ഒരു രാജാവിന്റെ ജീവിതം എങ്ങിനെയാണ് ആകേണ്ടത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് മഹർഷികൾ രാജാവിനോട് ഉപദേശിച്ചു. ആദ്യം, രാജാവ് പുറത്തുള്ള ശത്രുക്കളെയും അകത്തെ ശത്രുക്കളെയും, മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള വൈരികളെയും ജയിക്കണം. അതേസമയം, മുതിർന്നവർ, ബന്ധുക്കൾ, കൃത്രിമ ബന്ധുക്കൾ എന്നിവരെ മുൻപേപോലെ ആദരിക്കണം. പിതാവിന്റെ സുഹൃത്ത്, പിതാമഹന്റെ സുഹൃത്ത്, കൂട്ടുകാരൻ, അതിര്ദേശത്തിലെ നേതാവ്, ശത്രു, കൃത്രിമ സുഹൃത്ത്—ഇവയാണ് മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ. രാജ്യം നിലനിൽക്കാൻ രാജാവും, മന്ത്രിമാരും, ദേശവും, കോട്ടയും, ധനശേഖരവും, സൈന്യവും, കൂട്ടാളിയും—ഈ ഏഴ് ഘടകങ്ങളാണ് പ്രധാനമെന്ന് ധർമ്മജ്ഞനായ രാജാവിന് അറിയിച്ചു. ഈ ഘടകങ്ങളിൽ രാജാവ് തന്നെ മൂലമാണ്; അതിനാൽ രാജ്യം രാജാവിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. ഈ ഘടകങ്ങളെ ദ്രോഹിക്കുന്നവരെ യഥാസമയത്തിൽ, ആവശ്യം അനുസരിച്ച് കടുപ്പത്തോടോ, സൗമ്യമായോ, ശിക്ഷിക്കണം. രാജാവ് ഇരുവേറായ ലോകങ്ങളിലും തന്റെ സേവകരാൽ പരിഹാസമായിത്തീരാൻ അനുവദിക്കരുത്, കാരണം സേവകർ രാജാവിനെ അവഹേളിച്ചാൽ അവന്റെ സന്തോഷവും, നല്ല പേരും നശിക്കും. ജനത്തെ സ്വന്തമാക്കാൻ രാജാവ് ദാനപ്രവൃത്തിയിൽ പതിവ് ഉണ്ടാക്കണം; സൗമ്യമായ ചിരിയോടെ സംസാരിക്കണം, ജനത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ പ്രവർത്തിക്കണം. രാജാവ് മന്ദഗതിയിലായാൽ, അവന്റെ പ്രവർത്തികൾ നശിക്കും; കാമം, അഹങ്കാരം, ഗർവ്വം, വൈരം, ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ—ഇവയാൽ പ്രവർത്തികൾ പരാജയപ്പെടും. അനുഭവം ദുഃഖകരമായത് ആണെങ്കിൽ, ദൈർഘ്യം പ്രശംസനീയമാണ്; രാജാവ് തന്റെ ഉപദേശം രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കണം, കാരണം രഹസ്യ പദ്ധതിയുള്ള രാജാവിന് ദുരന്തം വരില്ല. മുഖം, ചലനം, പ്രവർത്തനം, സംസാരനം, കണ്ണ്, മുഖം എന്നിവയിലെ മാറ്റങ്ങൾ വഴി അകത്തെ രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കാം; പക്ഷേ, രാജാവ് ഒരാളുമായി മാത്രം ഉപദേശിക്കരുത്, അതുപോലെ അനേകരുമായി കൂടിയാലോചനയും ഒഴിവാക്കണം. ചിലപ്പോൾ രാജാവ് അനേകരുമായി കൂടിയാലോചിക്കാം, പക്ഷേ ഓരോ ഉപദേശം വ്യത്യസ്തമായി വിലയിരുത്തണം; മന്ത്രിമാരുടെ ഇടയിൽ പോലും, ഒരുമന്ത്രി ഉപദേശം വെളിപ്പെടുത്തരുത്. വിശ്വാസം എപ്പോഴും ഒരാളിൽ എങ്കിലും ഉണ്ടാകും; എന്നാൽ, ഉപദേശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അന്തിമ തീരുമാനമൊന്നു മാത്രം ബുദ്ധിമാനായവൻ എടുക്കണം. അനുശാസനമില്ലാതെ രാജാവ് നശിക്കും; അനുശാസനത്തിലൂടെ രാജാവ് രാജ്യം നേടും. മൂന്ന് വേദങ്ങളിൽ നിന്ന് ത്രിപുരവിദ്യയും, ശാശ്വതമായ ശിക്ഷാവിദ്യയും പഠിക്കണം. അന്വേഷണശാസ്ത്രം, ധനവിദ്യ, ഉപജീവന മാർഗങ്ങൾ ലോകത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കണം; ഇന്ദ്രിയജയമുള്ളവൻ subjects-നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയും. ദൈവങ്ങളെ, ദ്വിജന്മാരെ ആദരിക്കണം; അവരെ ദാനം നൽകണം. ദ്വിജന്മാരെ ദാനം നൽകുന്നത് അക്ഷയധനം; ചിലർ പറയുന്നതുപോലെ, അതു ഒരിക്കലും നശിക്കില്ല. യുദ്ധത്തിൽ പിൻവാങ്ങാതിരിക്കുക, ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുക, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം നൽകുക—ഇവയാണ് രാജാവിന്റെ പരമോന്നത ധർമ്മം. പാവങ്ങൾ, അശക്തർ, വൃദ്ധർ, വിധവകൾ—ഇവരുടെ ഉപജീവനവും ക്ഷേമവും ഉറപ്പാക്കണം. വർണ്ണ-ആശ്രമ വ്യവസ്ഥ നിലനിൽക്കണം; tapasvin-മാരെ ആദരിക്കണം; എല്ലാവരെയും വിശ്വസിക്കരുത്, tapasvin-മാരെ മാത്രം വിശ്വസിക്കാം. ഉയർന്ന സത്യം അടിസ്ഥാനമാക്കി വിശ്വാസം നൽകണം; crane-ന്റെ പോലെ കാര്യങ്ങൾ ആലോചിക്കണം, സിംഹത്തിന്റെ ധൈര്യത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കണം. കുരുവിന്റെ പോലെ പിടിച്ചു വാങ്ങണം, മുയലിന്റെ പോലെ പിൻവാങ്ങണം, പന്നിയുടെ പോലെ ശക്തമായി അടി നൽകണം. മയിലിന്റെ പോലെ ഭംഗിയുള്ളതായിരിക്കണം, നായയുടെ പോലെ ഭക്തിയുള്ളതായിരിക്കണം, കുയിലിന്റെ പോലെ മധുരമായി സംസാരിക്കണം. കാക്കയുടെ പോലെ ജാഗ്രതയോടെ, അപരിചിതമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ താമസിക്കണം; പരിശോധിക്കാത്ത ഭക്ഷണവും കിടക്കയും സ്പർശിക്കരുത്. അപരിചിതയായ സ്ത്രീയെ സമീപിക്കരുത്, പരിചയമില്ലാത്ത ബോട്ടിൽ കയറരുത്; അശ്രദ്ധയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന രാജാവ് രാജ്യം, ജീവൻ രണ്ടും നഷ്ടപ്പെടുത്തും. വളർന്ന കன்றുകിടാ പ്രവർത്തനക്ഷമമാകുന്നതുപോലെ, നല്ല പിന്തുണയുള്ള രാജ്യം പ്രവർത്തനക്ഷമമാകും. പ്രതിഭാസവും, മനുഷ്യശ്രമവും—ഇവ രണ്ടും പ്രവർത്തനത്തിന് അടിസ്ഥാനമാണ്; ഇവയിൽ പ്രതിഭാസം ചിന്തിക്കണം, പ്രവർത്തനം മനുഷ്യശ്രമത്തിലാണു നിലനിൽക്കുന്നത്. പുഷ്കരൻ പറഞ്ഞു: പ്രതിഭാസം എന്നതും മറ്റൊരു ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വന്തം കർമമാണ്; അതിനാൽ, ഈ ലോകത്തിൽ മനുഷ്യശ്രമമാണ് പ്രധാനമെന്ന് ബുദ്ധിമാന്മാർ പറയുന്നു. ദുഷ്പ്രതിഭാസവും മനുഷ്യശ്രമം കൊണ്ട് ജയിക്കാം; മുൻകാലം ചെയ്ത പുണ്യഫലങ്ങൾ, ഇപ്പോഴത്തെ ശ്രമം ഇല്ലാതെ തന്നെ വിജയമുണ്ടാക്കും. മനുഷ്യശ്രമം, പ്രതിഭാസം—ഇവ ചേർന്നാൽ ഫലം ലഭിക്കും; മഴയും, വിത്തും ചേർന്നാൽ വിളവ് കിട്ടുന്നതുപോലെ, ധർമ്മം അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണം; അശ്രമം, പ്രതിഭാസം മാത്രം ആശ്രയിക്കരുത്. സമവായം, ദാനം, ഭേദം, ശിക്ഷ—ഇവയാണ് നാല് പ്രധാന മാർഗങ്ങൾ. മാർഗങ്ങൾ ഏഴാണ്: സമവായം, ദാനം, ഭേദം, ശിക്ഷ, മായ, അവഗണന, ഭ്രാന്തം. സമവായം രണ്ട് തരത്തിൽ—സത്യം, നിരന്തരത. ഇവയിൽ, അസത്യമുള്ള സമവായം ദുഷ്ടന്മാർക്ക് മാത്രം ഉപയോഗിക്കാം; ഉത്പന്നമായ വംശജർ, സത്യനിഷ്ഠർ, ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവർ, സ്വയം നിയന്ത്രിതർ—even asuras-നെ സത്യസമവായം കൊണ്ട് ജയിക്കാം. അവന്റേതായ ജനങ്ങൾക്ക് ഭയപ്പെടുന്ന दोषം തന്നെ പ്രതീക്ഷയെന്നു കാണിക്കണം; അതേ വഴി അന്യരെ ഭേദിപ്പിക്കാം; കുടുംബത്തിൽ ഭേദം വിതയ്ക്കുന്നവരെ സൂക്ഷിക്കണം. ആന്തരിക വൃത്തം ശാന്തമാക്കിയാൽ, ശത്രുവിനെ ജയിക്കാം. ദാനം ഏറ്റവും ഉന്നത മാർഗമാണ്; ദാനം കൊണ്ട് ഇരുവേറായ ലോകവും അനുഭവിക്കാം. ഉദാരതയാൽ നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്തവരില്ല. ദാനം നൽകുന്നവൻ മാത്രം ഐക്യമായ ശത്രുക്കളെ വിഭജിക്കാം; മൂന്ന് മാർഗങ്ങൾ കൊണ്ട് കഴിയാത്തത്, ശിക്ഷയും പ്രവർത്തനവും കൊണ്ട് നേടാം. എല്ലാം ശിക്ഷയിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; ശിക്ഷ തെറ്റായി ഉപയോഗിച്ചാൽ എല്ലാം നശിക്കും. ദോഷമില്ലാത്തവരെ ശിക്ഷിക്കുന്നതും, കുറ്റവാളികളെ ശിക്ഷിക്കാത്തതും രാജാവിനെ നശിപ്പിക്കും. ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, സർപ്പങ്ങൾ, മനുഷ്യർ, സിദ്ധർ, ഭൂതങ്ങൾ, പക്ഷികൾ—ശിക്ഷ നിലനിൽക്കില്ലെങ്കിൽ, എല്ലാവരും അതിന്റെ പരിധി ലംഘിക്കും. അവൻ നിയന്ത്രിക്കാത്തവരെ നിയന്ത്രിക്കുകയും, ശിക്ഷിക്കാത്തവരെ ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; നിയന്ത്രണവും ശിക്ഷയും കൊണ്ട്, ബുദ്ധിമാന്മാർ അവനെ 'ശിക്ഷ' എന്നറിയുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഒരു രാജാവിന് ധർമ്മം, ജാഗ്രത, ദാനം, ശിക്ഷ, ഉപദേശം, അനുശാസനം, രഹസ്യപരമായ ആലോചന—ഇവയുടെ മികവോടെ രാജ്യം ഭരിക്കേണ്ടതിനെ മഹർഷികൾ വിശദമായി പറഞ്ഞു.