । ഊദ്‌ര്ധ്വം സോമമധഃ പദ്മ ശരീരം വീജവിഗ്രഹം ।। ൩൧൦.

മന്ത്രവാദി സൂചിക വിരൽകൊണ്ട് തുടക്കം കുറിച്ച്, ആദി ബീജം വീണ്ടും വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കണം. മുകളിൽ സോമയും, താഴെ പദ്മവും, ശരീരം ബീജത്തിന്റെ രൂപമാണ്.

യോജാനാതി ന മൃത്യുഃ സ്യാത്തസ്യ ന വ്യാധയോ ജ്വരാഃ । യജേജ്ജപേത്താം വിന്യസ്യ ധ്യായേദ്‌വേവീം ശതാഷ്ടകമ് ।। ൩൧൦.

ഇത് അറിയുന്നവനോട് മരണം സമീപിക്കില്ല; രോഗങ്ങളും പനി എന്നിവയും ഉണ്ടാകില്ല. ആർക്കും ഈ ബീജങ്ങൾ നൂറും എട്ടും ആരാധിച്ച്, ജപിച്ച്, സ്ഥാപിച്ച്, ധ്യാനം ചെയ്യണം.

മുദ്രാ വക്ഷ്യേ പ്ര്ണീതാദ്യാഃ പ്രണീതാഃ പഞ്ചധാ സ്മൃതാഃ । ഗ്രഥിതൌ തു കരൌ കൃത്വാ മധ്യേഽങ്ഗുഷ്ഠൌ നിപാതയേത് ।। ൩൧൦.

പ്രണീതയെന്നു തുടങ്ങുന്ന അഞ്ചു മുദ്രകൾ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. രണ്ടു കൈകളും ചേർത്ത്, അങ്ങുശ്ഠികളെ നടുവിൽ വയ്ക്കണം.

. തര്ജ്ജനീം മൂര്ദിധ്ന സംലഗ്നാം വിന്യസേത്താം ശിരോപരി । പ്രണീതേയം സമാഖ്യാതാ ഹൃദ്ദേശേ താം സമാനയേത് ।। ൩൧൦.

സൂചിക വിരൽ തലയുടെ മുകളിൽ സ്പർശിപ്പിച്ച് വയ്ക്കണം; ഇതാണ് പ്രണീതാ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. പിന്നീട് അതിനെ ഹൃദയഭാഗത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരണം.

ഊദ്‌ര്ധ്വന്തു കന്യസാമധ്യേ സവീജാന്താം വിദുര്ദ്ധിജാഃ । നിയോജ്യ തര്ജ്ജനീമധ്യേഽനേകലഗ്നാം പരസ്പരാമ് ।। ൩൧൦.

മുകളിൽ, ചെറിയ വിരലുകളുടെ നടുവിൽ, ബീജം അറ്റത്ത് വെച്ച്, ജ്ഞാനികൾ സൂചിക വിരലുകൾ തമ്മിൽ ചേർത്ത് വിവിധ രീതിയിൽ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.

ജ്യേഷ്ഠാഗ്രം നിക്ഷിപേന്മധ്യേ ഭേദനീ സ പ്രകീര്ത്തിതാ । നാഭിദേശേ തു താം ബദ്‌ധ്വാ അങ്ഗുഷ്ഠാനുന്‌ക്ഷിപേത്തതഃ ।। ൩൧൦.

മധ്യവിരലിന്റെ അറ്റം നടുവിൽ വയ്ക്കണം; ഇതാണ് ഭേദനി എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. നാഭിഭാഗത്ത് അതിനെ ബന്ധിച്ച്, അങ്ങുശ്ഠികളെ അവിടെ വയ്ക്കണം.

കരാലീ തു മഹാമുദ്രാ ഹൃദയേ യോജ്യ മന്ത്രിണഃ । പുനസ്തു പൂര്വ്വവദ് ബദ്ധലഗ്നാം ജ്യേഷ്ഠാം സമുത്‌ക്ഷിപേത് ।। ൩൧൦.

കരാളി എന്നത് മഹാമുദ്രയാണ്; മന്ത്രവാദി ഹൃദയത്തിൽ അതിനെ ചേർക്കണം. പിന്നെ മുമ്പുപോലെ തന്നെ മധ്യവിരൽ ബന്ധിച്ച് ഉയർത്തണം.

വജ്രതുണ്ഡാ സമാഖ്യാതാ വജ്രദേശേ തു ബന്ധയേത് । ഉഭാഭ്യാഞ്ചൈവ ഹസ്താഭ്യാം മണിബന്ധന്തു ബന്ധയേത് ।। ൩൧൦.

വജ്രതുണ്ഡാ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന മുദ്ര, വജ്രഭാഗത്ത് ബന്ധിക്കണം. ഇരുകൈകളും ചേർത്ത്, കൈമുട്ടുകളിൽ ബന്ധിക്കണം.

ത്രീണി ത്രീണി പ്രസാര്യ്യേതി വജ്രമുദ്രാ പ്രകീര്ത്തിതാ । ദണ്ഡഃ ഖഡ്ഗഞ്ചക്രഗദാ മുദ്രാ ചാകാരതഃ സ്മൃതാ ।। ൩൧൦.

മൂന്നു വീതം വിരലുകൾ നീട്ടി വയ്ക്കുന്നത് വജ്രമുദ്ര എന്നാണറിയപ്പെടുന്നത്. ദണ്ഡം, വാൾ, ചക്രം, ഗദ എന്നിവയുടെ രൂപത്തിൽ മുദ്രകൾ ഉണ്ടാക്കാം.

അങ്ഗഷ്ഠേനാക്രമേത് ത്രീണി ത്രിശൂലഞ്ചോദ്‌ര്ധ്വതോ ഭവേത് । ഏകാതു മധ്യമോദ്‌ര്ധ്വാ തു ശക്തിരേവ വിധീയതേ ।। ൩൧൦.

അങ്ങുശ്ഠി കൊണ്ട് മൂന്നു വിരലുകൾ അമർത്തുമ്പോൾ മുകളിൽ ത്രിശൂലം രൂപപ്പെടുന്നു. മധ്യവിരൽ മാത്രം ഉയർത്തിയാൽ അതാണ് ശക്തി.

ശരഞ്ച വരദഞ്ചാപം പാശം ഭാരഞ്ച ഘണ്ടയാ । ശങ്ഖമങ്കുശമഭയം പദ്മമഷ്ട ച വിംശതിഃ ।। ൩൧൦.

അമ്പ്, വരദ, ധനുസ്, പാശം, ഭാരവും ഘണ്ടയും, ശംഖ്, അങ്കുശം, അഭയം, പദ്മം — ഇവ ഇരുപത്തിയെട്ട് എണ്ണം.

അഗ്നിരുവാച ദീക്ഷാദി വക്ഷ്യേ വിന്യസ്യ സിംഹവജ്രാകുലേഽബ്ജകേ । ഹേ ഹുതി വജ്രദന്ത പുരു ലുലു ഗര്ജ്ജ ഇഹ സിംഹാസനായ നമഃ । തിര്യ്യഗൂദ്‌ര്ധ്വഗതാ രേഖാശ്ചത്വാരശ്ചതുരോ ഭവേത് ।। ൩൧൧.

അഗ്നി പറഞ്ഞു: ദീക്ഷയെയും സിംഹാസനം, വജ്രാസനം, പദ്മാസനം, അഞ്ജാസനം എന്നിവയിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നതും ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. 'ഹേ ഹുതി വജ്രദന്ത പുരു ലുലു ഗർജ്ജ ഇഹ സിംഹാസനായ നമഃ' എന്ന മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം. അക്ഷരങ്ങൾ തിരശ്ചീനവും നേരിയവുമായ നാലു വരികൾ വരയ്ക്കണം.

നവഭാഗവിഭാഗേന കോഷ്ഠകാന് കാരയേദ്‌ബുധഃ । ഗ്രാഹ്യാ ദിശാഗതാഃ കോഷ്ഠാ വിദിശാസു വിനാശയേത് ।। ൩൧൧.

ഒമ്പതുഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച് ചതുരശ്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കണം. ദിശകളിൽ നേരെ വരുന്ന ചതുരശ്രങ്ങൾ സ്വീകരിക്കണം; ഇടക്കാല ദിശകളിലുള്ളവ നീക്കം ചെയ്യണം.

വാഹ്യേ വൈ കോഷ്ഠകോണേഷു വാഹ്യരേഖാഷ്ടകം സ്മൃതമ് । വാഹ്യരേഖാ ഭവേദ്വകാ ദ്വിഭങ്ഗാ കാരയേദ്‌ബുധഃ ।। ൩൧൧.

ചതുരശ്രത്തിന്റെ പുറത്തുള്ള മൂലകളിൽ എട്ട് പുറം വരികൾ വരയ്ക്കണം. പുറം വരി വക എന്നറിയപ്പെടുന്നു; അതിൽ രണ്ട് വളവുകൾ ഉണ്ടാക്കണം.

വജ്രസ്യ മധ്യമം ശ്രൃങ്ഗം ദ്വിധാര്ധതഃ । വാഹ്യരേഖാ ഭവേദ്വക്രാ ദ്വിഭങ്ഗാ കാരയേദ്‌ബുധഃ ।। ൩൧൧.

വജ്രത്തിന്റെ നടുവിലെ കൊമ്പ് രണ്ടായി വിഭജിക്കണം. പുറം വരി വക എന്നറിയപ്പെടുന്നു; അതിൽ രണ്ട് വളവുകൾ ഉണ്ടാക്കണം.