അഗ്നിപുരാണമ്

ഒരു മഹാപരമ്പര്യ ചടങ്ങിന്റെ ക്രമം ഇങ്ങനെ ആണ്: ആദ്യം, രണ്ട് കൈ നീളവും എട്ട് വിരൽ ഉയരവും ഉള്ള ഒരു വേദി നിർമ്മിക്കണം. അവിടെയോ, ശ്രീപർണ ഇലകളോ അതുപോലുള്ളതിലോ ഒരു ആസനം ഒരുക്കി, അതിൽ അനന്തമായ മനസ്സിനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കണം. ശിഷ്യനെ കിഴക്കോട്ട് മുഖം നോക്കി ഇരുത്തി, അവനെ സമ്പൂർണ്ണമായി ഒരുക്കിയശേഷം, ദണ്ഡം, അക്ഷത, മണ്ണ്, ചാരം, ദുർവാ പുല്ല്, ഗോമയ ഗോളങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് ആരാധന നടത്തണം. പാകം ചെയ്ത അന്നം, തൈര്, അഭിഷിക്തജലം എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് അഭിഷേകം നടത്തണം. പിന്നീട്, പാൽ, അന്നം എന്നിവയും, ജ്ഞാനദേവതകൾക്കായുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ടും സമ്പ്രദായം അനുസരിച്ച് നടപടികൾ തുടരണം. കലശങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ശിഷ്യനെ സ്നാനമെടുപ്പിക്കണം; സ്വധാ സ്ഥാപനം നടത്തിക്കൊണ്ട്, ശുദ്ധവസ്ത്രം ധരിപ്പിച്ച് ശിവന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് ഇരുത്തണം. മുമ്പ് പറഞ്ഞ ആസനത്തിൽ വീണ്ടും ശിഷ്യനെ ആദരപൂർവ്വം പൂജിക്കണം; മുടിയുണർപ്പ്, യോഗപട്ട, കിരീടം, കത്തിയം, കംഡലു എന്നിവ സമർപ്പിക്കുക. ജപമാല, ഗ്രന്ഥം മുതലായവയും, പല്ലക്കു പോലുള്ള അധികാരചിഹ്നങ്ങളും നൽകി, ദീക്ഷ, ഉപദേശനം, പ്രതിഷ്ഠ എന്നീ കര്‍മ്മങ്ങൾ ഇനിമുതൽ നിർവ്വഹിക്കേണ്ടത് തിരുവടി തന്നെ എന്ന് അറിവോടെ സമ്മാനിക്കണം. ശിഷ്യനെ നന്നായി പരിശോധിച്ച്, യുക്തമായ രീതിയിൽ ദീക്ഷാക്രമം നടത്തണം. ആജ്ഞ പ്രഖ്യാപിക്കണം: "ശിഷ്യനോട് ആദരപൂർവ്വം നമസ്കരിച്ച്, മഹാദേവനോടു പ്രണാമം ചെയ്യുക." വ്യഘാതങ്ങൾക്കും ദോഷങ്ങൾക്കും അകറ്റുന്നതിന്, "ഗുരുവായുള്ള തിരുവടിയിൽ നിന്ന് ഞാൻ ദീക്ഷയിലേക്കായി ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു" എന്ന് അപേക്ഷിക്കണം. "വേദശാസ്ത്രങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയ ഈ ശിഷ്യനെ ഞാൻ ശിവന്റെ സാക്ഷാൽക്കാരം കൊണ്ട് ദീക്ഷിച്ചു; മന്ത്രമണ്ഡല സംതൃപ്തിക്കായി അഞ്ചെണ്ണം വീതം അഞ്ചു ഹോമങ്ങൾ അർപ്പിക്കണം" എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കണം. ശേഷം, പൂർണ്ണഹോതി അർപ്പിച്ച്, ശിഷ്യനെ തന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് ഇരുത്തണം. ശിഷ്യന്റെ വലത് കൈയിൽ ചെറുവിരൽ മുതൽ കണിശം വരെ ഓരോന്നായി ഗുരു വിരലുകൾ വയ്ക്കണം. ദർഭാഗ്രങ്ങൾ കത്തിച്ചൊരുക്കി, അതുകൊണ്ട് ശിഷ്യനെ സ്പർശിക്കണം; പുഷ്പങ്ങൾ കൈയിൽ നൽകി, ശിഷ്യനോട് നമസ്കാരം ചെയ്യിപ്പിക്കണം. കലശത്തിൽ, അഗ്നിയിൽ, ശിവനിൽ, സ്വയം എന്നിവയിൽ യഥാക്രമം നിർവ്വഹണം ചെയ്യണം. ശിഷ്യരെ ഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, ശാസ്ത്രപരമായി പരിശോധിച്ചശേഷം മാത്രം അംഗീകരിക്കണം. രാജാക്കന്മാർക്കും, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും, മറ്റുള്ളവർക്കും ഇഷ്ടാനുസൃതമായി ദീക്ഷ നൽകാം. "ആം ശ്രാം ശ്രൗം പശും ഹും ഫട്" എന്ന മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച്, ആയുധങ്ങളുടെ രാജാവായ മന്ത്രത്തോടു കൂടി ദീക്ഷയാകണം. ശിഷ്യൻ ദീക്ഷയേറ്റശേഷം ശിവൻ, വിഷ്ണു, സൂര്യൻ തുടങ്ങിയ ദേവതകളെയും പൂജിക്കണം. ശംഖം, മൃദംഗം തുടങ്ങിയ വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തോടെ, പഞ്ചഗവ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ദേവതകൾക്ക് അഭിഷേകം നടത്തണം. ദേവതകളെയും ദേവലോകത്തെയും ആരാധിക്കുന്നവൻ തന്റെ കുടുംബത്തെ ഉന്നതിയിലേക്കുയർത്തും; കോടി കോടിയാണ്ടുകൾക്കിടയിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങളും, ദേവതകൾക്ക് നെയ്യാൽ അഭിഷേകം ചെയ്യുമ്പോൾ അഗ്നിയിൽ കത്തിപോകും. ദേവതകൾക്ക് നെയ്യോ അതുപോലുള്ളതിലോ സ്നാനമിടുമ്പോൾ, ആൾ ദേവതയാകുന്നു. ചന്ദനം ഉപയോഗിച്ച് അഭിഷേകം ചെയ്തശേഷം, നാന്ദീ മുതലായ നൈവേദ്യങ്ങൾ അർപ്പിച്ച്, ലഘു സ്തുതികൾ കൊണ്ട് ദേവതകളെ സദാ വാഴ്ത്തണം. ദേവതകൾ ഭവിഷ്യ, ഭൂതകാലങ്ങൾക്കുള്ള ജ്ഞാനം, മന്ത്രബോധം, ബുദ്ധി, ഭോഗം, മോക്ഷം എന്നിവ നൽകുന്നു. ലഘു ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ, ശുഭ-അശുഭഫലങ്ങൾ രണ്ടുവഴിയിലാണ് നിർണയിക്കുന്നത്. മൂന്ന് ചിഹ്നങ്ങൾകൊണ്ട് ജീവനും മൂലതത്വവും; നാലിൽ ബ്രാഹ്മണാദികളുടെ ബുദ്ധി; അഞ്ചിൽ തുടക്കത്തിൽ ഭൂതത്വങ്ങൾ; ശേഷിച്ചവ ജപം മുതലായവ. ഒറ്റ, മൂന്നിന്റെ ഗ്രൂപ്പ്, രണ്ട് എന്നിവയുടെ അവസാനം, അശുഭം നടുവിൽ, ഇടത്തുള്ളവ നടുവിൽ; മൂവിൽ ഇന്ദ്രൻ ശുഭഫലമാണ്, രാജാവേ. സംഖ്യകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ, ആയുര്‍ദൈർഘ്യം യമൻ, സംവത്സരം, തിഥി, ധ്രുവതാര എന്നിവ നിർണ്ണയിക്കുന്നു. സൂര്യ, ചന്ദ്രൻ, ഈശൻ, ദുർഗ, ശ്രീ, വിഷ്ണു എന്നിവർക്കുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ ഭൂർജപത്രത്തിൽ എഴുതണം. ജപത്തിന്റെ സ്ഥിരതകൊണ്ടും, പശുവിന്റെ മൂത്രം പോലെ വ്യക്തമായ രേഖയോടെയും, ഒന്നു മുതൽ മൂന്ന്, പിന്നെ നാലിന്റെ കൂട്ടം വരെ രേഖപ്പെടുത്തണം. മാരുത്, ആകാശം, മാരുത്ജന്മാക്കൾ എന്നിവയുമായി ആറ് പതിനാലുചുവടുകൾ; പാശകളുടെ വീഴ്ചയോ സ്പർശമോ വഴി, ഒറ്റ സംഖ്യകളുടെ തുടക്കത്തിൽ ശുഭാദിഫലങ്ങൾ നിർണ്ണയിക്കാം. ഒറ്റ, മൂന്നു, എട്ട്, മൂന്നു എന്നിവയുടെ അവസാനം; പതാക മുതലായവയ്ക്ക് കുറവുള്ളത് അശുഭം, ഒറ്റ സംഖ്യകൾ ശുഭം. "ആ, ഇ, പ, ല്ല, വി" തുടങ്ങിയവയും പതിനാറ് സ്വരങ്ങൾക്കും, അവയുടെ തുടക്കം, മന്ത്രങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ത്രിപുര മന്ത്രങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നു. ഹ്രീം ബി‍ജവും പ്രണവം തുടങ്ങിയവ ആരംഭിച്ച് നമഃ എന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്നവയും ചേർന്ന് ഇരുപതിനായിരം മന്ത്രങ്ങൾ, പിന്നെ നൂറ്റി അറുപതും. ആം, ഹ്രീം എന്നിവ സർസ്വതിക്കും ചണ്ഡികയ്ക്കും; അവ ഗൗരിക്കും ദുർഗയ്ക്കും; ആം, ശ്രീം എന്നിവ ശ്രീദേവിക്കും. ക്ഷൗം, കൌം സൂര്യനു; ആം, ഹൌം ശിവനു; ആം, ഗം ഗണപതിക്കു; ആം ഹരിക്കും. നൂറ്റി അൻപത്തൊന്ന് തുടക്കം, പതിനാറ് സ്വരങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് എല്ലാ മന്ത്രങ്ങളും നിർമ്മിക്കാം. സൂര്യ, ഈശ, ദേവി, വിഷ്ണു, ഇന്ദ്രൻ തുടങ്ങിയവയ്ക്കായി അക്ഷരചലനത്തിലൂടെ മൂവായിരത്തറുപത് മന്ത്രങ്ങൾ ഓരോ മണ്ഡലത്തിനും. ഗുരു ദീക്ഷയേറ്റശേഷം, ജപം, ധ്യാനം, ശിഷ്യദാനം എന്നിവ നിർവ്വഹിക്കണം. ഇപ്പോൾ, പ്രതിഷ്ഠയുടെ ക്രമം ഈശ്വരൻ വിശദീകരിക്കുന്നു: ആസനം, ശക്തി, ശിവൻ, ലിംഗം, ശിവാത്മാവിൽ ലയനം—ഇവയാണ് പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ. അഞ്ച് വിധത്തിലുള്ള പ്രതിഷ്ഠകളുണ്ട്; ബ്രഹ്മശിലയിൽ ലയനം സംഭവിക്കുന്നതിനെ പ്രത്യേകിച്ച് പ്രതിഷ്ഠയെന്ന് പറയുന്നു. ശുദ്ധമായ രീതിയിൽ ആസനം സ്ഥാപിക്കുന്നതാണ് പ്രഥമം; ആസനം പ്രതിഷ്ഠയോടു വേറില്ലാതെ സ്ഥാപിക്കുന്നത് സ്ഥിരപ്രതിഷ്ഠ. ലിംഗം മാറ്റിയശേഷം ഉയർത്തുന്നതാണ് ഉയർത്തൽ; അതിനുശേഷം ജ്ഞാനികൾ പ്രതിഷ്ഠ ചെയ്യുന്നു. വിഷ്ണുവിനും മറ്റുള്ളവർക്കും രണ്ട് വിധത്തിലുള്ള പ്രതിഷ്ഠയുണ്ട്; എല്ലാം പരമശിവചൈതന്യത്തെ ആഹ്വാനിച്ച് നടത്തണം. ഭൂമി, അടിസ്ഥാനം മുതലായ വ്യത്യാസങ്ങൾ കാരണം ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കും അഞ്ച് വിധങ്ങളുണ്ട്; ക്ഷേത്രനിർമ്മാണം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഭൂമി പരിശോധിക്കണം. വെളുത്ത, നെയ്യിന്റെ സുഗന്ധമുള്ള മണ്ണ്; ചുവപ്പ്, ചുവന്ന സുഗന്ധമുള്ളതും സുഗന്ധമുള്ളതും; മഞ്ഞ, കറുപ്പ്, മദ്യം സുഗന്ധമില്ലാത്തതും—ഇവ പുരോഹിതന്മാർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും അനുയോജ്യമായ മണ്ണാണ്. കിഴക്കും വടക്കും എവിടെയും കിഴക്കൻ മണ്ണ് പ്രത്യേകിച്ച് പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു; കുഴിയിൽ മണ്ണ് നിറയുകയും, മണ്ണ് കൂടുതൽ ലഭിക്കുകയുമാണെങ്കിൽ അതാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം. ഭൂമി മികച്ചതാണോ, താഴ്ന്നതാണോ, വെള്ളംകൊണ്ട് കഴുകിയതാണോ പരിശോധിക്കണം; അസ്ഥി, ചാരക്കൊണ്ട് മലിനമായ മണ്ണാണെങ്കിൽ ഗുരു ശുദ്ധീകരിക്കണം. നഗരത്തിനോ, ഗ്രാമത്തിനോ, കോട്ടയ്ക്കോ, വീട്, ക്ഷേത്രം മുതലായവയുടെ നിർമ്മാണത്തിനോ ആവശ്യമെങ്കിൽ, കാളകളാൽ ആവർത്തിച്ച് ഉഴുതോ, കുഴിച്ചോ ഭൂമി ഒരുക്കണം. ഇങ്ങനെ, ആചാരക്രമം, ദീക്ഷ, മന്ത്രശാസ്ത്രം, പ്രതിഷ്ഠ, ഭൂമിശുദ്ധി—എല്ലാം ഉചിതമായ ക്രമത്തിൽ നിർവ്വഹിക്കേണ്ടതാണ്.