അഗ്നിപുരാണമ്

ആസീദതീതകല്പാന്തേ ബ്രാഹ്മോ നൈമിത്തികോ ലയഃ । സമുദ്രോപപ്ലുതാസ്തത്ര ലോകാ ഭൂരാദികാ മുനേ

മുനിയേ, കഴിഞ്ഞ കല്പത്തിന്റെ അവസാനം ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഇടയ്ക്കാല പ്രളയം സംഭവിച്ചു. അപ്പോൾ ഭൂലോകം മുതലായ ലോകങ്ങൾ സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി.

മനുര്വൈവസ്വതസ്തേപേ തപോ വൈ ഭുക്തിമുക്തയേ। ഏകദാ കൃതമാലായാം കുര്വതോ ജലതര്പണമ്

വൈവസ്വതൻ എന്ന മനു ഭോഗത്തിനും മോക്ഷത്തിനുമായി കഠിനതപം അനുഷ്ഠിച്ചു. ഒരിക്കൽ കൃതമാലാ നദിയിൽ ജലതർപ്പണം നടത്തുമ്പോൾ,

തസ്യാഞ്ചല്യുദകേ മത്സ്യഃ സ്വല്പ ഏകോഽഭ്യപദ്യത। ക്ഷേപ്തുകാമം ജലേ പ്രാഹ ന മാം ക്ഷിപ നരോത്തമ

അവന്റെ കൈയിലെ വെള്ളത്തിൽ ചെറിയൊരു മീൻ മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിനെ വെള്ളത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെറിയാൻ മനു ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ആ മീൻ പറഞ്ഞു: 'നരോത്തമാ, എന്നെ എറിയരുത്.'

ഗ്രാഹാദിഭ്യോ ഭയം മേഽദ്യതച്ഛ്രുത്വാ കലശേഽക്ഷിപത്। സ തു വൃദ്ധഃ പുനര്മത്സ്യഃ പ്രാഹ തം ദേഹി മേ ബൃഹത്

'ഗ്രാഹാദികൾ പോലുള്ള ജീവികളിൽ നിന്ന് ഇന്ന് എനിക്ക് ഭയമുണ്ട്.' എന്നത് കേട്ട മനു അതിനെ ഒരു കലശത്തിൽ വെച്ചു. പക്ഷേ, ആ മീൻ വളർന്നു വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് വലിയ സ്ഥലമൊന്നു തരിക.'

സ്ഥാനമേതദ്വചഃ ശ്രുത്വാ രാജാഽഥോദഞ്ചനേഽക്ഷിപത്। തത്ര വൃദ്ധോഽബ്രവീദ് ഭൂപം പൃഥു ദേഹി പദം മനോ

ഇത് കേട്ട രാജാവ് അതിനെ മറ്റൊരു വെള്ളക്കലശത്തിൽ വെച്ചു. അവിടെ വളർന്ന മീൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, എനിക്ക് വിശാലമായ സ്ഥലം തരിക.'

സരോവരേ പുനഃ ക്ഷിപ്തോ വവൃധേ തത്പ്രമാണവാന് । ഊചേ ദേഹി ബൃഹത് സ്ഥാനപ്രാക്ഷിപച്ചാമ്ബുധൌ തതഃ

പിന്നീട് അതിനെ ഒരു തടാകത്തിൽ വെച്ചപ്പോൾ, അതിന്റെ വലിപ്പം തടാകത്തോളം ആയി. പിന്നെയും 'വലിയ സ്ഥലം തരിക' എന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട്, മനു അതിനെ സമുദ്രത്തിൽ വിട്ടു.

ലക്ഷയോജനവിസ്തീര്ണഃ ക്ഷണമാത്രേണ സോഽഭവത്। മത്സ്യം തമദ്‌ഭുതം ദൃഷ്ട്വാ വിസ്മിതഃ പ്രാവ്രവീന്‌ മനുഃ

ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് ആ മീൻ ലക്ഷം യോജന വീതിയുള്ളതായിത്തീർന്നു. ആ അത്ഭുതകരമായ മീനെ കണ്ട മനു അതിശയത്തോടെ പറഞ്ഞു:

കോ ഭവാന്നനു വൈ വിഷ്ണുഃ നാരായണ നമോഽസ്തുതേ। മായയാ മോഹയസി മാം കിമര്ഥം ത്വം ജനാര്ദന

'നീ ആരാണ്? നിർബന്ധമായും നീ വിഷ്ണുവാണ്, നാരായണാ, ഞാൻ നിനക്കു വന്ദനം ചെയ്യുന്നു. ജനാർദ്ദനാ, നിന്റെ മായയാൽ എന്നെ എന്തിന് ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു?''

മനുനോക്തോഽബ്രവീന്മത്സ്യോ മനും വൈ പാലനേ രതമ്। അവതീര്ണോ ഭവായാസ്യ ജഗതോ ദുഷ്ടനഷ്ടയേ

മനുവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട്, മീൻ മനുവിനോട് പറഞ്ഞു: 'ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാൻ, ദുഷ്ടരെ നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു.'

സപ്തമേ ദിവസേ ത്വവ്ധിഃ പ്ലാവയിപ്യതി വൈ ജഗത് । ഉപസ്ഥിതായാം നാവി ത്വം ബീജാദീനി വിധായ ച

'ഏഴാം ദിവസം സമുദ്രം ലോകം മുഴുവൻ മൂടും. അപ്പോൾ നൗക എത്തുമ്പോൾ നീ വിത്തുകളും മറ്റും ശേഖരിക്കണം.'

സപ്തര്ഷിഭിഃ പരിവൃതോ നിശാം ബ്രാഹ്മീം ചരിഷ്യസി। ഉപസ്ഥിതസ്യ മേ ശ്രൃങ്ഗേ നിബധ്നീഹി മഹാഹിനാ

'ഏഴ് മഹർഷിമാരോടൊപ്പം നീ ബ്രഹ്മരാത്രി കടന്നുപോകും. ഞാൻ വരുമ്പോൾ, വലിയ ഒരു പാമ്പുപയോഗിച്ച് നൗകയെ എന്റെ കൊമ്പിൽ കെട്ടി വയ്ക്കണം.'

ഇത്യുക്ത്വാന്തര്ദൃധേ മത്സ്യോ മനുഃ കാലപ്രതീക്ഷകഃ । സ്ഥിതഃ സമുദ്ര ഉദ്വേലേ നാവമാരുരുഹേ തദാ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മീൻ അപ്രത്യക്ഷമായി. മനു സമയത്തെ കാത്തുനിന്നു. സമുദ്രം പൊങ്ങുമ്പോൾ, അവൻ നൗകയിൽ കയറി.

ഏകശ്രൃങ്ഗധരോ മത്സ്യോ ഹൈമോ നിയുതയോജനഃ। നാലമ്ബബന്ധ തച്ഛൃങ്ഗേ മത്സ്യാഖ്യം ച പുരാണകമ്

ഒറ്റ കൊമ്പുള്ള, പൊന്നുപോലുള്ള, കോടിയോജന വലിപ്പമുള്ള ആ മീനിന്റെ കൊമ്പിൽ കയറു കെട്ടിയിരുന്നു. അതിനെ 'മത്സ്യപുരാണം' എന്നും വിളിച്ചു.

ശുശ്രാവ മത്സ്യാത്പാപഘ്നം സംസ്തുവന് സ്തുതിഭിശ്ച തമ് । ബ്രഹ്മവേദപ്രഹര്ത്താരം ഹയഗ്രീവഞ്ച ദാനവമ്

പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന ആ മീനിൽ നിന്ന്, സ്തുതികൾ പാടിക്കൊണ്ട്, ബ്രഹ്മവേദങ്ങൾ അപഹരിച്ച ഹയഗ്രീവൻ എന്ന ദാനവനെക്കുറിച്ച് മനു കേട്ടു.

അവധീദ് വേദമന്ത്നാദ്യാന് പാലയാമാസ കേശവഃ। പ്രാപ്തേ കല്പേഽഥ ബാരാഹേ കൂര്മ്മരൂപോഽഭവദ്ധരിഃ

വേദങ്ങൾ അപഹരിച്ച ദാനവനെ കേശവൻ വധിച്ചു, വേദങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ചു. പുതിയ കല്പം തുടങ്ങുമ്പോൾ, ഹരി വരാഹവും പിന്നീട് കൂർമ്മവും ആയിത്തീർന്നു.

അഗ്നിരുവാച അവതാരം വരാഹസ്യ വക്ഷ്യേഽഹം പാപനാശനമ് । ഹിരണ്യാക്ഷോഽസുരേശോഽഭൂദ് ദേവാന് ജിത്വാ ദിവി സ്ഥിതഃ

അഗ്നി പറഞ്ഞു: പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന വരാഹന്റെ അവതാരം ഞാൻ പറയാം. ഹിരണ്യാക്ഷൻ എന്ന അസുരാധിപൻ ദേവന്മാരെ ജയിച്ച് സ്വർഗത്തിൽ നിലകൊണ്ടു.

ദേവൈര്ഗത്വാ സ്തുതോ വിഷ്ണുര്യജ്ഞരൂപോ വരാഹകഃ । അഭൂത് തം ദാനവം ഹത്വാ ദൈത്യൈഃ സാകഞ്ച കണ്ടകമ്

അപ്പോൾ ദേവന്മാർ അവനിടത്തേക്ക് ചെന്നു, യജ്ഞസ്വരൂപിയായ വരാഹരൂപത്തിലുള്ള വിഷ്ണുവിനെ സ്തുതിച്ചു. അവൻ ആ ദാനവനെയും ദൈത്യരോടൊപ്പം ഉള്ള ദോഷത്തെയും സംഹരിച്ചു.

ധര്മദേവാദിരക്ഷാകൃതം തതഃ സോഽന്തര്ദ്ദധേ ഹരിഃ। ഹിരണ്യാക്ഷസ്യ വൈ ഭ്രാതാ ഹിരണ്യകശിപുസ്തഥാ

ധർമ്മദേവനും മറ്റു ദേവന്മാരെയും രക്ഷിച്ച ശേഷം ഹരി അപ്രത്യക്ഷനായി. ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ സഹോദരൻ ഹിരണ്യകശിപുവാണ്.

ജിതദേവയജ്ഞഭാഗഃ സര്വദേവാധികാരകൃത്। നാരസിംഹവപുഃ കൃത്വാ തം ജഘാന സുരൈഃ സഹ

അവൻ ദേവന്മാരുടെ യജ്ഞഭാഗം പിടിച്ചെടുത്തു, എല്ലാവരിലും അധികാരം സ്ഥാപിച്ചു. നരസിംഹരൂപം ധരിച്ച് ദേവന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് അവനെ സംഹരിച്ചു.

സ്വപദസ്ഥാന് സുരാംശ്ചക്രേ നാരസിംഹഃ സുരൈഃ സ്തുതഃ। ദേവാസുരേ പുരാ യുദ്ധേ ബലിപ്രഭൃതിഭിഃ സുരാഃ

ദേവന്മാർ സ്തുതിച്ച നരസിംഹൻ ദേവന്മാരെ അവരുടെ സ്ഥാനം തിരികെ നൽകി. ദേവാസുരയുദ്ധത്തിൽ, പുരാതനകാലത്ത്, ബലിയും മറ്റു അസുരന്മാരും ദേവന്മാരെ ജയിച്ചു.

ജിതാഃ സ്വര്ഗാത്പരിഭ്രപ്ടാ ഹരിം വൈ ശരണം ഗതാഃ। സുരാണാമമയം ദത്ത്വാ അദിത്യാ കശ്യപേന ച

ദേവന്മാർ ജയിക്കപ്പെട്ടു, സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു, പിന്നെ അവർ ഹരിയെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. ദേവന്മാരുടെ خاطر, അദിതിയും കശ്യപനും മായയില്ലാത്ത ശരീരം അവനു നൽകി.

സ്തുതോഽസൌ വാമനോ ഭൂത്വാ ഹ്യദിത്യാം സ ക്രതും യയൌ। ബലേഃ ശ്രീയജമാനസ്യ, രാജദ്വാരേഽഗൃണാത് ശ്രുതിമ്

അവരെല്ലാവരും സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, അവൻ വാമനനായി അദിതിയുടെ യജ്ഞത്തിലേക്ക് പോയി. രാജാവായ ബലിയുടെ യജ്ഞവേദിയിലെ വാതിലിൽ വേദങ്ങൾ പാരായണം ചെയ്തു.

വേദാന് പഠന്തം തം ശ്രുത്വാ വാമനം വരദോഽബ്രവീത്। നിവാരിതോഽപി ശുക്രേണ ബലിര്ബ്രൂഹി യദിച്ഛസി

വാമനൻ വേദങ്ങൾ പാരായണം ചെയ്യുന്നതു കേട്ട ബലി, വരദാനങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ, പറഞ്ഞു: ശുക്രൻ വിലക്കി എങ്കിലും, നീ എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നു പറയൂ.

ത്തത്തേഽഹം സമ്പ്രദാസ്യാമി,വാമനോ ബലിമബ്രവീത്। പദത്രയം ഹി ഗുര്വര്ഥം ദേഹി ദാസ്യേ തമബ്രവീത്

വാമനൻ ബലിയോട് പറഞ്ഞു: നീ ചോദിക്കുന്നതെന്തും ഞാൻ നല്കാം. എന്റെ ഗുരുവിന്റെ വേണ്ടി മൂന്നു അടി ഭൂമി തരിക. ബലി സമ്മതിച്ചു: ഞാൻ അതു നല്കാം.

തോയേ തു പതിതേ ഹസ്തേ വാമനോഽഭൂദവാമനഃ। ഭൂര്ലോകം സ ഭുവര്ലോകം സ്വര്ലേകഞ്ച പദത്രയമ്

വെള്ളം കൈയിൽ ഒഴിക്കുമ്പോൾ വാമനൻ ചെറുതായിരുന്നില്ല. മൂന്നു പടിയിൽ ഭൂമി, അന്തരീക്ഷം, സ്വർഗം എന്നിവ കൈവശമാക്കി.

ചക്രേ ബലിഞ്ച സുതലം തച്ഛക്രായ ദദൌ ഹരിഃ। ശക്രോ ദേവൈര്ഹരിം സ്തുത്വാ ഭുവനേശഃ സുഖീം ത്വഭൂത്

ബലിയെ സുതലലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചു, ആ ലോകം ഇന്ദ്രനു നൽകി. ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഹരിയെ സ്തുതിച്ച ഇന്ദ്രൻ ലോകങ്ങളുടെ സന്തോഷമുള്ള അധിപനായി.

വക്ഷ്യേ പരശുരാമസ്യ ചാവതാരം ശ്രൃണു ദ്വിജ। ഉദ്വതാന് ക്ഷത്രിയാന് മത്വാ ഭൂഭാരഹാണായ സഃ

പരശുരാമന്റെ അവതാരം ഞാൻ പറയാം, ദ്വിജൻ കേൾക്കൂ. ക്ഷത്രിയന്മാർ അഹങ്കാരികൾ ആയതു കണ്ടു, ഭൂഭാരമകറ്റാൻ അവൻ അവതരിച്ചുവന്നു.

അവതീര്ണോ ഹരിഃ ശാന്ത്യൈ ദേവവിപ്രാദിപാലകഃ। ജമദഗ്നേ രേണുകായാം ഭാര്ഗവഃ ശസ്ത്രപാരഗഃ

ശാന്തിക്കായി, ദേവന്മാരെയും, ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും സംരക്ഷിക്കാൻ ഹരി അവതരിച്ചു. ജമദഗ്നിയുടെയും രേണുകയുടെയും മകനായി ഭാർഗവൻ ആയുധവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യത്തോടെ ജനിച്ചു.

ദത്താത്രേയപ്രസാദേന കാര്ത്തവീര്യോ നൃപസ്ത്വഭൂത്। സഹസ്ത്രബാഹുഃ സര്വോര്വീപതിഃ സ മൃഗയാം ഗതഃ

ദത്താത്രേയന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ കാർത്തവീര്യൻ രാജാവായി, ആയിരം കൈകളോടെ, ഭൂമിയുടെ അധിപനായി. അവൻ വേട്ടയാടാൻ പോയി.