അഗ്നിപുരാണമ്

ഏകാഗ്രതയോടെ ആചാര്യൻ തന്റെ ധ്യാനത്തിൽ ഈ സിദ്ധാന്തങ്ങളെ ധരിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അവ ഇരുപത്തഞ്ചാണ്—അവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ‘ഖ’ മുതൽ ‘യ’ വരെയുള്ള അക്ഷരങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു. ലോകങ്ങളെപോലെ തന്നെ, അമ്പത് കൂടെ അറുപത്താറ്—ഇവയ്ക്കെല്ലാം അതേ പേരുകളുണ്ട്; അത്രയും രുദ്രന്മാരെ അവിടെ മനസ്സിലാക്കണം. ആദ്യമായി അമരേശൻ, പ്രഭാവൻ, നൈമിഷൻ, പുഷ്കരൻ; അതുപോലെ പാദി, ദണ്ഡി, ഭാവഭൂതി, അഷ്ടമൻ എന്ന എട്ടാമൻ. പിന്നെ നകുലീശൻ, ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ, പത്താമൻ ശ്രീശൈലൻ; അന്വീശൻ, അസ്നാതികേശൻ, മഹാകാലൻ, മധ്യമൻ. കെദാരൻ, ഭൈരവൻ, പിന്നെ രണ്ടാമത്തെ എട്ടുപേരും; തുടർന്ന് ഗയ, കുറുക്ഷേത്ര, ഖലാന എന്നിവയും മറ്റു സ്ഥലങ്ങളും പരാമർശിക്കുന്നു. വിമലൻ, അട്ടഹാസൻ, മഹേന്ദ്രൻ, ഭീമൻ; വസ്വാപദാ, രുദ്രകോടി, ശക്തിയും സൂര്യനില്ലാത്തത്. ഗോകർണ, ഭദ്രകർണ, സ്വർണാക്ഷ, സ്ഥാണു; അജേശൻ, സർവ്വജ്ഞൻ, പ്രഭയുള്ളവൻ, സൂദ, നാന്തരൻ. സുബാഹു, ഉന്മാദരൂപൻ, വിശാലൻ, ജടിലൻ; രൗദ്രൻ, പിംഗലാക്ഷൻ, പിന്നീട് കാലദംഷ്ട്രി. വിദ്യുര്, ഘോരൻ, പ്രജാപത്യൻ, ഹുതാശനൻ; കാമരൂപി, കാലൻ, കർണൻ, ഭയാനകൻ. മതംഗൻ, പിംഗലൻ, ധാത്രൃ എന്ന ഹരൻ; ശങ്കുകർണൻ, വിദാനൻ, ശ്രീകണ്ഠൻ, ചന്ദ്രശേഖരൻ—ഇവയൊക്കെ കൂടാതെ അതിന്റെ പരിധികളും വിവരിക്കുന്നു. പിന്നീട്, വ്യാപിൻ, ഓം; അരൂപ, ഓം; പ്രമഥ, ഓം; തേജസ്, ഓം; ജ്യോതി, ഓം; പുരുഷ, ഓം; അഗ്നേ, ഓം; അധൂമ, ഓം; അഭസ്മ, ഓം; അനാദി, ഓം; നാനാ, ഓം; ധൂധൂ, ഓം; ഭൂഃ, ഓം; ഭുവഃ, ഓം; സ്വഃ; അനിധാന, നിധനോദ്ഭവ, ശിവ, ശർവ, പരമാത്മൻ, മഹേശ്വരൻ, മഹാദേവൻ, സദ്ഭാവേശ്വരൻ, മഹാതേജസ്, യോഗാധിപതയേ, മുന്ച, പ്രതമ, സർവ, സർവേശർവ—ഇങ്ങനെ മുപ്പത്തിരണ്ട് പദങ്ങൾ. വിത്ത് നിലയത്തിൽ മൂന്നു മന്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ട്: വാമദേവ, ശിവ, ശിഖാ. ഗാന്ധാരി, സുഷുമ്ന എന്നീ രണ്ടു നാഡികൾ, സമാന, ഉദാന എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു വായു; നാവും ഗുദവും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ. രുചി എന്നത് വിഷയം; രൂപം, ശബ്ദം, സ്പർശം, രുചി എന്നിങ്ങനെ ഗുണങ്ങൾ. വൃത്താകാരമായ ചക്രം, കമലചിഹ്നം, വെള്ള നിറം. സ്വപ്നാവസ്ഥയിൽ കാരണം ഗരുഡധ്വജൻ; ലോകങ്ങൾ വരെ എല്ലാം പരിഗണിച്ച് സ്ഥാപനം അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. ശരീരത്തിലെ നൂൽ താന്റെ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് പ്രവേശിപ്പിച്ച് വേർതിരിക്കണം: “ഓം ഹാം ഖീം ഹാം” എന്ന മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് നൂലിന്റെ സ്ഥാപനം, “ഓം ഫട് സ്വാഹാ”—ഇതിലൂടെ, ശ്വാസം അടുക്കി, ആങ്കുശമുദ്രയോടുകൂടി അതിനെ ആകർഷിക്കണം. പിന്നെ “ഓം ഹാം ഹ്രൂം ഹ്രാം ഹ്രൂം”—ഇതിലൂടെ നൂലിന്റെ സ്ഥാപനം, ഹ്രം ഫട്; ലയമുദ്രയും കുംബകവും ഉപയോഗിച്ച് ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നാഡിയുടെ നൂൽ എടുത്ത്, “ഓം ഹാം ഹ്രൂം ഹ്രാം ഹാം”—ഇതിലൂടെ സ്ഥാപനം, നമഃ; ഉദ്ഗമമുദ്രയും ഉച്ച്വാസവും ഉപയോഗിച്ച് കുംബകത്തിൽ സ്ഥാപിക്കണം. “ഓം ഹാം ഹ്രീം”—ഇതിലൂടെ സ്ഥാപനം, നമഃ; പൂജിച്ച് ആദരിച്ച്, മൂന്ന് സ്വാഹാ സമാപ്തിയുള്ള ഹോമങ്ങൾ കഴിച്ചു, “ഓം ഹാം വിഷ്ണവേ നമഃ”—വിഷ്ണുവിനെ ആഹ്വാനിച്ച്, പൂജിച്ച്, തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം: “നിന്റെ അധികാരത്തിൽ ഞാൻ ഈ അനുഷ്ഠാനാർത്ഥിയെ ദീക്ഷയിലേക്കു പ്രവേശിപ്പിക്കുന്നു.” വിഷ്ണുവിനെ അനുകൂലഭാവത്തോടെ അറിയിക്കണം; അതുപോലെ, വാഗീശ്വരി ദേവിയും വാഗീശനും ആഹ്വാനിച്ച്, പൂജിച്ച്, ആദരിക്കണം. അവരെ ആഹ്വാനിച്ച്, പൂജിച്ച്, ആദരിച്ച്, ശിഷ്യന്റെ നെഞ്ചിൽ സ്പർശിച്ച്, “ഓം ഹാം ഹാം ഹം ഫട്” എന്ന മന്ത്രം ചൊല്ലി, അവിടേയ്ക്ക് പ്രവേശിച്ച്, ചൈതന്യത്തെ വിഭജിക്കണം. അയുധം പാശംകൂടി ചേർത്ത് ജ്യേഷ്ഠാങ്കുശമുദ്രയാൽ, “ഓം ഹാം ഹം ഹോം ഹ്രൂം ഫട്” എന്ന മന്ത്രം ചൊല്ലി, ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ച് സ്വാഹയോടെ, ആത്മാവിനെ ശുദ്ധീകരിച്ച്. അതെടുത്ത് “നമഃ” എന്ന പദം ചേർത്ത് തനിക്കുള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കണം; “ഓം ഹാം ഹം ഹോം ആത്മനേ നമഃ.” മുൻപുപോലെ പിതൃയോഗം ധ്യാനിച്ച്, ഉദ്ഗമമുദ്രയോടെ. ഇതേ രീതിയിൽ ഇടത് കൈ ഉപയോഗിച്ച്, ദേവിയുടെ ഗർഭത്തിൽ അത് സ്ഥാപിക്കണം; “ഓം ഹാം ഹം ഹാം ആത്മന നമഃ.” ശരീരത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തിൽ, ഹൃദയത്തിൽ, ജനനസമയത്ത് തലയിൽ. അധികാരത്തിനായി ശിഖയിൽ, ഭോഗത്തിനായി കവചഭാഗത്തിൽ; തത്ത്വശുദ്ധിക്ക് ഹൃദയത്തിൽ, മുൻപുപോലെ പ്രതിഷ്ഠയ്ക്കായി. തലയിൽ, പാശം അഴിക്കാൻ, അങ്ങനെ നീക്കി, നൂറു പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം; പാശമോചനത്തിനായി, ആത്മാവിനായി ആയുധമന്ത്രം ജപിക്കുക. ആയുധമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് പാശം മുറിക്കണം, ചന്ദ്രകലാവിത്തുപോലെ; “ഓം ഹ്രീം, സ്ഥാപനപാശായ, ഹഃ ഫട്”—ഇതുപോലെ പാശം വിട്ട്, ആയുധമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് പാശം വൃത്തമാക്കി രൂപപ്പെടുത്തണം. ഘൃതം സമിധിയിൽ ഇടിച്ച്, ചന്ദ്രകലായുധമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് അഗ്നിയിൽ ഹോമം നടത്തണം; ആയുധമന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് അഞ്ചു ഹോമങ്ങൾ നടത്തി പാശത്തിന്റെ അങ്കുരങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യണം. ദോഷപരിഹാരത്തിനും പ്രായശ്ചിത്തത്തിനുമായി എട്ട് ഹോമം ചെയ്യണം: “ഓം ഹഃ, ആയുധായ, ഹ്രൂം ഫട്”—ഹൃഷീകേശനെ ഹൃദയത്തിൽ ആഹ്വാനിച്ച്, പൂജയും ഹോമവും നടത്തണം. മുൻപറഞ്ഞവിധം അധികാരഹോമം നടത്തണം: “ഓം ഹാം, സാരദക്ഷിണാം ഗൃഹാണ, സ്വാഹാ.” ഹരിയേ, നിന്റെ കൃപയാൽ, പാശങ്ങൾ മുഴുവനും ദഹിച്ച ഈ ജീവൻ ഇനി ബന്ധത്തിലിരിക്കരുത്. ബന്ധത്തിൽ തുടരരുത്; ശിവന്റെ ആജ്ഞ ഇങ്ങനെ പ്രഖ്യാപിക്കുക. പിന്നീട് മോചനം നൽകി, ജ്ഞാനസ്വരൂപനായ ഗോവിന്ദനെ നിയോഗിക്കണം. ഭുജം നീട്ടി, അർദ്ധദൃശ്യമായ ചന്ദ്രമണ്ഡലത്തിനെപ്പോലെയുള്ള രൂപത്തിൽ, ലയമുദ്രയാൽ സമാഹിതനായി, പിന്നീട് ഉദ്ഗമമുദ്രയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കണം. നൂൽ ചേർത്ത്, തുള്ളി വെള്ളം മുൻപുപോലെ വെച്ച്, അഗ്നിദ്വന്ദ്വമായ മാതാപിതാക്കളെ പൂക്കളാൽ പൂജിച്ച് വിട്ടയക്കണം. ഇശ്വരൻ പറഞ്ഞത്: ഇനി വിദ്യയുടെ സംയോജനം പുരാതന ചന്ദ്രകലയോടൊപ്പം ചെയ്യണം; അങ്ങനെ ചെയ്ത ശേഷം തത്ത്വം യഥാർത്ഥത്തിൽ വിവരണം ചെയ്യണം. “ഓം ഹോം ക്ഷീമിതി” എന്നതാണു സംയോജനം. രാഗം, ശുദ്ധജ്ഞാനം, നിയമം ഈ കലയോടൊപ്പം, കാലം, മായ, അവിദ്യ—ഇവയാണ് എഴു തത്ത്വങ്ങൾ. ‘ര’, ‘ല’, ‘വ’, ‘ശ’, ‘ഷ’, ‘സ’—ഇവയാണ് വിദ്യയിലെ ആറു അക്ഷരങ്ങൾ; പ്രണവം മുതൽ തുടങ്ങുന്ന ഇരുപത്തൊന്ന് പദങ്ങൾ ഉണ്ട്. “ഓം, ശിവായ നമഃ, സർവേശായ ഹം ശിവായ, ഈശാനശിരസേ, തത്പുരുഷവദനേ, അഘോറഹൃദയേ, വാമദേവഗുഹ്യേ, സദ്യോജാതരൂപേ; ഓം, നമഃ, നമഃ ഗുഹ്യാതിഗുഹ്യായ, പാത്രായ, അക്ഷരായ, സർവേശായ, ജ്യോതിരൂപായ, പരേശായ, സ്വരൂപേണ: ഓം, ആകാശം. ഓം, ഇനി രുദ്രന്മാരുടെയും ലോകങ്ങളുടെയും രൂപങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു. ആദ്യം വാമദേവൻ, പിന്നീട് സർവഭവോദ്ഭവൻ.” വജ്രസദൃശമായ ദേഹവും, അധാരിയും, ക്രമത്തിൽ പ്രകാശവും മഹാതേജസ്സും; പ്രശാന്തൻ എന്ന ബാലൻ, പരമാക്ഷരം എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ശിവ, സശിവ, ബഭ്രൂ, അക്ഷയ, ശംഭു; രണ്ട് അദൃഷ്ടരൂപൻമാർ, മറ്റൊന്ന് രൂപവർദ്ധനൻ. മനോന്മാനൻ, മഹാബലൻ, ചിത്രംഗൻ, കല്യാണൻ—ഇങ്ങനെ ഇരുപത്തഞ്ച് പേരുകൾ. മന്ത്രം ഘോരാമരൗ, രണ്ട് വിത്തുകൾ, രണ്ട് നാഡികൾ: പൂഷ, ഹസ്തിജിഹ്വ, വ്യാന, പ്രഭഞ്ജന. വിഷയം രൂപം മാത്രം, ഇന്ദ്രിയം കാലും കണ്ണും; ശബ്ദം, സ്പർശം, രൂപം—ഈ മൂന്ന് ഗുണങ്ങൾ. ഇവിടെ സ്ഥിതി സൂഷുപ്തിയാണ്; ദൈവം രുദ്രനും കാരണവും. സൃഷ്ടി മുതലായവ എല്ലാം ജ്ഞാനത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതായി ധ്യാനിക്കണം. അവിടെ, അടിയറവ്, മുറിക്കൽ, പ്രവേശനം, സംയോജനം; ഹൃദയപ്രദേശത്ത് നിന്ന് ജ്ഞാനത്തിലൂടെ ആകർഷിച്ച് പിടിക്കണം.