അഗ്നിപുരാണമ്

രാജാവിന് തന്റെ കാര്യങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച് അനേകം ഉപദേശകരുമായി ആലോചിക്കാം, എന്നാൽ ഓരോരുത്തരുടെയും ഉപദേശം വേറെയായി പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ്. മന്ത്രിമാരിൽ ഒരുവൻ പോലും മറ്റൊരാളോട് രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തരുത്. മനുഷ്യരിൽ ആരിലോ എങ്കിലും വിശ്വാസം ഒളിച്ചിരിക്കും, എന്നാൽ അന്തിമ തീരുമാനം ഒരുവൻ ബുദ്ധിമാനായവൻ തന്നെ എടുക്കണം. അനുഷ്ഠാനശൂന്യതയാൽ രാജാവ് നശിക്കും; അനുഷ്ഠാനശീലതയാൽ അവൻ രാജ്യം നേടും. മൂന്നു വേദങ്ങളിൽ നിന്ന് അവൻ ത്രയീജ്ഞാനവും ശാശ്വതമായ ശിക്ഷാവിദ്യയും പഠിക്കണം. അന്വേഷണശാസ്ത്രം, സമ്പത്തിന്റെ ജ്ഞാനം, ലോകത്തിൽ നിന്നുള്ള ഉപജീവനോപായങ്ങൾ എന്നിവയും രാജാവ് മനസ്സിലാക്കണം. ഇന്ദ്രിയജയം നേടുന്നവൻ ജനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയും. സർവ്വദേവന്മാരെയും ദ്വിജന്മാരെയും ആദരിക്കണം; അവർക്കു ദാനം ചെയ്യണം. ദ്വിജന്മാർക്ക് നൽകുന്ന ദാനം അക്ഷയസമ്പത്താണ്, ചിലർ പറയുന്നത് പോലെ അതിനാശം വരില്ല. യുദ്ധത്തിൽ പിൻമാറാതിരിക്കുക, ജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കുക, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്യുക—ഇവയാണ് രാജാവിന് പരമോന്നതമായ ധർമ്മം. അനാഥർ, ദയനീയർ, വയോധികർ, വിധവകൾ എന്നിവരുടെ ക്ഷേമവും ഉപജീവനവും ഉറപ്പാക്കണം. വർണ്ണാശ്രമക്രമം നിലനിർത്തി, തപസ്സുകാർക്ക് ആദരം നൽകണം; എല്ലാവരെയും വിശ്വസിക്കരുത്, തപസ്സുകാർക്ക് മാത്രം വിശ്വാസം നൽകാം. പരമാർത്ഥത്തിൽ അടിസ്ഥാനമിട്ടുള്ള കാരണങ്ങളോടെ മാത്രം വിശ്വാസം നൽകണം; കാര്യങ്ങൾ കരകൗശലത്തോടെ നിരീക്ഷിക്കണം, പ്രവർത്തനത്തിൽ സിംഹത്തിന്റെ ധൈര്യം കാണിക്കണം. നായയുടെ ഭക്തിയിലും, മയിലിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിലും, കുയിലിന്റെ മധുരഭാഷയിലും രാജാവ് പ്രാവീണ്യം കാണിക്കണം. കാക്കപോലെ ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കണം, ആരും അറിയാത്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ താമസിക്കണം, പരിശോധിക്കാത്ത ഭക്ഷണവും കിടക്കയും ഉപയോഗിക്കരുത്. പരിചയമില്ലാത്ത സ്ത്രീയെ സമീപിക്കരുത്, അറിയാത്ത തോണിയിൽ കയറരുത്; അശ്രദ്ധയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന രാജാവിന് രാജ്യവും ജീവനും നഷ്ടമാകും. പശുവിന്റെ കിടാവു വളർന്നാൽ കൃഷിക്കു യോഗ്യമായതുപോലെ, നല്ലപോലെ പോഷണം ലഭിക്കുന്ന രാജ്യം പ്രവർത്തനക്ഷമമാകും. എല്ലാ പ്രവർത്തനത്തിനും വിധിയും മനുഷ്യശ്രമവും ആവശ്യമാണ്; വിധിയെ ധ്യാനിക്കേണ്ടതും, പ്രവർത്തനം മനുഷ്യശ്രമത്തിൽ ആശ്രയിക്കേണ്ടതുമാണ്. പുഷ്കരൻ പറഞ്ഞു: വിധി എന്നത് മുൻജന്മത്തിൽ ചെയ്ത കർമ്മത്തിന്റെ ഫലമാണ്; അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യശ്രമം ലോകത്തിൽ പരമപ്രധാനമാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു. ദുഷ്‌കരമായ വിധിയും മനുഷ്യശ്രമം കൊണ്ട് ജയിക്കാം; എന്നാൽ മുൻജന്മത്തിലെ പുണ്യഫലങ്ങൾ ഇപ്പോഴത്തെ ശ്രമമില്ലാതെ വിജയം നൽകും. മനുഷ്യശ്രമം വിധിയുടെ സമ്പത്തുമായി ഒന്നിച്ചാൽ ഫലം നൽകും; ഇരുവരുടെയും സംയോജനം ഫലപ്രദമാണ്. മഴയും കൃഷിയും ചേർന്നാൽ വിളയുണ്ടാകുന്നതുപോലെ, ധർമ്മപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കണം; ആൾമറക്കവോ വിധിയിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കാവുന്നില്ല. എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും സാമ, ദാനം, ഭേദം, ദണ്ഡം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഉപായങ്ങൾകൊണ്ടാണ് വിജയിക്കുന്നത്. ഈ ഉപായങ്ങൾ ഏഴാണ്: സാമം, ദാനം, ഭേദം, ദണ്ഡം, ഉപാധി, ഉപേക്ഷ, മായ. സാമം സത്യവും നിരന്തരവുമെന്നിങ്ങനെ രണ്ടാണ്. അസത്യസാമം ദുഷ്ടരെ ശാസിപ്പാൻ മാത്രം ഉപയോഗിക്കണം; ഉന്നതവംശജന്മാർ, ധർമ്മനിഷ്ഠർ, സ്വയംനിയന്ത്രിതർ ഇവരെ സത്യസാമം കൊണ്ടു പോലും ജയിക്കാം; സത്യസാമം കൊണ്ടു പോലും അസുരന്മാരെ ജയിക്കാം. സ്വജനങ്ങൾക്ക് ആശ്വാസം നൽകണം, അവരുടെ ഭയങ്ങൾ തന്നെ ഉപയോഗിച്ച്; അതേ വഴിയിലാണ് ബാഹ്യരെ വിഭജിക്കേണ്ടത്, എന്നാൽ ബന്ധുവര്യരിൽ ഭേദം വിതക്കുന്നവരിൽ നിന്ന് ജാഗ്രത പുലർത്തണം. അകത്തളത്തെ സമാധാനപ്പെടുത്തുകയും, അതിലൂടെ ശത്രുവിനെ ജയിക്കുകയും ചെയ്യാം. ഉത്തരത്തിലും ഈശ്വരത്വം ദാനത്തിലാണു; ദാനംകൊണ്ടു ഇരുവിടത്തും സൗഖ്യമുണ്ട്. ദാനത്താൽ ഒരാളെ പോലും കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ല. ദാനംകൊണ്ടു മാത്രമേ ഐക്യമായ ശത്രുക്കളെ വിഭജിക്കാനാകൂ; മൂന്ന് ഉപായങ്ങൾ കൊണ്ടു സാധിക്കാത്തത് ദണ്ഡം കൊണ്ടും പ്രവർത്തനത്തിലുമാണ് സാധിക്കുന്നത്. എല്ലാം ദണ്ഡത്തിൽ ആശ്രിതമാണ്; ദണ്ഡം തെറ്റായി പ്രയോഗിച്ചാൽ എല്ലാം നശിക്കും. അഹിതക്കാർക്ക് ശിക്ഷ നൽകാത്തതും, നിരപരാധികൾക്ക് ശിക്ഷ നൽകുന്നതും രാജാവിനെ നശിപ്പിക്കും. ദണ്ഡമില്ലെങ്കിൽ ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, സർപ്പങ്ങൾ, മനുഷ്യർ, സിദ്ധന്മാർ, ഭൂതങ്ങൾ, പക്ഷികൾ—എല്ലാവരും അതിരുവിടും. അവൻ നിയന്ത്രിക്കാത്തവരെ നിയന്ത്രിക്കുകയും, ശിക്ഷിക്കാനാവാത്തവരെ ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഈ നിയന്ത്രണവും ശിക്ഷയും കൊണ്ടാണ് ജ്ഞാനികൾ ദണ്ഡത്തെ ദണ്ഡസ്വരൂപനായി അറിയുന്നത്. തന്റെ മഹത്വം കൊണ്ട് രാജാവ് സൂര്യനെപ്പോലെ നോക്കാൻ പ്രയാസമാണ്; അവന്റെ സാന്നിധ്യം ലോകത്തിന് ചന്ദ്രനെപ്പോലെയാണ്. ചാരന്മാരിലൂടെ അവൻ ലോകത്ത് വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് രാജാവ് വായുവിനെപ്പോലെയാണ്; തെറ്റുകൾ ദണ്ഡിപ്പിച്ച് അവൻ വൈവസ്വതയാകുന്നു. ദുഷ്ടന്മാരെ ദഹിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവൻ അഗ്നിയെപ്പോലെയാണ്; ദ്വിജന്മാർക്ക് ദാനം നൽകുമ്പോൾ ധനാധിപനാണ്. സമ്പത്തിന്റെ ഒഴുക്കു നൽകുന്നവനായി ദേവന്മാരിൽ വരുണനാണ്; ക്ഷമയോടെ ലോകങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നവനായി പാർജന്യനാണ്. പുഷ്കരൻ പറഞ്ഞു: ഇപ്പോൾ ഞാൻ ദണ്ഡം ഏർപ്പെടുത്തുന്ന വിധി വിശദീകരിക്കാം, അതിലൂടെ രാജാവ് പരമഗതിയിലേക്ക് എത്തും. മൂന്നു യവദാനങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് ഒരു കൃഷ്ണല; അഞ്ചു കൃഷ്ണലകൾ ചേർത്ത് ഒരു മാഷ; അറുപത് കൃഷ്ണലകൾ അർദ്ധകർഷം; പതിനാറു മാഷകളാണ് ഒരു സുവർണം; നാലു സുവർണമാണ് ഒരു നിഷ്കം; പത്തു നിഷ്കം ഒരു ധരണം; ഇതാണ് താമ്രം, വെള്ളി, പൊന്നു എന്നിവയുടെ അളവ്. മദ്ധ്യശിക്ഷ അഞ്ചാണ്, പരമശിക്ഷ ആയിരം. കള്ളന്മാർ വഞ്ചിച്ചാൽ, "എനിക്ക് നഷ്ടം സംഭവിച്ചു" എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, രാജാവ് നഷ്ടം തിരികെ നൽകുന്നുവെങ്കിൽ, അളവനുസരിച്ച് പിഴയിടണം. എന്നാൽ കള്ളമായി പറഞ്ഞാൽ, അല്ലെങ്കിൽ വ്യാജസാക്ഷ്യം പറഞ്ഞാൽ, മൂന്നു മടങ്ങ് പിഴയിടണം. ഇങ്ങനെയാണ് മഹാരാജാവിന്‍റെ ധർമ്മവും, ഉപായങ്ങളും, ശിക്ഷാനീതിയും, ലോകക്ഷേമത്തിനും രാജ്യം നിലനിൽക്കുന്നതിനും അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ നിർദ്ദേശിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്.