അഗ്നിപുരാണമ്

അശ്വത്താമാന്റെ അസ്ത്രത്തിൽ ഉത്തരയുടെ ഗർഭത്തിലെ രാജകുമാരൻ ദഹിച്ചുപോയപ്പോൾ, ഹരി അവനെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു. അങ്ങനെ പരീക്ഷിതൻ രാജാവായി. മഹായുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് കൃതവർമൻ, കൃപ, ദ്രോണപുത്രൻ—ഈ മൂന്നുപേരും മാത്രമാണ് രക്ഷപ്പെട്ടത്. പാണ്ഡവന്മാർ, സത്യകി, കൃഷ്ണൻ—ആകെ ഏഴുപേരാണ് അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടത്; മറ്റാരും ജീവിച്ചിരുന്നില്ല. യുദ്ധിഷ്ഠിരനും ഭീമനും മറ്റു സഹോദരന്മാരും ദുഃഖത്തിലായ സ്ത്രീകളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. വീരന്മാരുടെ ശവസംസ്കാരവും ജലദാനവും ധനദാനവും നിർവ്വഹിച്ചു. ശാന്തനുവിന്റെ പുത്രനായ ഭീഷ്മനിൽ നിന്ന് ധർമ്മവും ശാന്തിയും സംബന്ധിച്ച എല്ലാ ഉപദേശങ്ങളും കേട്ടു, രാജാവ് രാജധർമ്മം, മോക്ഷം, ദാനധർമ്മം എന്നിവ പഠിച്ചു. ശത്രുക്കളെ കീഴടക്കിയ യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ അശ്വമേധയാഗം നടത്തി, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ധനസമ്പത്തുകൾ നൽകി സന്തോഷിപ്പിച്ചു. അർജുനനിൽ നിന്ന് യാദവവർഗം ദണ്ഡംകൊണ്ടു നശിച്ചുവെന്ന വാർത്തയും അവൻ കേട്ടു. അപ്പോൾ അഗ്നി പറഞ്ഞു: യുദ്ധിഷ്ഠിരൻ രാജസിംഹാസനത്തിൽ ആസീനനായപ്പോൾ, ധൃതരാഷ്ട്രനും ഗാന്ധാരിയും പൃഥയും ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ വനംവാസത്തിലേക്ക് പോയി. വിദുരന് കാടിന്റെ തീയിൽ ദഹിച്ചുപോയി സ്വർഗത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. അങ്ങനെ വിഷ്ണു ഭൂഭാരവും അസുരന്മാരെയും നീക്കി. ധർമ്മത്തിന്റെ ഉയർച്ചക്കും അധർമ്മത്തിന്റെ നാശത്തിനുമായി, പാണ്ഡവന്മാരെ ഉപാധിയായി ഉപയോഗിച്ച്, ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ ശാപം എന്ന നിമിത്തത്തിൽ, അവൻ ദണ്ഡംകൊണ്ടു യാദവകുലം നശിപ്പിച്ചു. യാദവകുലത്തിന്റെ ഭാരം വഹിക്കാൻ വജ്രനെ രാജാവാക്കി, ദേവന്മാരുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഹരി പ്രഭാസക്ഷേത്രത്തിൽ തന്റെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇന്ദ്രലോകത്തും ബ്രഹ്മലോകത്തും ദേവതകൾ അവനെ ആരാധിക്കുന്നു. അനന്തരൂപിയായ ബലഭദ്രൻ പാതാളത്തെയും സ്വർഗത്തെയും അഭിവൃദ്ധിയോടെ പ്രവേശിച്ചു. ഹരി, അവിനാശിയായ ദേവൻ, ധ്യാനികൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്ന അതേ പരമാത്മാവാണ്; അവനില്ലാതെ ദ്വാരകാപുരം സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. യാദവന്മാർക്കുവേണ്ടി അർജുനൻ ജലദാനവും ധനദാനവും നിർവഹിച്ചു. വളഞ്ഞ സ്ത്രീയുടെ ശാപം മൂലം വിഷ്ണുവിന്റെ ഭാര്യമാർ അവിടെയായിരുന്നു. വീണ്ടും ആ ശാപം മൂലം, കട്ടികൊണ്ടു ആയിരം കന്നുകാലക്കാരാൽ അവർ പിടിക്കപ്പെട്ടു; അവരെ രക്ഷിക്കാനാകാതെ അർജുനൻ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി. വ്യാസൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചപ്പോൾ, "എന്റെ ശക്തി കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്നാണ്," എന്ന് അർജുനൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. ഹസ്തിനാപുരത്തേക്ക് എത്തി, സംഭവിച്ചതെല്ലാം പാണ്ഡവന്മാരുടെ ഇടയിൽ അറിയിച്ചു. തന്റെ അണ്ണൻ യുദ്ധിഷ്ഠിരനു അർജുനൻ തന്റെ വില്ലും ആയുധങ്ങളും രഥവും കുതിരകളും നൽകി. കൃഷ്ണൻ ഇല്ലാതെ അതെല്ലാം നഷ്ടമായി, അവയെ യോഗ്യരായ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് സമർപ്പിച്ചു. ഇതെല്ലാം കേട്ട ശേഷം, ധർമ്മരാജാവ് പരീക്ഷിതനെ രാജസിംഹാസനത്തിൽ ഉയർത്തി. ലോകത്തിന്റെ അനിത്യത മനസ്സിലാക്കി, ദ്രൗപദിയും സഹോദരന്മാരുമൊപ്പമെടുത്ത്, ഹരിയുടെ നശിച്ചുപോയ നൂറു നാമങ്ങൾ ജപിച്ചുകൊണ്ട് യാത്രയായി. വലിയ പാതയിൽ ദ്രൗപദിയും സഹദേവനും നകുലനും ഫൽഗുനനും ഭീമനും വീണു; രാജാവ് ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകി. ഇന്ദ്രന്റെ രഥത്തിൽ കയറി, സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം സ്വർഗത്തിൽ എത്തി; അവിടെ ദുര്യോധനനും മറ്റും, വാസുദേവനെയും കണ്ടു സന്തോഷിച്ചു. അഗ്നി വീണ്ടും പറഞ്ഞു: ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആവിർഭാവം ഞാൻ പറയാം; കേൾക്കൂ. ഈ ജ്ഞാനത്തെ ജപിക്കുന്നവർക്കും ശ്രവിക്കുന്നവർക്കും ഫലപ്രദമാണ്. പണ്ടൊരു സമയത്ത്, ദേവാസുരസമരത്തിൽ, ദേവന്മാർ അസുരന്മാരാൽ തോറ്റു. "രക്ഷിക്കൂ, രക്ഷിക്കൂ" എന്ന് വിളിച്ച് ദേവന്മാർ ഭഗവാന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. ഭഗവാൻ മായയും മോഹവും ധരിച്ചു, ശുദ്ധോധനന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ചു. അവൻ അസുരന്മാരെ ഭ്രമിപ്പിച്ചു, അവർ വേദമാർഗം ഉപേക്ഷിച്ചു. അവർ ബുദ്ധമതത്തിലേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞു; മറ്റുള്ളവർ വേദങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. പിന്നീട്, അർഹതനായി, മറ്റുള്ളവരെയും അർഹതന്മാരാക്കി; അങ്ങനെ വേദമതം വിട്ട വാമമാർ ഉദിച്ചുവന്നു. അവർ നരകഫലപ്രദമായ ക്രിയകൾ ചെയ്തു; ഏറ്റവും താഴ്ന്നവരെയും അംഗീകരിച്ചു. കലിയുഗം അവസാനിക്കുമ്പോൾ എല്ലാം കലർന്നുപോകും. ധർമ്മമെന്ന മറം ധരിച്ചെങ്കിലും അധർമ്മത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്ന രാജാവിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള വിദേശികൾ, മാംസം ഭക്ഷിക്കുകയും മദ്യം കുടിക്കുകയും ചെയ്യും. വജസനേയവേദവും പത്തും അഞ്ചും ശാഖകളും ശേഷിക്കും. വിഷ്ണുവ്യാശയുടെ പുത്രനായ കല്ക്കി, യജ്ഞവൽക്ക്യനെ പുരോഹിതനാക്കി, ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത് വിദേശികളെ സംഹരിക്കും. അവൻ നാലു വർണ്ണങ്ങൾക്കും ആശ്രമങ്ങൾക്കുമായി യുക്തമായ പരിധികൾ സ്ഥാപിക്കും; ജനങ്ങളെ യഥാർത്ഥ ധർമ്മപഥത്തിൽ നയിക്കും. പിന്നെ കല്ക്കിരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് ഹരി സ്വർഗത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കും; അതിനുശേഷം മുൻപുപോലെ കൃതയുഗം വീണ്ടും ഉദിക്കും. വർണ്ണാശ്രമങ്ങൾ തങ്ങളുടെ സ്വധർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കും; എല്ലാ ചക്രങ്ങളിലും, എല്ലാ മന്വന്തരങ്ങളിലും അങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കും. വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരങ്ങൾ അനവധി—ഭൂതകാലത്തും ഭാവിയിലും ഇപ്പോഴും. വിഷ്ണുവിന്റെ പത്ത് അവതാരങ്ങൾ ആരെങ്കിലും ജപിച്ചാലോ ശ്രവിച്ചാലോ, അവൻ കാമനകളും ശുദ്ധിയും കുടുംബസൗഖ്യവും നേടി സ്വർഗത്തിൽ എത്തും. ഹരി അങ്ങനെ ധർമ്മത്തിന്റെയും അധർമ്മത്തിന്റെയും വ്യത്യാസം സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഇനി വിഷ്ണുവിന്റെ സൃഷ്ടിലീലയെ കുറിച്ച് ഞാൻ പറയും; ശ്രദ്ധിക്കുക. സ്വർഗാദികളുടെയും സൃഷ്ടിയുടെയും നിലനിൽപ്പിന്റെയും ഗുണങ്ങളുടെയും അഗുണങ്ങളുടെയും ആധാരമായവൻ സൃഷ്ടികർത്താവാണ്. ആദിയിൽ ബ്രഹ്മാവും അവ്യക്തവും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; ആകാശമോ, രാത്രിയോ, പകലോ മറ്റൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. വിഷ്ണു പ്രകൃതിയിലേക്കും പുരുഷനിലേക്കും പ്രവേശിച്ച് അവയെ ഉണർത്തി. സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് മഹത്ത്വത്ത്വം ഉദിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് അഹംഭാവം ജനിച്ചു; അതിൽ നിന്ന് സത്ത്വികം, രാജസം, തമസം എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ഭേദങ്ങൾ ഉണ്ടായി. അഹംഭാവത്തിൽ നിന്ന് ശബ്ദതന്മാത്രയും അതിൽ നിന്ന് ആകാശവും, സ്പർശതന്മാത്രയിൽ നിന്ന് വായുവും, രൂപതന്മാത്രയിൽ നിന്ന് അഗ്നിയും ഉദിച്ചു. രുചിതന്മാത്രയിൽ നിന്ന് ജലം, ഗന്ധതന്മാത്രയിൽ നിന്ന് ഭൂമി ജനിച്ചു. അഹംഭാവത്തിന്റെ തമസികഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, രാജസികഭാഗത്തിൽ നിന്ന് കർമ്മേന്ദ്രിയങ്ങൾ, സത്ത്വികഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ദശദേവതകളും മനസ്സും—ഇങ്ങനെ പതിനൊന്ന് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഉദിച്ചു. സ്വയംഭുവായ ഭഗവാൻ, വിവിധ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, ആദ്യം ജലം സൃഷ്ടിച്ചു; അതിൽ തന്റെ ശക്തി സംയുക്തമാക്കി. ആ ജലങ്ങൾ നാരാ എന്നും അവയെ നാരായണപുത്രന്മാർ എന്നും പറയുന്നു. അവനവന്റെ ആദ്യവാസസ്ഥലമായതിനാൽ അവനെ നാരായണൻ എന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു. പിന്നെ, സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ള ഒരു അണ്ഡം ആ ജലത്തിന്മേൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.