അഗ്നിപുരാണമ്

രാമനും ലക്ഷ്മണനും വിവാഹം കഴിച്ച രണ്ടു കന്യകമാരെ ജനകനു ആദരപൂർവ്വം സമ്മാനിച്ചു. അതിനുശേഷം രാമൻ ജമദഗ്ന്യനായ പരശുരാമനെ ജയിച്ച്, വസിഷ്ഠനും മറ്റു മഹർഷിമാരുമൊപ്പമെത്തി യാത്രതിരിച്ചു. രാമൻ, വസിഷ്ഠനും മാതാക്കളെയും അത്രി മഹർഷിയെയും അനുശുയയെയും, ശരഭംഗനും സുതീക്ഷ്ണനും ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ചു. തന്റെ സഹോദരനായ അഗസ്ത്യനെ നമസ്കരിച്ച്, അഗസ്ത്യന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഒരു വില്ലും വാളും ഏറ്റുവാങ്ങി, ദണ്ഡകാരണ്യത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവൻ ജനസ്ഥാനത്തിൽ, പഞ്ചവടിയിൽ, ഗോദാവരിക്കരയിൽ താമസിച്ചപ്പോഴാണ് ഭയാനകിയായ ശൂർപ്പണഖ അവരെ തിന്നുവാൻ എത്തിയത്. രാമനെ കണ്ട ശൂർപ്പണഖ, അവന്റെ സുന്ദരരൂപം കണ്ട്, "നീ ആരാണ്? എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്? ഞാൻ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നപോലെ നീ എന്റെ ഭർത്താവാവൂ," എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ "ഈ രണ്ടുപേരെയും ഞാൻ തിന്നുമെന്നു" പറഞ്ഞ് അവരിലേയ്ക്ക് ചാടിയപ്പോൾ, രാമന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ലക്ഷ്മണൻ അവളുടെ മൂക്കും ചെവികളും വെട്ടി കളഞ്ഞു. രക്തം വാർന്ന ശൂർപ്പണഖ തന്റെ സഹോദരനായ ഖരയോടു ചെന്നു, "ഖരാ, മൂക്ക് ഇല്ലാതെ ഞാൻ മരിക്കും; ഇങ്ങനെ മാത്രമേ ഞാൻ ജീവിക്കൂ," എന്നു പറഞ്ഞു. "സീത രാമന്റെ ഭാര്യയാണ്, ലക്ഷ്മണൻ അവന്റെ സഹോദരനാണ്; അവരുടെ ചൂടുള്ള രക്തം ഞാൻ കുടിച്ചാൽ മാത്രമേ ഞാൻ ജീവിക്കൂ," എന്നും അവൾ പറഞ്ഞു. ഖരൻ, "ശരി," എന്ന് പറഞ്ഞ്, ദൂഷണനും ത്രിശിരനും കൂട്ടായി ആയിരക്കണക്കിന് രാക്ഷസന്മാരുമായി യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു. രാമൻ അവരുമായി യുദ്ധം ചെയ്തു; തന്റെ അമ്പുകൾകൊണ്ട് രാക്ഷസന്മാരെയും അവരുടെ ആനകളെയും കുതിരകളെയും രഥങ്ങളെയും പടയാളികളെയും യമലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചു. ത്രിശിരയും ദൂഷണനും ഖരനും യുദ്ധം ചെയ്തു; ശൂർപ്പണഖ ലങ്കയിലേക്ക് ഔടി രാവണന്റെ മുമ്പിൽ വീണു. കോപത്തോടെ അവൾ രാവണനോടു പറഞ്ഞു: "നീ രാജാവോ രക്ഷകനോ അല്ല; ഇവിടെ വന്നു രാമനെ കൊല്ലൂ, അവന്റെ ഭാര്യ സീതയെ പിടിച്ചുകൊള്ളൂ." "രാമന്റെയും ലക്ഷ്മണന്റെയും രക്തം കുടിച്ചാൽ മാത്രമേ ഞാൻ ജീവിക്കൂ," എന്നും അവൾ പറഞ്ഞു. ഇതു കേട്ട രാവണൻ, "ശരി," എന്ന് പറഞ്ഞ് മാരീചനോടു പറഞ്ഞു: "നീ സ്വർണവർണ്ണവും പുള്ളിപ്പാടുകളും ഉള്ള മാൻ ആയി മാറി രാമനും ലക്ഷ്മണനും അകറ്റിക്കളയൂ; സീതയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഞാൻ അവളെ പിടിച്ചുകൊള്ളും, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ മരണം ഉറപ്പാണ്." മാരീചൻ രാവണനോട് പറഞ്ഞു: "വില്ലധാരി രാമൻ തന്നെയാണ് മരണസ്വരൂപൻ; രാവണന്റെ കയ്യിൽ മരിക്കുന്നതിലും രഘുവംശജനായ രാമന്റെ കയ്യിൽ മരിക്കുന്നത് ഭേദം." "എനിക്ക് മരിക്കേണ്ടി വരുമെങ്കിൽ രാമന്റെ കയ്യിൽ തന്നെയാണ് നല്ലത്," എന്ന് മനസ്സിൽ കരുതി, മാരീചൻ മാൻ ആയി മാറി വീണ്ടും വീണ്ടും സീതയുടെ മുമ്പിൽ എത്തിയിരുന്നു. സീതയുടെ ആവശ്യം കേട്ട് രാമൻ അമ്പുകൊണ്ട് ആ മാരീചമാനെ കൊന്നു; മരിക്കുമ്പോൾ ആ മാൻ "ഹാ സീതേ! ഹാ ലക്ഷ്മണ!" എന്ന് വിളിച്ചു. അതുകേട്ട് സീതയുടെ ആവശ്യം മൂലം സൗമിത്രി രാമന്റെ അടുക്കൽ പോയി; അതിനിടയിൽ രാവണൻ ജടായുവിനെ കൊന്ന് സീതയെ പിടിച്ചെടുത്തു. ജടായുവിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ അവന്റെ ശരീരം പരിക്കേറ്റ്, രാവണൻ സീതയെ തോളിലേറ്റി ലങ്കയിലേക്കു പോയി; അശോകവനത്തിൽ അവളെ സൂക്ഷിച്ചു, "നീ എന്റെ പ്രധാനഭാര്യയായ്ക; ഈ രാക്ഷസികൾ നിന്നെ കാക്കട്ടെ," എന്നു പറഞ്ഞു. രാമൻ മാരീചനെ കൊല്ലുകയും, പിന്നെ ലക്ഷ്മണനെ കണ്ടു, "ഇത് മായാമാനായിരുന്നു, സൗമിത്രേ, നീ ഇവിടെ വന്നതുപോലെ തന്നെ സീതയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതാണ്," എന്നു പറഞ്ഞു; അവളെ കാണാതെ ദുഃഖത്തിലും വേദനയിലും രാമൻ വിലപിച്ചു: "എവിടെ പോയി നീ എന്നെ വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു?" എന്ന് കരഞ്ഞു. ലക്ഷ്മണൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; രാമൻ ജനകിയെ അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവനെ കണ്ട ജടായു പറഞ്ഞു: "രാവണൻ സീതയെ കൊണ്ടുപോയി." ജടായു മരിച്ചതിന് ശേഷം അവന് ആഹുതികൾ നൽകി, രാമൻ കബന്ദനെയും വധിച്ചു. രാമൻ ദുഃഖത്തിൽ ഒരു രാത്രി ചിലവഴിച്ചു; പിന്നെ ഹനുമാനുമായി സുഗ്രീവനെ സ്നേഹിതനാക്കി. എല്ലാവരുടെയും മുമ്പിൽ ഒരൊറ്റ അമ്പിൽ ഏഴു പനമരങ്ങൾ തുളച്ച്, കാലുകൊണ്ട് ദുന്ദുഭിയുടെ ശവം പത്ത് യോജന ദൂരത്തേക്ക് തള്ളിക്കളഞ്ഞു. തന്റെ ശത്രുവായ ബാലിയെ വധിച്ച ശേഷം, കിഷ്കിൻധാരാജ്യവും രുമയെയും സുഗ്രീവനോട് ഏൽപ്പിച്ചു. രിഷ്യമൂകപർവതത്തിൽ പാർക്കുന്ന കിഷ്കിൻധാരാജാവ് സുഗ്രീവൻ, "രാമാ, ഞാൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നപോലെ തന്നെ സീതയെ തിരിച്ചുകിട്ടും," എന്നു പറഞ്ഞു. ഇതുകേട്ട് രാമൻ മാല്യവത്പർവതത്തിൽ നാലുമാസ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു; സുഗ്രീവൻ കിഷ്കിൻധയിൽ വരാതെ വൈകി. അതിനാൽ, രാമന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ലക്ഷ്മണൻ, "സുഗ്രീവാ, രാഘവനോടു പോകൂ; ബാലിയെ കൊല്ലപ്പെട്ട വഴി ഇപ്പോൾ തടസ്സമില്ല," എന്നു പറഞ്ഞു. "നിശ്ചിത സമയത്ത് കാത്തിരിക്കുക, ബാലിയുടെ പാത പിന്തുടരരുത്," എന്നും പറഞ്ഞു. സുഗ്രീവൻ, "സമയത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല," എന്ന് പറഞ്ഞ് രാമന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു, വന്ദിച്ചു, "സീതയെ അന്വേഷിക്കാൻ എല്ലാ വാനരന്മാരെയും ഞാൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തിരിക്കുന്നു," എന്നു പറഞ്ഞു. "എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവരെ ഞാൻ അയക്കും; അവർ ജനകിയെ അന്വേഷിക്കട്ടെ. ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ അവർ തിരിച്ചുവരണം; അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അവരെ നശിപ്പിക്കും," എന്നു പറഞ്ഞു. രാമനും സുഗ്രീവനും കൂടെ വാനരന്മാർ കിഴക്ക്, പടിഞ്ഞാറ്, വടക്ക് ദിശകളിൽ യാത്ര ചെയ്തു; എന്നാൽ ജനകിയെ കണ്ടെത്താനായില്ല. ഹനുമാൻ രാമന്റെ മോതിരം എടുത്ത്, മറ്റ് വാനരന്മാരോടൊപ്പം ദക്ഷിണ ദിക്കിൽ സുപ്രഭയുടെ ഗുഹക്ക് സമീപം അന്വേഷിച്ചു. ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞിട്ടും ജനകിയെ കണ്ടെത്താനായില്ല; അവരിൽ ചിലർ, "നാം വിഫലമായി മരിക്കും; ജടായുവാണ് ഭാഗ്യശാലി," എന്നു പറഞ്ഞു. സീതയുടെ خاطرത്തിനായി യുദ്ധത്തിൽ രാവണനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ജടായുവിനെക്കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോൾ, സമ്പാതി അവരെ ഭക്ഷ്യമായി ഉപേക്ഷിച്ച് സംസാരിച്ചു. "ജടായു എന്റെ സഹോദരനായിരുന്നു; ഞാൻ സൂര്യന്റെ ചൂടിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ട് ഉയർന്നപ്പോൾ എന്റെ ചിറകുകൾ ചുട്ടുപോയി, ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണു," എന്നു സമ്പാതി പറഞ്ഞു. "രാമന്റെ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ചിറകുകൾ വീണ്ടും വളർന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നു ജനകിയെ, അവൾ അശോകവനത്തിൽ ലങ്കയിൽ തന്നെ ഉണ്ട്." "ഉപ്പുവെള്ളക്കടലിൽ, നൂറു യോജനവ്യാപ്തിയുള്ളത്രികൂട്ടപർവതത്തിൽ, വാനരന്മാർ രാമനെയും സുഗ്രീവനെയും തിരിച്ചറിയുകയും അവരോട് സംസാരിക്കണം," എന്നും പറഞ്ഞു. സമ്പാതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഹനുമാനും അങ്കദനും മറ്റു വാനരന്മാരും സമുദ്രം കണ്ടപ്പോൾ, "ആ സമുദ്രം കടന്ന് ആരാണ് ജീവിച്ചിരിയാൻ കഴിയുക?" എന്നു പറഞ്ഞു.