അഗ്നിപുരാണമ്

കരൌ വിമൃദിതവ്രീഹേര്ലക്ഷയിത്വാ തതോ ന്യസേത് । സപ്താശ്വത്ഥസ്യ പത്രാണി താവത് സൂത്രേണ വേഷ്ടയേത് ।। ൨൫൫.

കൈകളിൽ അരിച്ചവരിച്ച അരി പുരട്ടി, അതിന് മുകളിൽ ഏഴ് അശ്വത്തപ്പതികൾ വെച്ച്, ഒരു നൂലാൽ അവയെ കെട്ടണം.

ത്വമേവ സര്വഭൂതാനാമന്തശ്ചരസി പാവക । സാക്ഷിവത് പുണ്യപാപേഭ്യോ ബ്രൂഹി സത്യങ്കരേ മമ ।। ൨൫൫.

പാവകാ, നീയൊന്നായി എല്ലാ ജീവികളിലും ഉള്ളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. പുണ്യവും പാപവും സാക്ഷിയായി, എന്റെ കാര്യത്തിൽ സത്യം പറയൂ.

തസ്യേത്യുക്തവതോ ലൌഹം പശ്ചാശത്‌പലികം സമമ് । അഗ്നിവര്ണം ന്യസേത് പിണ്ഡം ഹസ്തയോരുഭയോരപി ।। ൨൫൫.

ഇത് പറഞ്ഞശേഷം, അമ്പത് പള തൂക്കമുള്ള ഇരുമ്പ്, അഗ്നിപോലെ ചുവപ്പായി, ഇരുകൈകളിലും തുല്യമായി വയ്ക്കണം.

സ തമാദായ സപ്തൈവ മണ്ഡലാനി ശനൈര്വ്രജേത് । ഷോड़ശങ്ഗുലകം ജ്ഞേയം മണ്ഡലം താവദന്തരമ് ।। ൨൫൫.

അത് എടുത്ത്, ഏഴ് വട്ടങ്ങൾ പതിയെ നടന്ന് കടക്കണം. ഓരോ വട്ടത്തിനും പതിനാറ് വിരൽ വീതിയത്ര ദൂരം വേണം.

മുക്ത്വാഗ്നിം മൃദിതവ്രീഹിരദഗ്ധഃ ശുദ്ധിമാപ്നുയാത് । അന്തരാ പതിതേ പിണ്ഡേ സന്ദേഹേ വാ പുനര്ഹരേത് ।। ൨൫൫.

അഗ്നിയിലൂടെ കടന്നശേഷം അരിച്ചവരിച്ച അരി കത്താതിരുന്നാൽ, അവൻ ശുദ്ധി നേടുന്നു. ഇടയിൽ ഇരുമ്പ് വീണാൽ അല്ലെങ്കിൽ സംശയം ഉണ്ടെങ്കിൽ, പരീക്ഷ വീണ്ടും നടത്തണം.

പവിത്രാണാം പവിത്ര ത്വം ശോധ്യം ശോധയ പാവക। സത്യേന മാഭിരക്ഷസ്വ വരുണേത്യഭിശസ്തകമ് ।। ൨൫൫.

ശുദ്ധീകരിക്കുന്നവയിൽ ഏറ്റവും ശുദ്ധിയുള്ളവനേ, പാവകാ, ശുദ്ധീകരിക്കേണ്ടത് ശുദ്ധീകരിക്കൂ. സത്യത്താൽ എന്നെ രക്ഷിക്കൂ, വരുണാ—ഇങ്ങനെ ശപഥം ഉച്ചരിക്കണം.

നാഭിദഘ്നോദകസ്ഥസ്യ ഗൃഹീത്വോരൂ ജലം വിശേത് । സമകാലമിഷും മുക്തമാനീയാദ്യോ ജവീ നരഃ ।। ൨൫൫.

നാഭിവരെ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന്, തണ്ടുകൾ പിടിച്ച് വെള്ളത്തിൽ കയറിയാൽ, അതേ സമയത്ത് ഒരു അമ്പ് വിട്ട്, വേഗത്തിൽ ആ അമ്പ് കൊണ്ടുവരണം.

യദി തസ്മിന്നിമഗ്നാങ്ഗം പശ്യേച്ചേച്ഛുദ്ധിമാപ്നുയാത് । ത്വം വിഷ ബ്രഹ്മണഃ പുത്ര സത്യധര്മേ വ്യവസ്ഥിതഃ ।। ൨൫൫.

അവൻ മുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ ശരീരം കാണിച്ചാൽ, ശുദ്ധി ലഭിക്കും. നീ വിഷമേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനേ, സത്യധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവനേ.

ത്രായസ്വാസ്മാദഭീശാപാത് സത്യേന ഭവ മേഽമൃതമ് । ഏവമുക്ത്വാ വിഷം ശാര്ങ്ഗ ഭക്ഷയേദ്ധിമശൈലജം ।। ൨൫൫.

ഈ ശാപത്തിന്റെ ബാധയിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കൂ; സത്യത്താൽ എന്നെ അമൃതനാക്കൂ. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ശാർംഗാ, ഹിമപർവതത്തിൽ നിന്നുള്ള വിശുദ്ധ വിഷം കഴിക്കണം.

യസ്യ വേഗൈര്വിനാ ജീര്ണം ശുദ്ധിം തസ്യ വിനിര്ദ്ദിശേത് । ദേവാനുഗ്രാന് സമഭ്യര്ച്ച്യ തത്സ്നാനോദകമാഹരേത് ।। ൨൫൫.

അത് ദോഷമില്ലാതെ ദഹിപ്പിച്ചാൽ, അവൻ ശുദ്ധനാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കണം. ദേവന്മാരെ ആരാധിച്ച്, അവൻ സ്നാനത്തിനുള്ള വെള്ളം കൊണ്ടുവരണം.

സംശ്രാവ്യ പായയേത്തസ്മാജ്ജലാത്തു പ്രസൃതിത്രയമ് । ആചതുര്ദ്ദശമാദഹ്നോ യസ്യ നോ രാജദൈവികമ് ।। ൨൫൫.

അത് അറിയിച്ചശേഷം, ആ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് മൂന്നു കൈ നിറയെ കുടിപ്പിക്കണം. പതിനാലാം ദിവസം വരെ, രാജാവോ ദൈവം കൊണ്ടോ ദോഷം സംഭവിക്കാതെ ഇരിക്കണം.

വ്യസനം ജായതേ ഘോരം സ ശുദ്ധഃ സ്യാദസംശയമ് । സത്യവാഹനശസ്ത്രാണി ഗോബീജകനകാനി ച ।। ൨൫൫.

ഭയങ്കരമായ അനർത്ഥം ഒന്നും സംഭവിക്കാതിരുന്നാൽ, സംശയമില്ലാതെ അവൻ ശുദ്ധനാണ്. സത്യത്തിന്റെ ആയുധങ്ങൾ, പശുക്കൾ, വിത്തുകൾ, പൊന്നും.

ദേവതാഗുരുപാദാശ്ച ഇഷ്ടാപൂര്ത്തകൃതാനി ച । ഇത്യേതേ സുകരാഃ പ്രോക്താഃ ശപഥാഃ സ്വല്പസംശയേ ।। ൨൫൫.

ദേവതകളുടെയും ഗുരുക്കന്മാരുടെയും പാദങ്ങൾ, യാഗവും ദാനവും—ഇവയൊക്കെയും ചെറിയ സംശയങ്ങളിൽ എളുപ്പമുള്ള ശപഥങ്ങളായി പറയപ്പെടുന്നു.

അഗ്നിരുവാച സീഗ്നോ വിവാദേ ക്ഷേത്രസ്യ സാമന്താഃ സ്ഥവിരാ ഗണാഃ ഗോപാഃ സീമാകൃഷാണാ യേ സര്വേ ച വനഗോചരാഃ ।। ൨൫൭.

അഗ്നി പറഞ്ഞു: നിലം സംബന്ധിച്ച തർക്കത്തിൽ, ഗ്രാമത്തിലെ മൂത്തവർ, കന്നുകാലി കാക്കുന്നവർ, അതിരുകൾ വരച്ചവർ, കാടിലും വയലിലും പോകുന്നവരും—

നയേയുരേതേ സീമാനം സ്ഥലാങ്ഗാരതുഷദ്രുമൈഃ । സേതുവല്മീകനിമ്നാസ്ഥിചൈത്യാദ്യൈരുപലക്ഷിതാമ് ।। ൨൫൭.

ഇവരൊക്കെയും മണ്ണ്, ചാരcoal, തവിട്, മരങ്ങൾ, തടാകങ്ങൾ, പുഴുക്കുന്ന്, താഴ്‌വരകൾ, കല്ലുമതിൽ തുടങ്ങിയവ കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തിയ അതിരു നിർണ്ണയിക്കണം.

രക്തസ്രഗ്വസനാഃ സീമാന്നയേയുഃ ക്ഷിതിധാരിണഃ ।। ൨൫൮.

ചുവപ്പുനിറമുള്ള പൂക്കളും വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ചവർ അതിർത്തി കല്ലുകൾ മുന്നോട്ട് നയിക്കണം, ഭൂമിയുടെ ഭരണാധികാരികളേ.

അനൃതേ തു പൃഥഗ്ദണ്ഡ്യാ രാജ്ഞാ മധ്യമസാഹസമ് । അഭാവേ ജ്ഞാതൃചിഹ്നാനാം രാജാ സീമ്നഃ പ്രവര്ത്തകഃ ।। ൨൫൮.

യഥാർത്ഥം മറച്ചുപിടിച്ചാൽ, അതിന് ഉത്തരവാദികളായവരെ രാജാവ് വേർതിരിച്ച് നടുവൻ ശിക്ഷ നൽകണം. അതിർത്തി തിരിച്ചറിയുന്നവർ ഇല്ലെങ്കിൽ, അതിർത്തി നിശ്ചയിക്കാൻ രാജാവാണ് മുൻകൈയെടുക്കേണ്ടത്.

ആരാമായതനഗ്രാമനിപാനോദ്യാനവേശ്മസു । ഏഷ ഏവ വിധിര്ജ്ഞേയോ വര്ഷാഗ്വുപ്രവഹേഷു ച ।। ൨൫൮.

തോട്ടങ്ങൾ, ക്ഷേത്രങ്ങൾ, ഗ്രാമങ്ങൾ, വെള്ളം കുടിക്കാൻ ഉള്ള സ്ഥലങ്ങൾ, ഉദ്യാനങ്ങൾ, വീടുകൾ, മഴവെള്ളം ഒഴുകുന്ന വഴികൾ എന്നിവയിലും ഇതേ നിയമം പ്രയോഗിക്കണം.

മര്യ്യാദായാഃ പ്രഭേദേഷു ക്ഷേത്രസ്യ ഹരണേ തഥാ । മര്യ്യാദായാശ്ച ദണ്ഡ്യാഃ സ്യുരധമോത്തമമധ്യമാഃ ।। ൨൫൮.

അതിർത്തി വിഭജിക്കുന്നതിലും ഭൂമി മോഷ്ടിക്കുന്നതിലും അതിർത്തി ലംഘിക്കുന്നവരെ ചെറിയതോ, നടുവൻതോ, വലിയതോ ആയ ശിക്ഷകൾ നൽകണം.

ന നിഷേധ്യോഽല്പബാധസ്തു സേതുഃ കല്യാണകാരകഃ । പരഭൂമിം ഹരന് കൂപഃ സ്വല്പക്ഷേത്രോ ബഹൂദകഃ ।। ൨൫൮.

വലിയ തിന്മയുണ്ടാക്കാതെ ഉപകാരപ്രദമായ തടയണികൾ നിരോധിക്കേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ മറ്റൊരാളുടെ ഭൂമി പിടിച്ചെടുക്കുന്ന കിണർ, ചെറുതായാലും അതിൽ കൂടുതൽ വെള്ളം ഉണ്ടെങ്കിൽ അനുവദിക്കരുത്.

സ്വാമിനേ യോഽനിവേദ്യൈവ ക്ഷേത്രേ സേതും പ്രകല്പയേത് । ഉത്പന്നേ സ്വാമിനോ ഭോഗസ്തദഭാവേ മഹീപതേഃ ।। ൨൫൮.

ഭൂമിയുടെ ഉടമയെ അറിയിക്കാതെ ആരെങ്കിലും ഒരു തടയണിയുണ്ടാക്കിയാൽ, ഉടമ ഉണ്ടെങ്കിൽ ആനന്ദം അവനാണ്; ഇല്ലെങ്കിൽ രാജാവിനാണ്.

ഫാലാഹതമപി ക്ഷേത്രം യോ ന കുര്യാന്ന കാരയേത് । സ പ്രദാപ്യോഽകൃഷ്ടഫലം ക്ഷേത്രമന്യേന കാരയേത് ।। ൨൫൮.

ഉഴുതു തയ്യാറാക്കിയ ഭൂമി കൃഷി ചെയ്യാതിരുന്നാൽ, അതിന് പകരം കൃഷിയില്ലാത്ത വിള നൽകണം, പിന്നെ മറ്റൊരാൾ വഴി കൃഷി ചെയ്യിക്കണം.

മാസാനഷ്ടൌ തു മഹിഷോ സസ്യഘാതമ്ഥ കാരിണീ । ദണ്ഡനായാ തദര്ദ്ധന്തു ഗൌസ്തദര്ദ്ധനജാവികം ।। ൨൫൮.

കാളയിടയൻ വിള നശിപ്പിച്ചാൽ എട്ട് മാസം ശിക്ഷയുണ്ട്; പശുവിന് അതിന്റെ പാതി; ആടിനോ ചെമ്മരിയാടിനോ പശുവിന്റെ പാതി ശിക്ഷ.

ഭക്ഷയിത്വോപവിഷ്ടാനാം യഥോക്താദ് ദ്വിഗുണോ ദമഃ । സമമേഷാം വിവിതേപി ഖരേഷ്ട്രം മഹിഷീസമമ് ।। ൨൫൮.

വിള തിന്ന് ഇരിക്കുന്ന മൃഗങ്ങൾക്ക് നിർദ്ദേശിച്ച ശിക്ഷ ഇരട്ടിയാക്കണം; വേറിട്ട കിടപ്പിടത്തിൽ ഉള്ളവയ്ക്ക് കാളയിടയനു നൽകുന്ന ശിക്ഷ പശുവിനും നൽകണം.

യാവത് സസ്യം വിനഷ്ടന്തു താവത് ക്ഷേത്രീ ഫലം ലഭേത് । പാലസ്താഡ്യോഽഥ ഗോസ്വാമീ പൂര്വോക്തം ദണ്ഡമര്ഹതി ।। ൨൫൮.

എത്ര വിള നശിച്ചോ അത്ര വിള ഭൂമി ഉടമയ്ക്ക് ലഭിക്കണം; ഇടയനെ ശിക്ഷിക്കണം, പശുവിന്റെ ഉടമയ്ക്ക് മുമ്പ് പറഞ്ഞ ശിക്ഷ നൽകണം.

പഥി ഗ്രാമവിവീതന്തേ ക്ഷേത്രേ ദോഷോ ന വിദ്യതേ । അകാമതഃ കാമചാരേ ചൌരവദ്ദണ്ഡമര്ഹതി ।। ൨൫൮.

ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിരിലോ വഴിയിലോ ഉള്ള ഭൂമിയിൽ കടന്നാൽ കുറ്റമില്ല; എന്നാൽ മനപ്പൂർവ്വം ചെയ്താൽ മോഷണത്തിന് സമം ശിക്ഷയുണ്ട്.

മഹോക്ഷോത്സൃഷ്ടപശവഃ സൂതികാഗന്തുകാ ച ഗൌഃ । പാലോ യേഷാന്തു തേ മോച്യാ ദൈവരാജപരിപ്ലുതാഃ ।। ൨൫൮.

വലിയ കാളയിടയൻ വിട്ടുപോയ പശുക്കളും, പ്രസവിക്കുന്നവയും, പുതിയതായി വന്നവയും, ഇവയുടെ ഇടയന്മാർ വിധിയാലോ രാജാവിന്റെ നിർദേശത്താലോ ബാധിക്കപ്പെട്ടവരായതിനാൽ അവരെ മോചിപ്പിക്കണം.

യഥാര്പിതാന് പശൂന് ഗോപഃ സായം പ്രത്യര്പയേത്തഥാ । പ്രമാദമൃതനഷ്ടാംശ്ച പ്രദാപ്യഃ കൃതവേതനഃ ।। ൨൫൮.

ഇടയൻ ഏൽപ്പിച്ച പശുക്കളെ വൈകുന്നേരം അതുപോലെ തന്നെ തിരികെ നൽകണം; അവഗണനയാലോ മരണത്താലോ നഷ്ടപ്പെട്ടവയ്ക്ക്, വേതനം വാങ്ങിയ ഇടയൻ നഷ്ടം പൂരിപ്പിക്കണം.

പാലദോഷവിനാശേ തു പാലേ ദണ്ഡോ വിധീയതേ । അര്ദ്ധത്രയോദശപണഃ സ്വാമിനോ ദ്രവ്യമേവ ച ।। ൨൫൮.

ഇടയന്റെ പിഴവിനാൽ നഷ്ടം സംഭവിച്ചാൽ, ഇടയന് പതിമൂന്നു പകുതി പണം ശിക്ഷയും, ഉടമയ്ക്ക് അവയുടെ ഉടമസ്ഥതയും നൽകണം.