അഗ്നിപുരാണമ്

അസുരന്മാർ “രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ!” എന്ന് നിലവിളിച്ച് ആശ്രയം തേടിയപ്പോൾ, ഭഗവാൻ മായയും മോഹവും ആയി ശുദ്ധോധനന്റെ പുത്രനായി അവതരിച്ചുവന്നു. അങ്ങനെ അവൻ അസുരന്മാരെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു, അവർ വേദധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച് ബൗദ്ധന്മാരായി. അവരിൽ ചിലർ വേദങ്ങളെ മുഴുവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. പിന്നീട്, അവൻ അർഹതായായി, മറ്റുള്ളവരെയും അർഹതന്മാരാക്കി; ഈ രീതിയിൽ വേദമൂലമായ മതം വിട്ടവരായ പാകണ്ഡർ ഉദിച്ചുവന്നു. അവർ കർമഫലമായി നരകത്തിലേക്കുള്ള പ്രവൃത്തികൾ നടത്തി, ഏറ്റവും താഴ്ന്നവരെയും സ്വീകരിച്ചു; കലിയുഗത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ എല്ലാവരും കലർന്നുപോകും. ധർമ്മമില്ലാത്ത കള്ളന്മാർ മാത്രം ശേഷിക്കും; വാജസനേയ വേദവും പത്തും അഞ്ചും ശാഖകളും മാത്രം നിലനിൽക്കും. ധർമ്മത്തിന്റെ വേഷം ധരിച്ചിട്ടും അധർമ്മത്തിൽ ആസ്വദിക്കുന്ന വിദേശരാജാക്കന്മാർ മാംസം കഴിക്കുകയും മദ്യം കുടിക്കുകയും ചെയ്യും. വിഷ്ണുയശസിന്റെ പുത്രനായ കല്കി, യജ്ഞവൽക്ക്യനെ പുരോഹിതനാക്കി, ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത് വിദേശികളെ സംഹരിക്കും. അവൻ നാലു വർണ്ണങ്ങൾക്കും എല്ലാ ആശ്രമങ്ങൾക്കും യഥായോഗ്യമായ അതിരുകൾ സ്ഥാപിച്ച് ജനങ്ങളെ സന്മാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് നയിക്കും. കല്കിയുടെ രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് ഹരി സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകും; അതിനുശേഷം, മുമ്പുപോലെ തന്നെ കൃതയുഗം വീണ്ടും ആരംഭിക്കും. എല്ലാ ചക്രങ്ങളിലും, എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും വർണ്ണാശ്രമങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിലനിൽക്കും. ഹരിയുടെ അവതാരങ്ങൾ അനന്തമാണ്—ഭൂതകാലത്തും ഭാവിയിലും ഇപ്പോഴും. വിഷ്ണുവിന്റെ പത്താവതാരങ്ങൾ ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്താലോ കേട്ടാലോ, അവൻ സകലാഭിലാഷങ്ങൾ നിറവേറ്റിയവനായി, ശുദ്ധനും കുടുംബത്തോടുകൂടി സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തും; ഹരി ഇങ്ങനെ ധർമ്മത്തിനും അധർമ്മത്തിനും ഇടയിൽ വ്യത്യാസം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അഗ്നിദേവൻ പറഞ്ഞു: “ശ്രദ്ധിച്ചുകേൾക്കൂ, വിഷ്ണുവിന്റെ സൃഷ്ടിക്രീഡയെയും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളെയും ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിവരിക്കാം. സ്വർഗ്ഗാദികളുടെ സ്രഷ്ടാവായ, സൃഷ്ടിയുടെ, നിലനില്പിന്റെ, ഗുണങ്ങളുടെയും അവഗുണങ്ങളുടെയും മൂലമായ അവൻ തന്നെയാണ്.” ആദ്യത്തിൽ ബ്രഹ്മാവും അവ്യക്തവും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു; ആകാശവും രാത്രി, പകലും മറ്റൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. വിഷ്ണു പ്രകൃതിയിലും പുരുഷനിലും പ്രവേശിച്ച് അവയെ ഉണർത്തി. സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് മഹത്തത്ത്വം ഉദിച്ചു, അതിൽ നിന്ന് ‘അഹം’ ബോധം ജനിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് എന്നീ മൂന്നു ഗുണങ്ങൾ ഉദിച്ചു. ‘അഹം’ ബോധത്തിൽ നിന്നു ശബ്ദതന്മാത്രയും അതിൽ നിന്ന് ആകാശവും; സ്പർശതന്മാത്രയിൽ നിന്ന് വായുവും, രൂപതന്മാത്രയിൽ നിന്ന് അഗ്നിയും ജനിച്ചു. രസതന്മാത്രയിൽ നിന്ന് ജലം, ഗന്ധതന്മാത്രയിൽ നിന്ന് ഭൂമി; ‘അഹം’ ബോധത്തിന്റെ തമോഗുണത്തിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രിയങ്ങളും, രജോഗുണത്തിൽ നിന്ന് കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങളും ജനിച്ചു. സത്ത്വഗുണത്തിൽ നിന്ന് പത്തു ദേവതകളും മനസ്സും—ഇങ്ങനെ പതിനൊന്ന് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ. സ്വയംഭുവായ ഭഗവാൻ വിവിധ ജന്തുക്കളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ആദ്യം ജലത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു, അതിൽ തന്റെ ശക്തി നിക്ഷേപിച്ചു; ആ ജലങ്ങൾ ‘നാര’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു, അവ നരന്റെ പുത്രന്മാരാണ്. ആ ജലങ്ങൾ ആദ്യ ആവാസമായതിനാൽ അവൻ നാരായണൻ എന്നായി പ്രശസ്തനായി. അതിനുശേഷം, സ്വർണ്ണവർണ്ണമുള്ള ഒരു അണ്ഡം ജലത്തിൽ തെളിഞ്ഞു. അതിൽ ബ്രഹ്മാവ് സ്വയംഭുവനായി ജനിച്ചു; ഹിരണ്യഗർഭൻ ആ അണ്ഡത്തിൽ ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞു. പിന്നെ ആ അണ്ഡം രണ്ടായി പിളർന്നു; സ്വർഗ്ഗവും ഭൂമിയും രൂപപ്പെട്ടു; ആ രണ്ടിന്റെ ഇടയിൽ ഭഗവാൻ ആകാശം സൃഷ്ടിച്ചു. ഭൂമിയെ ജലത്തിൽ തെന്നി നിലനിർത്തി, പത്തുദിശകളും സ്ഥാപിച്ചു; അവിടെ കാലം, മനസ്സ്, വാക്ക്, ആഗ്രഹം, കോപം, ആനന്ദം എന്നിവയും സ്ഥാപിച്ചു. ജന്തുക്കളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, ഭഗവാൻ ആ രൂപത്തിൽ സൃഷ്ടി നടത്തി; മിന്നൽ, ഇടിമുഴക്കം, മേഘങ്ങൾ, ഇന്ദ്രധനുസ്, ഇന്ദ്രന്റെ വില്ല് എന്നിവയും സൃഷ്ടിച്ചു. ആദ്യം പക്ഷികളെ സൃഷ്ടിച്ചു, പിന്നെ വായിൽനിന്ന് വൃഷ്ടിദേവനെയും; യാഗങ്ങൾക്കായി ഋഗ്, യജുര്‍, സാമവേദങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇവയാൽ സാദ്ധ്യന്മാർ ദേവതകളെയും, ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ ഭൂതങ്ങളെയും ആരാധിച്ചു; സനത്കുമാരനെയും, കോപത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച രുദ്രനെയും സൃഷ്ടിച്ചു. മറിച്ചിയും, അത്രിയും, അങ്കിരസ്സും, പുലസ്ത്യനും, പുലഹനും, ക്രതുവും, വസിഷ്ഠനും—ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഏഴു മഹർഷിമാരെയും ഭഗവാൻ സൃഷ്ടിച്ചു. ഈ ഏഴുപേരും, ശ്രേഷ്ഠനായ രുദ്രനും, സന്തതികളെ ജനിപ്പിച്ചു; ഭഗവാൻ തന്റെ ശരീരം രണ്ട് ഭാഗമാക്കി, ഒരു ഭാഗം പുരുഷനായി. അഗ്നി പറഞ്ഞു: “മഹർഷേ, ആദിത്യന്മാരിൽ കശ്യപന്റെ സൃഷ്ടിയെ ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയുന്നു. ചാക്ഷുഷമന്വന്തരത്തിൽ, തുഷിതദേവന്മാർ വീണ്ടും അദിതിയിൽ നിന്നു കശ്യപൻ മുഖേന ജനിച്ചു. അവരിൽ വിഷ്ണു, ശക്രൻ, ത്വഷ്ടാവ്, ധാതാവ്, അര്യമൻ, പൂഷൻ, വിവസ്വാൻ, സവിതാവ്, മിത്രൻ, വരുണൻ, ഭാഗൻ എന്നിവരുണ്ടായിരുന്നു. വൈവസ്വതമന്വന്തരത്തിൽ പന്ത്രണ്ടു ആദിത്യന്മാരിൽ അംശുവും ഉണ്ടായിരുന്നു; അരിഷ്ടനേമിയുടെ ഭാര്യമാരിൽ പതിനാറു പുത്രന്മാരുണ്ടായിരുന്നു. ബഹുപുത്രനിൽ നിന്ന് വിദ്യുത് എന്നവളുടെ നാല് പുത്രിമാർ ജനിച്ചു; പ്രത്യംഗിരസിന്റെ പുത്രന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കൃശാശ്വൻ ദിവ്യായുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ചു. സൂര്യൻ ഉദിച്ച് അസ്തമിക്കുന്നു പോലെ, ഓരോ യുഗത്തിലും ദിതിയിൽ നിന്ന് ഹിരണ്യകശിപുവും, കശ്യപനിൽ നിന്ന് ഹിരണ്യാക്ഷനും ജനിച്ചു. സിംഹിക എന്ന പുത്രി വിപ്രചിത്തിയെ വിവാഹം ചെയ്തു; അവരിൽ നിന്ന് രാഹുവിനെ തുടക്കംവച്ച് സൈംഹികേയന്മാർ ജനിച്ചു. ഹിരണ്യകശിപുവിന് അനുഹ്ലാദൻ, ഹ്ലാദൻ, പ്രഹ്ലാദൻ (വിഷ്ണുവിൽ അത്യന്തഭക്തനായവൻ), സംഹ്ലാദൻ എന്നിങ്ങനെ നാലു ശക്തിയുള്ള പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഹ്ലാദന്റെ പുത്രൻ ഹ്രദൻ; ഹ്രദന്റെ പുത്രന്മാർ ആയുഷ്മാൻ, ശിബി, ആസ്കലൻ എന്നിവരാണ്. പ്രഹ്ലാദന്റെ പുത്രൻ വിരോചനൻ, വിരോചനനിൽ നിന്ന് ബലി ജനിച്ചു; ബലിക്ക് നൂറു പുത്രന്മാർ, പ്രധാനനായത് ബാണൻ. മുന്പൊരു യുഗത്തിൽ ബാണൻ ഉമാദേവിയുടെ ഭർത്താവായ ശിവനെ ഭക്തിയോടെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി, “ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്നോടൊപ്പം ഇരിക്കും” എന്ന വരം ലഭിച്ചു. ഹിരണ്യാക്ഷന് അഞ്ചു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു: ശംബരാസുരൻ, ശകുനി, ദ്വിമൂർധാ, ശങ്കുര, ആര്യൻ. ദാനുവിന് നൂറു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വർഭാനുവിന്റെ പുത്രി പ്രഭ, പുലോമന്റെ പുത്രി ശചി; ഉപദാനവി, ഹയശിര, ശർമിഷ്ഠ, വാർഷപർവണി എന്നിവരും പ്രസിദ്ധരാണ്. ഇങ്ങനെ, സൃഷ്ടിയുടെ അതിമഹത്തായ ക്രമവും, ദൈവങ്ങളുടെ, അസുരന്മാരുടെയും, മഹർഷിമാരുടെയും വംശാവലിയും, ഭഗവാന്റെ ദിവ്യലീലകളും ഈ ലോകത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.