അഗ്നിപുരാണമ്

സൗമിത്രി, നീ ഇവിടേക്ക് വന്നതുപോലെ, അതൊരു മായാമൃഗമായിരുന്നു. അതേപോലെ, സീതയെ രാക്ഷസൻ അപഹരിക്കുകയും, അവൻ പുറപ്പെടുമ്പോൾ അവളെ കാണാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. സീതയെ നഷ്ടപ്പെട്ട രാമൻ വലിയ ദുഃഖത്തിലായി, “എവിടേക്ക് പോയി എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു?” എന്ന് വിലപിച്ചു. ലക്ഷ്മണൻ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും, പിന്നെ രാമൻ ജനകിയെ അന്വേഷിച്ചു തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. അവനെ കണ്ട ജടായു പറഞ്ഞു: “രാവണൻ സീതയെ കൊണ്ടുപോയി.” ജടായു മരണപ്പെടുകയും, രാമൻ അവനു ആചാരങ്ങൾ നടത്തി, തുടർന്ന് കബന്ദനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. നാരദൻ പറഞ്ഞു: രാമൻ യാത്ര തുടരുകയും, രാത്രിയിൽ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി കിടക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം ഹനുമാനോടൊപ്പം സുഗ്രീവനുമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചു. രാമൻ ഒറ്റ അമ്പുകൊണ്ട് ഏഴ് പനമരങ്ങൾ തുളഞ്ഞു കാണിച്ചു, പാദം കൊണ്ട് ഡുണ്ടുഭിയുടെ ശരീരം പത്ത് യോജന ദൂരം എറിഞ്ഞു. ശത്രുവായ ബാലിയെ വധിച്ചു, കിഷ്കിന്ദ രാജ്യംയും രുമയെയും സുഗ്രീവനു ഏല്പിച്ചു. രിഷ്യമൂകത്തിൽ താമസിക്കുന്ന വാനരാധിപൻ, കിഷ്കിന്ദയുടെ രാജാവ് സുഗ്രീവൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ രാമനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നതുപോലെ, നീയും സീതയെ തിരിച്ചുപിടിക്കും.” ഇതു കേട്ട രാമൻ മല്യവത്പർവതത്തിൽ നാലു മാസം വ്രതം പാലിച്ചു. എന്നാൽ സുഗ്രീവൻ കിഷ്കിന്ദയിലേക്ക് വരാതെ വൈകി. അപ്പോൾ രാമന്റെ വാക്ക് അനുസരിച്ച് ലക്ഷ്മണൻ പറഞ്ഞു: “രഘുവൻസത്തിലേക്ക് പോകൂ; ബാലി വധിച്ച വഴി ഇപ്പോൾ തടസ്സമില്ല.” “നിശ്ചിത സമയത്ത് എത്തണം, സുഗ്രീവാ; ബാലിയുടെ വഴി പിന്തുടരരുത്,” എന്നു പറഞ്ഞു. സുഗ്രീവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “നാളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയി.” അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് സുഗ്രീവൻ രാമനെ സമീപിച്ചു, വാനരാധിപനോടു പറഞ്ഞു: “സീതയെ അന്വേഷിക്കാൻ എല്ലാ വാനരന്മാരെയും ഞാൻ ചേര്ത്തിരിക്കുന്നു.” “എന്റെ കല്പനപ്രകാരം അവരെ അയക്കും; അവർ ജനകിയെ അന്വേഷിക്കട്ടെ. ഒരു മാസത്തിനകം തിരികെ വരണം; അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അവരെ നശിപ്പിക്കും.” എന്നിങ്ങനെ നിർദ്ദേശം ലഭിച്ച വാനരന്മാർ കിഴക്ക്, പടിഞ്ഞാറ്, വടക്ക് ദിക്കുകളിലേക്ക് യാത്രയായി; രാമനും സുഗ്രീവനും കൂടെ പോയെങ്കിലും ജനകിയെ കണ്ടെത്താനായില്ല. ഹനുമാൻ, രാമന്റെ മുദ്രാവളയം എടുത്ത്, മറ്റു വാനരന്മാരോടൊപ്പം തെക്കുഭാഗത്തുള്ള സുപ്രഭയുടെ ഗുഹയ്ക്കടുത്ത് അന്വേഷിച്ചു. ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവർ സീതയെ കണ്ടെത്തിയില്ല; അവർ പറഞ്ഞു: “നാം വ്യർത്ഥമായി മരിക്കും; ജടായുവാണ് ഭാഗ്യവാൻ.” സീതയ്ക്കുവേണ്ടി ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു, യുദ്ധത്തിൽ രാവണനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു—ഇതുകേട്ടു സംപാതി, വാനരന്മാരെ ആഹാരമെന്ന നിലയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചു. “ജടായു എന്റെ സഹോദരനാണ്; ഞാൻ സൂര്യന്റെ ചക്രത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. സൂര്യന്റെ ചൂടിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് പോയപ്പോൾ എന്റെ ചിറകുകൾ കത്തിപ്പോയി, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണു.” രാമന്റെ വാർത്ത കേട്ടതോടെ എന്റെ ചിറകുകൾ വീണ്ടും വളർന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ ജനകിയെ കാണുന്നു, അവൾ അശോകവനത്തിൽ, ലങ്കയിൽ തന്നെയാണ്. “ഇവിടെ ഉപ്പു കടൽ, നൂറു യോജന വീതിയുള്ളത്; ട്രികൂട്ട പർവതത്തിൽ രാമനും സുഗ്രീവനും തിരിച്ചറിയുന്ന വാനരന്മാർ സംസാരിക്കട്ടെ.” നാരദൻ പറഞ്ഞു: സംപാതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഹനുമാനും, അങ്ങദനും മറ്റുള്ളവരും സമുദ്രം കണ്ടു: “ആർക്കാണ് ഈ സമുദ്രം കടന്ന് തിരികെ വരാൻ കഴിയുക?” വാനരന്മാരുടെ രക്ഷക്കും രാമന്റെ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ സിദ്ധിക്കുമായി ഹനുമാൻ, നൂറ് യോജന വീതിയുള്ള സമുദ്രം ചാടിച്ചു കടന്നു. ഉയരുന്ന മൈനാകപർവതത്തെ കണ്ടു, സിംഹികയെ തകർത്തു, ലങ്കയും അവിടത്തെ രാവണന്മാരുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും ഭവനങ്ങളും കണ്ടു. ദശഗ്രീവൻ, കുംഭൻ, കുംഭകർണൻ, വിപീഷണൻ, ഇന്ദ്രജിത്, മറ്റ് രാക്ഷസന്മാർ എന്നിവരുടെ ഭവനങ്ങളും കണ്ടു. പാനപാനഗൃഹങ്ങളിലും മറ്റും സീതയെ കാണാനായില്ല; ആശങ്കയിൽ വിചാരിച്ചുകൊണ്ട് അശോകവനത്തിലേക്ക് പോയി, ശിംശപവൃക്ഷത്തിന് കീഴിൽ അവളെ കണ്ടു. അവളെ രാക്ഷസികൾ കാത്തിരിക്കുന്നു; രാവണൻ “എന്റെ ഭാര്യമാവൂ” എന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു, സീത ശിംശപയുടെ കീഴിൽ “ഇല്ല” എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു. രാക്ഷസികൾ “രാവണന്റെ ഭാര്യമാവൂ” എന്ന് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതും കുരങ്ങൻ കേട്ടു; രാവണൻ പോയതിനു ശേഷം ഹനുമാൻ പറഞ്ഞു: “ദശരഥൻ എന്ന രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. രാമനും ലക്ഷ്മണനും അവന്റെ പുത്രന്മാർ; നീ, ജനകി, രാമന്റെ ഭാര്യ, രാവണൻ ബലമായി പിടിച്ചുപറ്റിയതാണ്.” “രാമൻ, സുഗ്രീവന്റെ സുഹൃത്ത്, എന്നെ നിന്നെ അന്വേഷിക്കാൻ അയച്ചിരിക്കുന്നു; ഇതാ രാമൻ തന്ന മുദ്രാവളയം, തെളിവായി സ്വീകരിക്കൂ.” സീത മുദ്രാവളയം എടുത്ത്, വായുവിന്റെ പുത്രനെ കണ്ടു; വീണ്ടും അവന്റെ മുമ്പിൽ ഇരുന്നു, “അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ...” എന്ന് പറഞ്ഞു. “രാമൻ എന്നെ രക്ഷിക്കാത്തത് എന്ത്?” എന്ന് ആശങ്കയോടെ സീത ചോദിച്ചു; ഹനുമാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “രാമൻ അറിയുന്നില്ല, സീതേ; അറിഞ്ഞാൽ ഉടൻ രക്ഷിക്കും.” “രാവണനെയും അവന്റെ സൈന്യത്തെയും കൊല്ലുകയും, രാജ്ഞിയേ, എനിക്ക് ഒരു അടയാളം നൽകൂ,” എന്ന് കുരങ്ങൻ പറഞ്ഞു. സീത ഒരു രത്നം ഹനുമാനെ നൽകി. “രാമൻ എത്രയും വേഗം എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ, കാക്കയുടെ ആക്രമണകഥ പറഞ്ഞ് പോകൂ, ദുഃഖനാശിനിയായ്,” എന്ന് സീത പറഞ്ഞു. രത്നവും കഥയും എടുത്ത് ഹനുമാൻ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ഭർത്താവ് വരും”; അല്ലെങ്കിൽ, ഭാഗ്യശാലിയായവളെ, ആരെങ്കിലും എന്റെ മേൽ കയറി പോകട്ടെ. “ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെയും സുഗ്രീവനെയും രഘുവിന് കാണിക്കും,” ഹനുമാൻ പറഞ്ഞു. സീത പറഞ്ഞു: “എന്നെ രഘുവനോട് നയിക്കൂ, ഹനുമാനേ.” ഹനുമാൻ ദശഗ്രീവനെ കാണാൻ മാർഗം ചിന്തിച്ചു; അവൻ അശോകവനം നശിപ്പിച്ചു, കാവൽക്കാരെ പല്ലും നഖവും ഉപയോഗിച്ച് കൊന്നു. എല്ലാ കിങ്കരന്മാരെയും മന്ത്രിമാരുടെ ഏഴ് പുത്രന്മാരെയും കൊല്ലുകയും, ഇന്ദ്രൻ കീഴടക്കിയ അക്ഷകുമാരനെ ബന്ധിക്കുകയും ചെയ്തു. പാമ്പുപാശം ഉപയോഗിച്ച് രാവണനെ കാണിച്ചു; അവന്റെ കണ്ണുകൾ മഞ്ഞ നിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്നു. “നീ ആരാണ്?” എന്ന് രാവണൻ ചോദിച്ചു; ഹനുമാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. “ഞാൻ രാമന്റെ ദൂതനാണ്. സീതയെ രഘുവനു നൽകൂ, അല്ലെങ്കിൽ നീയും ലങ്കയിലെ രാക്ഷസന്മാരും രാമന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെടും.” രാവണൻ അവനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, വിപീഷണൻ തടഞ്ഞു. ഹനുമാന്റെ വാലിൽ തീകൊളുത്തി; അതോടെ അവൻ തീകൊളുത്തിയ വാലുമായി മാറി. ലങ്കയും അവിടത്തെ രാക്ഷസന്മാരെയും ദഹിപ്പിച്ച്, സീതയെ കണ്ടു നമസ്കരിച്ചു, സമുദ്രം കടന്ന് തിരികെ ചെന്നു; “ഞാൻ സീതയെ കണ്ടു,” എന്ന് അറിയിച്ചു.