വിഷ്ണുവിന്റെ വക്ഷസ്ഥലത്ത് വാസം ചെയ്യുന്ന ദേവിയേ, നീ പുത്രന്മാരെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും പശുക്കളെയും ആഭരണങ്ങളെയും ഉപേക്ഷിക്കരുത്. കാരണം, നീ എവിടെയാണോ വസിക്കുന്നത്, അവിടെ ഐശ്വര്യവും സംരക്ഷണവും നിലനിൽക്കും. ശുദ്ധയായ ദേവിയേ, നിന്നാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട പുരുഷന്മാർക്ക് ധർമ്മവും സത്യവും ശുദ്ധിയും നല്ല പെരുമാറ്റം പോലെയുള്ള ഗുണങ്ങളും ഉടൻ തന്നെ വിട്ടു പോകും. എന്നാൽ, ദേവിയേ, നീ ദയാലുവായി കാഴ്ചവെക്കുന്നവർക്കു, അവർക്കു ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലെങ്കിലും, നല്ല പെരുമാറ്റം, കുടുംബസമൃദ്ധി എന്നിവ ഉടൻ ലഭിക്കും. ദേവിയേ, നീ കാഴ്ചവെച്ചവൻ പ്രശംസനീയനും ധർമ്മനിഷ്ഠനുമായും ഭാഗ്യശാലിയുമായും ഉന്നതനായും ജ്ഞാനിയുമായും വീരനായും ധൈര്യശാലിയുമായും മാറുന്നു. ലോകത്തെ നിലനിര്ത്തുന്നവളേ, വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രിയയായ ദേവിയേ, നീ മുഖം തിരിക്കുന്നവനിൽ നിന്ന് എല്ലാ നല്ല ഗുണങ്ങളും ഉടൻ വിട്ടു പോകുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ നാവുപോലും നിന്റെ മഹത്വം വാഴ്ത്താൻ കഴിയില്ല; കമലനയനിയായ ദേവിയേ, ദയയോടെ ഞങ്ങളെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുതേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. പുഷ്കരൻ ഇങ്ങനെ വാഴ്ത്തിയപ്പോൾ, ശ്രീദേവി ഇന്ദ്രന് അവൻ ആഗ്രഹിച്ച വരങ്ങൾ, രാജ്യം സ്ഥിരതയോടെ നിലനിൽക്കുക, യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കുക തുടങ്ങിയവ നൽകുകയും ചെയ്തു. അതുകൊണ്ട്, ഈ ശ്രീസ്തുതി ആരെങ്കിലും ജപിച്ചാലോ കേട്ടാലോ, അവർക്കു ഭോഗവും മോക്ഷവും ലഭിക്കും എന്നാണു പറയുന്നു. അതിനുശേഷം അഗ്നിദേവൻ പറഞ്ഞു: പുഷ്കരൻ പറഞ്ഞ നയവും, രാമൻ ലക്ഷ്മണനോട് വിജയത്തിനായി പറഞ്ഞതും, ഞാൻ ഇപ്പോൾ വിശദീകരിക്കാം. ഈ നയം ധർമ്മം മുതലായവ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ. രാമൻ പറഞ്ഞു: രാജാവ് ധാർമ്മികമായ മാർഗ്ഗത്തിൽ സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കണം, അതിനെ വർദ്ധിപ്പിക്കണം, സംരക്ഷിക്കണം, യോഗ്യരായവർക്കു ദാനം ചെയ്യണം—ഇവയാണ് രാജാവിന്റെ നാലു പ്രധാന കര്ത്തവ്യങ്ങൾ. നല്ല ഭരണത്തിന്റെ മൂലമാണ് ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ഉറപ്പുള്ള ശാസനം; ശാസനം എന്നത് ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹമാണ്; ഇതു കൈവരിച്ചവൻ ഭൂമിയെ ഭരിക്കണം. ഉന്നതജന്മം, ശുദ്ധി, സൗഹൃദം, ദാനശീലം, സത്യവാന്മാർ, കൃതജ്ഞത, നല്ല കുടുംബം, നല്ല സ്വഭാവം, ആത്മനിയന്ത്രണം—ഇവയാണ് ഐശ്വര്യത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു ആകർഷണമായ വിഷയങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കാടിൽ, മനസ്സ് കുരങ്ങുപോലെ ഓടും; ജ്ഞാനത്തിന്റെ അങ്കുഷം ഉപയോഗിച്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എന്ന ആനയെ നിയന്ത്രിക്കണം. കാമം, ക്രോധം, ലോഭം, ആനന്ദം, അഹങ്കാരം, ദർശം—ഈ ആറു ദോഷങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണം; ഇവ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന രാജാവാണ് സുഖിയായത്. രാജാവ് ശാസനയോടെ അന്വേഷണവും, ത്രയീശാസ്ത്രം, വ്യാപാരം, നയശാസ്ത്രം എന്നിവയുടെ അറിവും അഭ്യസിക്കണം. അന്വേഷണം വഴി അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാം; ത്രയീശാസ്ത്രത്തിൽ ധർമ്മവും അധർമ്മവും അറിയാം; വ്യാപാരത്തിൽ ലാഭവും നഷ്ടവും മനസ്സിലാക്കാം; നയശാസ്ത്രത്തിൽ നല്ലതും ചീത്തയുമായ നയങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാം. അഹിംസ, മൃദുഭാഷണം, സത്യം, ശുദ്ധി, കരുണ, ക്ഷമ—ഇവ ഗൃഹസ്ഥർക്കും സന്ന്യാസികൾക്കും പൊതുവായ കര്ത്തവ്യങ്ങളാണ്. ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുക, നല്ല പെരുമാറ്റം സ്ഥാപിക്കുക, മൃദുവായി സംസാരിക്കുക, കരുണ കാണിക്കുക, ദാനം നൽകുക, പീഡിതരെ സംരക്ഷിക്കുക—ഇത് ഉത്തമരുടെ വ്രതമാണ്; സുഖവും രോഗവും അനുഭവിക്കുന്നവർക്ക് ആശ്രയമാണ്. തന്റെ ശരീരത്തിനായി അധർമ്മം ചെയ്യുന്ന രാജാവുണ്ടോ? സ്വന്തം സന്തോഷത്തിനായി ദുർഭാഗ്യസ്ഥരെ പീഡിപ്പിക്കരുത്. ദുർഭാഗ്യസ്ഥരെ പീഡിപ്പിച്ചാൽ, അവർ രാജാവിനോടു കോപം കാണിക്കും, സ്വന്തം ആളുകളിൽ യോഗ്യരെ ആദരിക്കുന്നതുപോലെ. അതുകൊണ്ട്, ദുഷ്ടന്മാരോടു പോലും ഉത്തമമായ പെരുമാറ്റം വേണം; ഉത്തമരോടും ശത്രുക്കളോടും സദാ ദയ കാണിക്കുക. മൃദുഭാഷണക്കാരെ ദേവന്മാരെപ്പോലെയാണ്; ദുർഭാഷണക്കാരെ മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ. ശുദ്ധവും വിശ്വാസമുള്ള മനസ്സുള്ളവൻ ദേവന്മാരെ സദാ ആരാധിക്കണം. ദേവന്മാരെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും സ്വയംപോലെ ആദരിക്കണം; ഗുരുവിനെ ഭക്തിയോടെ, കപടമില്ലാതെ സമീപിക്കണം. സേവകർക്കു നല്ല പ്രവർത്തനത്തിന് ദയ കാണിക്കണം; സുഹൃത്തുക്കളോടു സ്നേഹവും ബന്ധുക്കളോടു ആദരവും വേണം. സ്ത്രീകളോടും സേവകരോടും സ്നേഹവും ദാനശീലതയും കാണിക്കണം; മറ്റുള്ളവരോടു വിനയം പാലിക്കണം; മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത്; സ്വന്തം കര്ത്തവ്യത്തിൽ ഉറച്ച് നിൽക്കണം. ദുർഭാഗ്യസ്ഥരോടു കരുണ കാണിക്കണം, എല്ലാവരോടും മധുരമായി സംസാരിക്കണം, സുഹൃത്തിനോടുള്ള വിശ്വാസം ജീവൻ പോലും ബലി നൽകാൻ തയ്യാറാവണം. അതുപോലെ, അതിഥി വന്നാൽ അവനെ സ്വീകരിക്കണം, കഴിവിനനുസരിച്ച് സമ്മാനം നൽകണം, ക്ഷമ പുലർത്തണം; സ്വന്തം ഐശ്വര്യത്തിൽ അഹങ്കരിക്കരുത്, മറ്റുള്ളവരുടെ വിജയത്തിൽ അസൂയിക്കരുത്. പ്രത്യക്ഷമായ എതിര്ക്കലില്ലെങ്കിലും, വാക്കുകളിൽ, മൗനവ്രതത്തിൽ, ബന്ധുക്കളോടുള്ള ഐക്യത്തിൽ, സ്വന്തം ആളുകളിൽ ചതുരത്വത്തിൽ വിജയം നേടണം. രാമൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: രാജ്യം നിലനിൽക്കാൻ അതിന്റെ ഏഴു അവയവങ്ങൾ അന്യോന്യം പിന്തുണയ്ക്കണം—രാജാവ്, മന്ത്രിമാർ, ദേശം, കോട്ട, ധനശാല, സൈന്യം, സുഹൃത്ത്—ഇവയാണ് രാജ്യത്തിന്റെ അവയവങ്ങൾ. ഇവയിൽ ദേശം ഏറ്റവും പ്രധാനമാണ്; അതിനെ സദാ സമ്പത്ത് ഉപയോഗിച്ച് സംരക്ഷിക്കണം. കുടുംബം, നല്ല സ്വഭാവം, പ്രായം, ശക്തി, ദാനശീലം, സമയബന്ധിത പ്രവർത്തനം—ഇവയും അത്യാവശ്യമാണ്. സത്യവാന്മാർ, വിശ്വസനീയർ, മുതിർന്നവരെ സേവിക്കുന്നവർ, കൃതജ്ഞത, ദൈവിക ഐശ്വര്യം, ബുദ്ധി, ദുഷ്ടസംഗം രഹിതത്വം—ഇവയും വേണം. ദൂരദർശിത, ഉത്സാഹം, ശുദ്ധി, പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയൽ—ഇവയും വേണം. വിനയം, ധർമ്മം, ഉത്തമരാജാവിന്റെ ഗുണങ്ങൾ: ഉന്നതവംശം, മൃദുത്വം, ജനങ്ങളെ ഐക്യപ്പെടുത്താനുള്ള കഴിവ്, ശുദ്ധി—ഇവയും വേണം. സ്വന്തം ക്ഷേമം തേടുന്ന രാജാവ് വാഗ്മികളെയും ധൈര്യശാലികളെയും ശ്രദ്ധയുള്ളവരെയും അഹങ്കാരമില്ലാത്തവരെയും ശക്തരെയും ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവരെയും സേവകരായി നിയമിക്കണം. ശിക്ഷയിൽ നിപുണനായ, കലകളിലും സമ്പാദ്യങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, ശത്രുക്കളുടെ ആക്രമണങ്ങൾ നേരിടാൻ കഴിയുന്നവൻ, ദുഷ്ടതയെ ചെറുക്കാൻ കഴിയുന്നവൻ—ഇവയും വേണം. മറ്റുള്ളവരുടെ പെരുമാറ്റം നിരീക്ഷിക്കുന്നവൻ, സഖ്യതയും വൈരം അറിയുന്നവൻ, രഹസ്യോപദേശത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ, ദേശകാല ഭേദങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നവൻ—ഇവയും വേണം. സമ്പത്ത് ശേഖരിക്കാൻ യോഗ്യനായവൻ, യോഗ്യർക്ക് ദാനം ചെയ്യാൻ അറിയുന്നവൻ, ക്രോധം, ലോഭം, ഭയം, ദ്രോഹം, കപടം, ചഞ്ചലത്വം എന്നിവയില്ലാത്തവൻ—ഇവയും വേണം. മറ്റുള്ളവരെ ഹാനികരമാക്കാത്തവൻ, ശൂന്യതയില്ലാത്തവൻ, അസൂയയില്ലാത്തവൻ, അസൂയയില്ലാത്തവൻ, അസത്യവും അതിക്രമവും ഇല്ലാത്തവൻ, മൂപ്പന്മാരുടെ ഉപദേശമുള്ളവൻ, കഴിവുള്ളവൻ, മനോഹരമായ രൂപമുള്ളവൻ—ഇവയും വേണം. ഗുണങ്ങളിൽ അചഞ്ചലമായ ആസക്തിയുള്ളവൻ, സ്വയം സമ്പാദിച്ച ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവൻ, മൃദുവായവൻ, ശുദ്ധിയുള്ളവൻ, ധൈര്യശാലി, ജ്ഞാനി, സ്നേഹശീലൻ—ഇവയും വേണം. ഇങ്ങനെ, ദൈവീക അനുഗ്രഹവും, രാജധർമ്മവും, ഉത്തമജീവിതവും നേടിയെടുക്കാൻ ഈ മാർഗ്ഗങ്ങൾ പിന്തുടരേണ്ടതാണെന്ന് മഹർഷികൾ ഉപദേശിക്കുന്നു.