അഗ്നിപുരാണമ്

രലവാഃ ശഷസാഃ വര്ണാഃ ഷഡ് വിദ്യായാം പ്രകീര്ത്തിതാഃ। പദാനി പ്രണവാദീനി ഏകവിംശതിസങ്‌ഖ്യയാ

ര, ല, വ, ശ, ഷ, സ എന്നിങ്ങനെയുള്ള ആറു അക്ഷരങ്ങൾ വിദ്യയിൽ പറയപ്പെടുന്നു. പ്രണവം മുതൽ തുടങ്ങിയ പദങ്ങൾ ഇരുപത്തൊന്ന് എണ്ണം ഉണ്ട്.

വജ്രദേഹഃ പ്രഭുര്ദ്ധാതാ ക്രമവിക്രമസുപ്രഭാഃ। വടുഃ പ്രശാന്തനാമാ ച പരമാക്ഷരസഞ്‌ജ്ഞകഃ

വജ്രംപോലെയുള്ള ശരീരവും, പ്രഭുവായും, ധാരകനായും, ക്രമത്തിൽ പ്രകാശമുള്ളവനും, ബാലൻ, പ്രശാന്തൻ എന്ന പേരിൽ, പരമാക്ഷരമായി അറിയപ്പെടുന്നവനും.

ശിവശ്ച സശിവോ ബഭ്രുരക്ഷയഃ ശമ്ഭുരേവ ച। അദൃഷ്ടരൂപനാമാനൌ തഥാഽന്യോ രൂപവര്ദ്ധനഃ

ശിവൻ, സശിവൻ, ബഭ്രു, അക്ഷയൻ, ശംഭു, അദൃശ്യരൂപം എന്ന പേരിൽ ഇരുവരും, രൂപവർദ്ധനൻ എന്ന മറ്റൊരുവൻ.

മനോന്മനോ മഹാവീര്യ്യശ്ചിത്രാഡ്ഗസ്തദനന്തരം। കല്യാണ ഇതി വിജ്ഞേയാഃ പഞ്ചവിംശതിസങ്ഖ്യയാ

മനോന്മനൻ, മഹാവീര്യൻ, ചിത്രങ്ങൻ, പിന്നെ കല്യാണൻ—ഇവയെല്ലാം ഇരുപത്തഞ്ച് പേരായി അറിയണം.

മന്ത്രോ ഘോരാമരൌ വീജേ നാഡ്യൌ ദ്വേ തത്ര തേ യഥാ। പൂഷാ ച ഹസ്തിജിഹ്വാ ച വ്യാനനാഗൌ പ്രഭഞ്ജനൌ

മന്ത്രം, ഘോരാമരൻ, രണ്ട് ബീജങ്ങൾ, രണ്ട് നാഡികൾ—പൂഷൻ, ഹസ്തിജിഹ്വ, വ്യാനൻ, പ്രഭഞ്ജൻ—ഇവയാണ്.

വിഷയോ രൂപമേവൈകമിന്ദ്രിയേ പാദചക്ഷുഷീ। ശബ്ദഃ സ്പര്ശശ്ച രൂപഞ്ച ത്രയ ഏതേ ഗുണാഃ സ്മൃതാ

വിഷയം എന്നത് രൂപം മാത്രമാണ് ഒരു ഇന്ദ്രിയത്തിൽ, കാലും കണ്ണും. ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം—ഈ മൂന്നു ഗുണങ്ങളാണ്.

അവസ്ഥാഽത്ര സുഷുപ്തിശ്ച രുദ്രോ ദേവസ്തു കാരണം। വിദ്യാമധ്യഗതം സര്വം ഭാവയേദ്ഭവനാദികം

ഇവിടെ അവസ്ഥ സൂഷുപ്തിയാണ്; രുദ്രൻ ദേവതയും കാരണം കൂടിയാണ്. സൃഷ്ടി മുതലായ എല്ലാം വിദ്യയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നവയെന്നു ധ്യാനിക്കണം.

താഡനം ഛേദനം തത്ര പ്രവേശഞ്ചാപി യോജനം। ആകൃഷ്യ ഗ്രഹണം കുര്യാദ്വിദ്യയാ ഹൃത്‌പ്രദേശതഃ

അവിടെ അടിക്കുക, മുറിക്കുക, പ്രവേശിക്കുക, ചേർക്കുക എന്നിവ. ഹൃദയപ്രദേശത്ത് നിന്ന് വിദ്യയാൽ ആകർഷിച്ച് പിടിക്കണം.

ആത്മന്യാരോപ്യ സങഗൃഹ്യ കലാം കുണ്ഡേ നിവേശയേത്। രുദ്രം കാരണമാവാഹ്യ വിജ്ഞാപ്യ ച ശിശും പ്രതി

സ്വന്തം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ശക്തിയെ ആകർഷിച്ച്, അതിനെ ഒരു പാത്രത്തിൽ സൂക്ഷിക്കണം. ശേഷം, രുദ്രനെ കാരണം ആക്കി ആഹ്വാനിച്ച്, ആ ശിശുവിനെക്കുറിച്ച് അവനോട് അറിയിക്കണം.

പിത്രോരാവാഹനം കൃത്വാ ഹൃദയേ താഡയേച്ഛിശും। പ്രവിശ്യ പൂര്വമന്ത്രേണ തദാത്മനി നിയോജയേത്

പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും ആഹ്വാനിച്ചശേഷം, ശിശുവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്പർശിക്കണം. മുമ്പ് പറഞ്ഞ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച്, അതിനെ സ്വയം ശരീരത്തിൽ സ്ഥാപിക്കണം.

ആകൃഷ്യാദായ പൂര്വോക്തവിധിനാഽഽത്മനി യോജയേത്। വാമയാ യോജയേദ് യോനൌ ഗൃഹീത്വാ ദ്വാദശാന്തതഃ

മുൻപറഞ്ഞ വിധത്തിൽ ആകർഷിച്ച് സ്വീകരിച്ച്, അതിനെ സ്വയം ശരീരത്തിൽ ഐക്യപ്പെടുത്തണം. ഇടതു കൈ ഉപയോഗിച്ച്, ദ്വാദശാന്തത്തിൽ നിന്ന് പിടിച്ച്, അതിനെ ഗർഭത്തിൽ ഐക്യപ്പെടുത്തണം.

കുര്വ്വീത ദേഹസമ്പത്തിം ജന്മാധികാരമേവ ച। ഭോഗം ലയന്തഥാ ശ്രോതഃ ശുദ്ധിതത്ത്വവിശോധനം

ശരീരസിദ്ധിയും ജന്മാവകാശവും, അനുഭവവും ലയവും, ശുദ്ധി, തത്വവിശുദ്ധി എന്നിവയും സാധിക്കണം.

നിഃ ശേഷമലകര്മ്മാദിപാശബന്ധനിവൃത്തയേ। നിഷ്കൃത്യൈവ വിധാനേന യജേത ശതമാഹുതീഃ

എല്ലാ അശുദ്ധികളും കർമബന്ധങ്ങളും മറ്റും പൂര്‍ണമായും നീക്കാൻ, നിർദ്ദേശിച്ച പ്രായശ്ചിത്തം അനുസരിച്ച് നൂറ് ഹോമങ്ങൾ നടത്തണം.

അസ്ത്രേണ പാശശൈഥില്യം മലശക്തിം തിരോഹിതാം। ഛേദനം മര്ദ്ദനം തേഷാം വര്ത്തുലീകരണം തഥാ

അസ്ത്രമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച്, ബന്ധനങ്ങൾ ദുർബലമാക്കണം, അശുദ്ധിയുടെ ശക്തി മറയ്ക്കണം, അവയെ മുറിക്കണം, ചതച്ചൊതുക്കണം, വൃത്താകൃതിയാക്കണം.

ദാഹം തദക്ഷരാഭാവം പ്രായശ്ചിത്തമഥോദിതം। രുദ്രാണ്യാവാഹനം പൂജാ രൂപഗന്ധസമര്പണം

ദഹനം, ആക്ഷരങ്ങളുടെ അഭാവം, പ്രായശ്ചിത്തം എന്നിവ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുന്നു. രുദ്രാണിയെ ആഹ്വാനിച്ച്, പൂജയും രൂപവും സുഗന്ധവും സമർപ്പിക്കണം.

ഓം ഹ്രീം രൂപഗന്ധൌ ശുല്കം രുദ്ര ഗൃഹാണ സ്വാഹാ। സംശ്രാവ്യ ശാമ്ഭവീമാജ്ഞാം രുദ്രം വിസൃജ്യ കാരണം। വിധായാത്മനി ചൈതന്യം പാശസൂത്രേ നിവേശയേത്

"ഓം ഹ്രീം, രൂപവും സുഗന്ധവും, ദക്ഷിണ—രുദ്രാ, സ്വീകരിക്കണമേ! സ്വാഹാ!" എന്ന് ഉച്ചരിച്ച്, ശാംഭവിയുടെ ആജ്ഞ പ്രഖ്യാപിച്ച്, രുദ്രനെ കാരണം ആക്കി വിട്ടയക്കണം. ആത്മാവിൽ ചൈതന്യം സ്ഥാപിച്ച്, ബന്ധനങ്ങളുടെ സൂത്രത്തിൽ അതിനെ നിക്ഷേപിക്കണം.

വിന്ദും ശിരസി വിന്യസ്യ വിസൃജേത് പിതരൌ തതഃ। ദദ്യാത് പൂര്ണാം വിധാനേന സമസ്തവിധിപൂരണീം

ബിന്ദുവിനെ തലയിൽ സ്ഥാപിച്ച്, ശേഷം മാതാപിതാക്കളെ വിട്ടയക്കണം. നിർദ്ദേശിച്ച വിധത്തിൽ സമ്പൂർണ്ണ ഹോമം നടത്തി, എല്ലാ ക്രമങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കണം.

പൂര്വോക്തവിധിനാ കാര്യ്യം വിദ്യായാം താഡനാദികം। സ്വവീജന്തു വിശേഷഃ സ്യാദിതി വിദ്യാ വിശോധിതാ

മുൻപറഞ്ഞ വിധത്തിൽ, വിദ്യാരീതിയിൽ താടനവും മറ്റു കാര്യങ്ങളും നടത്തണം. പ്രത്യേകമായ ബീജമന്ത്രം ഉപയോഗിക്കണം. അങ്ങനെ വിദ്യ ശുദ്ധിയാകും.

ഈശ്വര ഉവാച അഥൈകതാത്ത്വികീ ദീക്ഷാ ലഘുത്വാദുപദിശ്യതേ । സൂത്രബന്ധാദി കുര്വ്വീത യഥായോഗം നിജാത്മനാ

ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു: ഇനി ഏകതത്വമായ ദീക്ഷ ചുരുക്കത്തിൽ ഉപദേശിക്കുന്നു. സൂത്രബന്ധനം തുടങ്ങിയവ ഓരോന്നും ശരിയായ രീതിയിൽ സ്വയം ചെയ്യണം.

കാലാഗ്ന്യാദിശിവാന്താനി തത്ത്വാനി പരിഭാവയേത്। സമതത്ത്വേ സമഗ്രാണി സൂത്രേ മണിഗണാനിവ

കാലാഗ്നി മുതൽ ശിവൻ വരെ തത്വങ്ങളെ ധ്യാനിക്കണം. എല്ലാ തത്വങ്ങളും സമമായി, മുത്തുകളുടെ മാലപോലെ സൂത്രത്തിൽ ചേർക്കണം.

ആവാഹ്യ ശിവതത്ത്വാദി ഗര്ഭാധാനാദി പൂര്വവത്। മൂലേന കിന്തു കുര്വ്വീത സര്വ്വശുല്കസമര്പണം

ശിവതത്വം മുതലായവയെ ആഹ്വാനിച്ച്, ഗർഭാധാനാദി ക്രമങ്ങൾ മുൻപുപോലെ ചെയ്തശേഷം, എന്നാൽ മൂലമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച്, എല്ലാ ദക്ഷിണകളും സമർപ്പിക്കണം.

പ്രദദീത തതഃ പൂര്ണാം തത്ത്വവ്രാതോപഗര്ഭിതാം। ഏകയൈവ യയാ ശിഷ്യോ നിര്വ്വാണമധിഗച്ഛതി

ശേഷം, തത്വവ്രതം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സമ്പൂർണ്ണ ഹോമം നൽകണം. ഇതിനാൽ തന്നെ ശിഷ്യൻ മോക്ഷം നേടും.

യോജനായൈ ശിവേ ചാന്യാം സ്ഥിരത്വാപാദനായ ച। ദത്വാ പൂര്ണാം പ്രകുര്വീത ശിവകുമ്ഭാഭിഷേചനം

ശിവനോടുള്ള ഐക്യത്തിനും സ്ഥിരതയ്ക്കുമായി, സമ്പൂർണ്ണ ഹോമം നൽകി, ശിവകുംഭാഭിഷേകം നടത്തണം.

ഈശ്വര ഉവാച ശിവമഭ്യര്ച്യാഭിഷേകം കുര്യ്യാച്ഛിഷ്യാദികേ ക്ഷിയേ। സുമ്ഭാനീശാദികാഷ്ഠാസു ക്രമശോ നവ വിന്യസേത്

ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു: ശിവനെ ആരാധിച്ചശേഷം, ശിഷ്യനും മറ്റുള്ളവർക്കും അഭിഷേകം നടത്തണം. എട്ട് കട്ടകളിൽ ഒന്നു വീതം ഒൻപത് ക്രമത്തിൽ സ്ഥാപിക്കണം.

തേഷു ക്ഷാരോദം ക്ഷീരീദം ദധ്യുദം ഘൃതസാഗരം। ഇക്ഷുകാദമ്ബരീസ്വാദുമസ്തൂദാനഷ്ടസാഗരാന്

അവയിൽ ക്ഷാരജലം, പാലുകടൽ, തൈരുകടൽ, നെയ്യുകടൽ, കരിമ്പ് നീർ, മധുരപാനം, തേൻ, ഇങ്ങനെ എട്ടു കടലുകൾ ക്രമത്തിൽ വയ്ക്കണം.

നിവേശയേദ് യഥാസങ്‌ഖ്യമഷ്ടൌ വിദ്യേശ്വരാനഥ। ഏകം ശിഖണ്ഡിനം രുദ്രം ശ്രീകണ്ഠന്തു ദ്വിതീയകം

അവയിൽ എണ്ണത്തിന് അനുസരിച്ച് എട്ട് വിദ്യേശ്വരന്മാരെ സ്ഥാപിക്കണം. ശേഷം ഒരു ശിഖാധാരിയായ രുദ്രനും, രണ്ടാമതായി ശ്രീകണ്ഠനും സ്ഥാപിക്കണം.

ത്രിമൂര്ത്തമേകരുദ്രാക്ഷമേകനേത്രം ശിവോത്തമം। സപ്തമം സൂക്ഷ്മനാമാനമനന്തം രുദ്രമഷ്ടമം

മൂന്നു രൂപങ്ങളുള്ളവനും ഏകനായ രുദ്രനും ഏകനെത്രനും പരമമായ ശിവനും ഏഴാമനാണ്. അതിനെ സൂക്ഷ്മമായ പേരിൽ അനന്തൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു. എട്ടാമൻ രുദ്രനാണ്.

മധ്യേ ശിവം സമുദ്രഞ്ച ശിംവമന്ത്രം ച വിന്യസേത്। യാഗാലയാന് ദിഗീശസ്യ രചിതേ സ്നാനമണ്ഡപേ

നടുവിൽ ശിവനെയും സമുദ്രത്തെയും ശിംവമന്ത്രത്തെയും യാഗശാലയിൽ നിർമ്മിച്ച സ്നാനമണ്ഡപത്തിൽ സ്ഥാപിക്കണം.