ഭൂമിയിൽ നല്ല ഭരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ശാസ്ത്രീയമായ ഉറപ്പിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്ന ശാസനയാണ്. ശാസനം എന്നത് ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹമാണ്; ഈ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവൻ ഭൂമിയെ ഭരിക്കേണ്ടതാകുന്നു. ഉത്തമ ജന്മം, ശുദ്ധി, സൗഹൃദം, ദാനശീലത, സത്യവാദിത്വം, കൃതജ്ഞത, കുടുംബം, സ്വഭാവം, ആത്മനിയന്ത്രണം—ഇവയാണ് സമൃദ്ധിയുടെ കാരണങ്ങൾ. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കുള്ള ആകർഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ മനസ്സ് കാട്ടിൽ ഓടുന്ന കാട്ടാനപോലെയാണ്, അതു നശിപ്പിക്കുന്നു. ജ്ഞാനത്തിന്റെ അങ്കുശം ഉപയോഗിച്ച് ഈ കാട്ടാനയെ നിയന്ത്രിക്കണം. ആഗ്രഹം, കോപം, ലോഭം, ആനന്ദം, അഭിമാനം, അഹങ്കാരം—ഈ ആറും ഉപേക്ഷിക്കണം; ഇതെല്ലാം വിട്ടുവിട്ട രാജാവാണ് സുഖിയായിരിക്കുന്നത്. രാജാവ് ശാസനയോടെ അന്വേഷണവും, ത്രയീ വേദങ്ങളും, വ്യാപാരവും, നയശാസ്ത്രവും, അവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജ്ഞാനവും ആചരണവും നിരന്തരം ആലോചിക്കണം. അന്വേഷണത്തിലൂടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാം; ധർമ്മവും അധർമ്മവും ത്രയീ വേദങ്ങളിൽ ഉണ്ട്; ലാഭവും നഷ്ടവും വ്യാപാരത്തിൽ; ശരിയും തെറ്റും നയശാസ്ത്രത്തിൽ. അഹിംസ, മൃദുവായ ഭാഷ, സത്യവാദിത്വം, ശുദ്ധി, കരുണ, ക്ഷമ—ഇവ ഗൃഹസ്ഥർക്കും സന്ന്യാസികൾക്കും പൊതുവായ കർത്തവ്യങ്ങളാണ്. ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുകയും, നല്ല ആചാരം സ്ഥാപിക്കുകയും, മൃദുവായി സംസാരിക്കുകയും, കരുണ കാണിക്കുകയും, ദാനം നൽകുകയും, പീഡിതരെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യണം. ഈ പ്രവൃത്തികളാണ് സജ്ജനരുടെ വ്രതം; ഇത് നല്ലവർക്കും, ദു:ഖിതർക്കും, രോഗികൾക്കും ഇന്നും നാളെയും ആശ്രയമാണ്. സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ കാരണത്താൽ അന്യായമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന രാജാവ് ആരാണ്? തന്റെ സുഖത്തിനായി ദുർഭാഗ്യക്കാർക്ക് ഉപദ്രവം ചെയ്യരുത്. ദുർഭാഗ്യക്കാർ ഉപദ്രവിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവരുടെ ക്രോധം രാജാവിനോടാണ് തിരിയുന്നത്, അതുപോലെ തന്നെ സ്വന്തം ജനങ്ങളിൽ ഉത്തമരായവരെ ആദരിക്കുന്നത് പോലെയാണ്. അതിനാൽ, ദുഷ്ടരോടും ഉത്തമ മനസോടെ കൂടുതൽ ധർമ്മപരമായി പെരുമാറണം; നല്ലവർക്കും ശത്രുക്കൾക്കുമുതൽ എല്ലാം ദയ കാണിക്കണം. മൃദുവായി സംസാരിക്കുന്നവർ ദേവന്മാരെപ്പോലെയാണ്; കഠിനമായി സംസാരിക്കുന്നവർ മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ. മനസ്സ് ശുദ്ധിയോടെ വിശ്വാസത്തോടെ ഉള്ളവൻ ദൈവങ്ങളെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കണം. ദൈവങ്ങളെയും, ഗുരുക്കന്മാരെയും, സുഹൃത്തുക്കളെയും സ്വയംപോലെ ആദരിക്കണം; ഗുരുവിനെ ഭക്തിയോടെ, വഞ്ചനയില്ലാതെ സമീപിക്കണം. സേവകരുടെ നല്ല പ്രവൃത്തികൾക്ക് ദയയോടെ പ്രതികരിക്കണം; സുഹൃത്തുക്കളോട് സ്നേഹത്തോടെ, ബന്ധുക്കളോട് ആദരവോടെ പെരുമാറണം. സ്ത്രീകളോടും സേവകരോടും സ്നേഹവും ദാനശീലതയും കാണിക്കണം; മറ്റു എല്ലാവരോടും സൗഹൃദം; മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്; സ്വധർമ്മം എപ്പോഴും പാലിക്കണം. ദുർഭാഗ്യക്കാർക്ക് കരുണ കാണിക്കണം, എല്ലാവരോടും മധുരമായി സംസാരിക്കണം, സുഹൃത്തിനോടുള്ള വിശ്വാസം ജീവൻകൂടി നഷ്ടമായാലും പാളിക്കരുത്. അതുപോലെ, അതിഥി വന്നാൽ, അവരെ സ്നേഹപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കണം; കഴിവനുസരിച്ച് ദാനം നൽകണം; ക്ഷമയോടെ പെരുമാറണം; സ്വന്തം സമൃദ്ധിയിൽ അഹങ്കരിക്കരുത്; മറ്റുള്ളവരുടെ വിജയത്തിൽ അസൂയ കാണിക്കരുത്. വൈരുദ്ധ്യം നേരിട്ട് കാണിക്കാതെ, വാക്കിലൂടെ, മൗനവ്രതം പാലിച്ചു, ബന്ധുക്കളുമായി ഐക്യം പുലർത്തി, സ്വന്തം ജനങ്ങളിൽ നൈപുണ്യത്തോടുകൂടി പെരുമാറണം. അപ്പോഴാണ് രാമൻ പറഞ്ഞു: രാജാവും, മന്ത്രിയും, ദേശവും, കോട്ടയും, ധനശാലയും, സൈന്യവും, സുഹൃത്തും—ഈ ഏഴും പരസ്പരം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്ന രാജ്യത്തിന്റെ അവയവങ്ങളാണ്. അവയവങ്ങളിൽ ദേശം ഉത്തമം; അതിനെ സദാ സമ്പത്തുകൊണ്ട് സംരക്ഷിക്കണം. കുടുംബം, സ്വഭാവം, പ്രായം, ശക്തി, ദാനശീലത, സമയബന്ധിതമായ പ്രവർത്തനം—ഇവയും അത്രമേൽ പ്രാധാന്യമുള്ളവയാണ്. സത്യവാദിത്വം, വിശ്വാസ്യത, മുതിർന്നവരെ സേവിക്കൽ, കൃതജ്ഞത, ദൈവാനുഗ്രഹം, ബുദ്ധി, ദുഷ്ടസംസർഗം ഇല്ലായ്മ—ഇവയും പ്രധാന ഗുണങ്ങളാണ്. ദൂരദർശിത്വം, ഉത്സാഹം, ശുദ്ധി, പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയൽ—ഇതെല്ലാം ആവശ്യമുണ്ട്. വിശുദ്ധ വംശം, വിനയം, ജനങ്ങളെ ഐക്യപ്പെടുത്താനുള്ള കഴിവ്, ശുദ്ധത—ഇവയുള്ളവൻ നല്ല രാജാവാണ്. തന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി രാജാവ് മന്ത്രിമാരായി വാഗ്മികളെയും ധൈര്യശാലികളെയും ശ്രദ്ധാലുക്കളെയും അഹങ്കാരമില്ലാത്തവരെയും ശക്തരെയും ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവരെയും നിയമിക്കണം. ശിക്ഷ നൽകുന്നതിൽ നൈപുണ്യമുള്ള, കലകളിലും സമ്പാദ്യത്തിലും പ്രാവീണ്യമുള്ള, ശത്രുക്കളുടെ ആക്രമണം തരണം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന, ദുഷ്ടതയെ ചെറുക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ നേതൃത്വം നൽകണം. മറ്റു ജനങ്ങളുടെ പെരുമാറ്റം നിരീക്ഷിക്കുകയും, സഖ്യതയും വൈരവും തിരിച്ചറിയുകയും, രഹസ്യോപദേശങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനും സ്ഥലം, സമയങ്ങളിലെ വ്യത്യാസം അറിയുന്നവനും ആയിരിക്കണം. ധനം ശേഖരിക്കുന്നതിൽ യോഗ്യനായി, അത് നൽകേണ്ടവരെ തിരിച്ചറിയാനും, കോപം, ലോഭം, ഭയം, ദ്രോഹം, വഞ്ചന, ചഞ്ചലത—ഇവയൊന്നുമില്ലാത്തവനും ആയിരിക്കണം. അന്യായം, ശൂന്യത, അസൂയ, ദ്വേഷം, അസത്യവാദിത്വം, അക്രമം—ഇവയൊന്നുമില്ലാതെ, മുതിർന്നവരുടെ ഉപദേശമുള്ള, കഴിവുള്ള, സൗമ്യമായ രൂപമുള്ളവരും വേണ്ട. ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ള, സ്വയം സമ്പാദിച്ച ഗുണങ്ങളുള്ള, സൗമ്യൻ, ശുദ്ധൻ, ധൈര്യശാലി, പണ്ഡിതൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം പെരുമാറുന്നവൻ—ഇവയുള്ളവരാണ് നല്ല മന്ത്രിമാർ. ശിക്ഷ നൽകുന്നവർ രാജാവിന്റെ മന്ത്രിമാരാണ്; ജനങ്ങൾ കുടുംബം, സ്വഭാവം, കഴിവ് എന്നിവയാൽ സമ്പന്നരായിരിക്കണം. വാഗ്മിത്വം, ധൈര്യം, ദൂരദർശിത്വം, ഉത്സാഹം, സൂക്ഷ്മബുദ്ധി, അഹങ്കാരമില്ലായ്മ, ചഞ്ചലതയില്ലായ്മ, സൗഹൃദം, കഷ്ടത സഹിക്കാൻ കഴിവ്, ശുദ്ധത—ഇവയും അവശ്യമാണ്. സത്യവും, ശക്തിയും, സ്ഥിരതയും, ക്ഷമയും, ശക്തി, ആരോഗ്യം, കലകളിൽ പ്രാവീണ്യം, ബുദ്ധി, ഏകാഗ്രത—ഇവയും ആവശ്യമുണ്ട്. മന്ത്രിമാർ ഭക്തിയിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരായിരിക്കണം; വൈരം ഉണർത്തുന്നവരാകരുത്; ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ ശ്രദ്ധയോടെ, മനസ്സിലാക്കാനും ജ്ഞാനത്തിൽ ഉറപ്പുള്ളവരായിരിക്കണം. മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം, അതർവവേദം പ്രകാരം ശാന്തിക്കും സമൃദ്ധിക്കും വേണ്ടിയുള്ള കർമ്മങ്ങൾ നടത്തണം. സ്വജ്ജനങ്ങളിൽ ദൂരദർശിത്വവും കഴിവും, കുടുംബവും സ്ഥാനവും പരിശോധിക്കണം. കർത്തവ്യങ്ങളിൽ നൈപുണ്യം, ജ്ഞാനം, ഓർമ്മശക്തി, ഗുണത്രയം, ധൈര്യം, സ്നേഹവും പരിശോധിക്കണം. സംഭാഷണങ്ങളിൽ വാഗ്മിത്വം, സത്യവാദിത്വം, ഉത്സാഹം, സ്വാധീനം, കഷ്ടത സഹിക്കാൻ കഴിവ്—ഇവ പരിശോധിക്കണം. സ്ഥിരതയും, അനുഭവത്തിൽ സ്ഥിരതയും, ഭക്തിയും സൗഹൃദവും ശുദ്ധതയും പെരുമാറ്റത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാം. കൂടിയുള്ളവരിൽ നിന്നു ശക്തി, സ്വഭാവം, ആരോഗ്യം, നല്ല പെരുമാറ്റം, അഹങ്കാരമില്ലായ്മ, ആത്മനിയന്ത്രണം, വൈരം ഇല്ലായ്മ—ഇവ പരിശോധിക്കണം. ഇങ്ങനെ, ശാസ്ത്രം നിർദേശിക്കുന്ന ഈ ഗുണങ്ങളും കര്ത്തവ്യങ്ങളും പാലിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭൂപാലനത്തിന് അർഹനാകുന്നത്.