ഒരു സമ്പന്നമായ സന്ദർഭത്തിൽ അഗ്നിദേവൻ മഹർഷിമാരോടു പറഞ്ഞു: "നന്ദനമായ രോമവും മനോഹരമായ കേശവും ഉളള, സുന്ദരമായ ശരീരഭാവവും സൗമ്യമായ ചലനങ്ങളുമുള്ള, നിലത്തു സമമായി കാൽവെയ്ക്കുന്ന, അടുത്ത് ചേർന്നിരിക്കുന്ന സുന്ദരമായ മുലകളുമായി ഒരു സുന്ദരി സ്ത്രീയെ കാണാം. അവളുടെ നാഭി വലത്തോട്ടു തിരിഞ്ഞതും, യോനിച്ഛിദ്രം അത്തിപ്പത്റത്തിന്റെ ആകൃതിയിലും, കാൽക്കളിൽ ചങ്കുകൾ മറഞ്ഞതും, നാഭി വിരലുകൾക്കിടയിലെ അളവിൽ കൃത്യമായിടത്തുമാണ്. പക്ഷേ, പുറംവയറ്റും തൂങ്ങിയ മുലകളും കഠിനമായ ചർമ്മവും ഉള്ളവൾ ആകർഷകയല്ല. മൃഗങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, നദികൾ തുടങ്ങിയവയുടെ പേരുകൾ ഉള്ളവളോ, എല്ലായ്പ്പോഴും വഴക്കിനോടു താൽപര്യമുള്ളവളോ അനുയോജ്യയല്ല. അവൾ അധികം ആഗ്രഹശാലിയാവരുത്, കഠിനമായി സംസാരിക്കരുത്; ദേവന്മാരും മറ്റുള്ളവരും പൂജിക്കുന്നവളായിരിക്കണം. കുടഞ്ഞ കംഭിരങ്ങളോ, മഹൂക്കപൂവുപോലെ വീർന്ന കപോളങ്ങളോ, വലിയ തലമോ, അത്യധികം രോമമുള്ളതോ ആകരുത്. ചേർന്നോ വളഞ്ഞോ ക眉ഭംഗികളില്ലാതിരിക്കണം; ഭർത്താവിനെ ജീവനുപോലെയാണ് അവൾ വിലയിരുത്തുന്നത്, ഭർത്താവിന് പ്രിയയുമാണ്. ഭാഗ്യചിഹ്നങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിലും, നല്ല രൂപമുള്ളിടത്ത് ഗുണങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നതുകൊണ്ട് അവളെ ഭാഗ്യവതിയായേ കണക്കാക്കണം. ഇനി അഗ്നിദേവൻ പറഞ്ഞു: ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ചാമരം സ്വർണ്ണംകൊണ്ടുള്ള കൈപ്പിടിയോടുകൂടിയതായിരിക്കണം. രാജസൂചകമായ കുട, ഹംസ, മയിൽ, കിളി എന്നിവയുടെ ഈരലുകൾകൊണ്ടാണ് നിർമ്മിക്കേണ്ടത്. പക്ഷേ, കുരുവിയുടെ ഈരലോ കലർന്ന ഈരലോ ഉപയോഗിക്കരുത്. ബ്രാഹ്മണരുടെ കുടം നാലു വശവും, രാജാവിന്റെത് വൃത്താകൃതിയിലും വെളുപ്പും ആയിരിക്കണം. ദണ്ഡം മൂന്നു മുതൽ എട്ട് ചുരുക്കങ്ങൾ വരെയുള്ളതായിരിക്കാം. പാൽകുടിക്കുന്ന വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഇരിപ്പിടം അമ്പത് വിരലോളം ഉയരത്തിൽ, മൂന്നു കൈവിസ്തീർണ്ണം, സ്വർണ്ണം മുതലായ വിലയേറിയ വസ്തുക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതായിരിക്കണം. വില്ലിനുള്ള പ്രധാന വസ്തുക്കൾ ഇരുമ്പ്, കൊമ്പ്, മരം എന്നിവയാണ്. വില്ലിനുള്ള പാറ, ബാംബു, ത്വക്ക് എന്നിവയാണ്. ഉത്തമമായ മരവില്ല് നാലു കൈവിസ്തീർണ്ണം നീളമുള്ളതാകണം. അതാണ് മാനദണ്ഡം; കുറവായാൽ മധ്യമം, അതിനും കുറയുന്നവ താഴ്ന്നതായാണ്. പിടി ഇടയിൽ തന്നെ, യോജിച്ച വസ്തുക്കളിൽ നിന്നായിരിക്കണം. കൊമ്പ്വില്ലിന്റെ അറ്റം ചെറുതും ത്വക്കുകൊണ്ട് മൂടിയതുമാകണം. കൊമ്പ്, ഇരുമ്പ് എന്നിവയാൽ നിർമ്മിച്ച വില്ലിന്റെ അറ്റം സ്ത്രീയുടെ ക眉ഭംഗിയെപ്പോലെയും, നന്നായി ഘടിപ്പിച്ചതുമായിരിക്കണം. ഇരുമ്പ്വില്ല് വേറെ വേറെ അല്ലെങ്കിൽ കലർത്തിയും ഉണ്ടാക്കാം; അതിൽ സ്വർണ്ണപ്പുള്ളികൾ ചേർത്ത് അലങ്കരിക്കണം. വളഞ്ഞതോ, പിളർന്നതോ, കുഴിയുള്ളതോ ആയ വില്ലുകൾ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നില്ല. സ്വർണ്ണം, വെള്ളി, താമ്രം, കറുത്ത ഇരുമ്പ് എന്നിവയും വില്ലിനായി അറിയപ്പെടുന്നു. മഹിഷികൊമ്പ്, ശാരഭകൊമ്പ്, കുതിരകൊമ്പ് എന്നിവയിലോ, ചന്ദനം, കയ്പ്പ, ശാല്മരം, വൈദ്യുതവൃക്ഷം എന്നിവയിലോ നിന്ന് വില്ല് ഉണ്ടാക്കാം. ഏറ്റവും ഉത്തമം വീട്ടിൽ വളർത്തിയ, ശരത്കാലത്ത് കൊയ്ത്തെടുത്ത ബാംബുവിൽ നിന്നുള്ള വില്ലാണ്. ഈ വില്ല് മൂന്നു ലോകത്തെയും ആകർഷിക്കുന്ന ശസ്ത്രമന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പൂജിക്കണം. അമ്പ് ഇരുമ്പായാലോ ബാംബുവായാലോ മറ്റ് വസ്തുക്കളായാലോ നേരായതും സ്വർണ്ണവർണമുള്ളതും, നന്നായി ത്വക്കുകൊണ്ട് കെട്ടിയതും, നല്ല ഈരലുകൾ ചേർത്തതുമായിരിക്കണം. സ്വർണ്ണഈരലുള്ളവയാണ് ഉത്തമം; നന്നായി ഈരലും എണ്ണയിട്ടതുമാകണം. യാത്രയ്ക്കോ അഭിഷേകത്തിനോ മുൻപായി അമ്പിന്റെ അഗ്രത്തിൽ ഹോമം അർപ്പിക്കണം. രാജാവ് പതാകകളും ആയുധങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് പ്രതിവർഷം പൂജയും നിർവഹിക്കണം. ബ്രഹ്മാവു തന്നെ മേരു ശിഖരത്തിലും സ്വർഗ്ഗഗംഗയുടെ തീരത്തുമാണ് പൂജ ചെയ്തത്. അവിടെ യജ്ഞത്തിന് തടസ്സമായ ഇരുമ്പാസുരനെ കണ്ടു. ആസുരനെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ഒരു മഹാവീരൻ ഉദിച്ചുവന്നു. അവർ അജജനായനോട് നമസ്കരിച്ചു; ദേവന്മാർ ആനന്ദത്തോടെ അവനെ സ്വീകരിച്ചു. അവനിൽ നിന്ന് ദേവന്മാർ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച നന്ദക എന്ന ഖഡ്ഗം ഹരിയെടുത്തു. ദൈവം അതിനെ പതുക്കെ പിടിച്ചു; പുറത്തെടുക്കുമ്പോൾ നീലനിറമുള്ള, രത്നമണിമുത്തുകൾ പതിപ്പിച്ച പിടിയുള്ള ഖഡ്ഗം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ ശതബാഹുവായ അസുരൻ ഉദിച്ചു. അവൻ യുദ്ധത്തിൽ ദേവന്മാരെ ഗദയാൽ തുരത്തിയപ്പോൾ, വിഷ്ണു നന്ദകഖഡ്ഗം ഉപയോഗിച്ച് ഭൂമിയിൽ അസുരന്റെ അവയവങ്ങൾ കത്തിയെടുത്തു. നന്ദകഖഡ്ഗം തട്ടി വീണ അവയവങ്ങൾ ഇരുമ്പായി മാറി. അസുരനെ സംഹരിച്ച ശേഷം, ഹരി അവനു ശുദ്ധവും മംഗളവുമായ ദേഹം അനുഗ്രഹിച്ചു, ഭൂമിയിൽ ആയുധമായി മാറാൻ അനുഗ്രഹം നൽകി. ഹരിയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ, ബ്രഹ്മാവു പോലും തടസ്സമില്ലാതെ ഹരിയെ പൂജിക്കാൻ കഴിയുകയും ചെയ്തു. ബ്രഹ്മാവ് യജ്ഞം നടത്തി. ഇനി ഞാൻ ആറു വിധമായ ആയുധങ്ങളുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ പറയുന്നു. ആമ്പിളിയും കല്ലുവെട്ടിയും കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കുന്ന, കണ്ണിനും മനസ്സിനും ആനന്ദം തരുന്ന ആയുധങ്ങൾ ഉത്തമം. ശരീരത്തെ വെട്ടുന്നവ "ആർഷിക" എന്നറിയപ്പെടുന്നു; സൂർപ്പാരക ദേശത്തിൽ നിന്നുള്ളവ ശക്തിയും ഉഗ്രതയും ഉള്ളവയാണ്. വംഗദേശത്തുള്ളവ മൂർച്ചയും വെട്ടുന്നതിനും താങ്ങാനുമുള്ളവയും, അംഗദേശത്തുള്ളവയും മൂർച്ചയുള്ളവയും ആണ്. ഒരര വിരലവിടിയുള്ള ഖഡ്ഗമാണ് ഉത്തമം; അതിന്റെ പാതി മധ്യമായതും, അതിലും കുറയുന്നത് ധരിക്കരുത്. നീളവും മണിയുള്ളതും, മണിക്കൊമ്പ് പോലുള്ള ശബ്ദമുള്ളതും, അതിന്റെ ഭംഗി ഉത്തമം. താമരയിലപോലെയുള്ള അഗ്രമോ വൃത്താകൃതിയിലോ ഉള്ള ഖഡ്ഗം പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു; ഓലേന്ദർ ഇലയുടെ രൂപവും, നെയ്യിന്റെ സുഗന്ധവും, ആകാശത്തിന്റെ പ്രകാശവും ഉള്ളതും ഉത്തമം. തുല്യമായ വിരലനീളമുള്ള ചിഹ്നങ്ങളുള്ള ഖഡ്ഗം ഉത്തമം; അസമമായ, കുയിൽ അല്ലെങ്കിൽ ആണ്ടിക്കാക്കയുടെ നിറംപോലെയുള്ളവ ഉത്തമമല്ല. തലയിലിടുകയോ, മലിനാവസ്ഥയിൽ വാൾ സ്പർശിക്കുകയോ, രാത്രിയിൽ അതിന്റെ വിലയോ ഉത്ഭവമോ പറയുകയോ ചെയ്യരുത്. ഇനി രത്നങ്ങളുടെ ഗുണങ്ങൾ അഗ്നിദേവൻ വിവരിക്കുന്നു: പുരുഷന്മാർ ധരിക്കേണ്ട രത്നങ്ങൾ ഇവയാണ്: വജ്രം, മരതകം, മാണിക്യം, നീലവും, മുത്തും. ഇന്ദ്രനീല, മഹാനീല, വൈഡൂര്യം, പുഷ്പരാഗം, ചന്ദ്രകാന്തം, സൂര്യകാന്തം, സ്ഫടികം, പുളകം എന്നിവയും. കർക്കേതന, പുഷ്പരാഗം, ജ്യോതിരസ, രാജകീയവസ്ത്രം, രാജലോഹം എന്നിവയും ഉദ്ദിഷ്ടം. സൗഗന്ധികം, ഗഞ്ച, ശംഖ്, ബ്രഹ്മലോഹം, ഗോമേദകം, രുധിരാക്ഷം, ഭല്ലാതകം എന്നിവയും. പൊടി, മരതകം, തുത്ഥം, എള്ള്, പീൽ, പോവഴ, മലവജ്രം എന്നിവയും. സർപ്പരത്നം, ഉത്തമമായ വജ്രരത്നം, ടിറ്റിഭ, പിണ്ഡ, ഭ്രമര, ഉത്പല എന്നിങ്ങനെയുള്ളവയും. സ്വർണ്ണംകൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച ശ്രീ, ജയ തുടങ്ങിയ രത്നങ്ങൾ അകത്തുനിന്നും പ്രകാശവും, ശുദ്ധിയും, ഉത്തമമായ രൂപവും ഉള്ളവയാണ്. അശുദ്ധമായതോ, പ്രകാശംകുറഞ്ഞതോ, തകർന്നതോ, കല്ലുകഷ്ണങ്ങൾ ഉള്ളതോ ആയ രത്നങ്ങൾ ധരിക്കരുത്. വജ്രത്തിൽ പതിപ്പിക്കാൻ അനുയോജ്യമായവയാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം." അങ്ങനെ അഗ്നിദേവൻ മഹർശിമാരോടു രത്നങ്ങളുടെ, ആയുധങ്ങളുടെ, സ്ത്രീസുന്ദരിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ തനതു ദിവ്യഗംഭീരതയോടെ വിശദീകരിച്ചു.