ಅಗ್ನಿಪುರಾಣಮ್

ಋತುರುವಾಚ । ಕ್ಷುದಸ್ತಿ ಯಸ್ಯ ಭುಕ್ತೇಽನ್ನೇ ತುಷ್ಟಿರ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಜಾಯತೇ । ನ ಮೇ ಕ್ಷುದಭವತ್ತೃಪ್ತಿಂ ಕಸ್ಮಾತ್ತ್ವಂ ಪರಿಪೃಚ್ಛಸಿ ।। ೩೮೦.

ಋತು ಹೇಳಿದನು: 'ಯಾರಿಗೆ ಹಸಿವಿರುತ್ತದೆಯೋ ಅವನು ಅನ್ನವನ್ನು ತಿಂದಾಗ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ಹಸಿವೂ ಇಲ್ಲ, ತೃಪ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲ—ನೀನು ಇದನ್ನು ಯಾಕೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ?'

ಕ್ಷುತ್ತೃಷ್ಣೇ ದೇಹಧರ್ಮ್ಮಾಖ್ಯೇ ನ ಮಮೈತೇ ಯತೋ ದ್ವಿಜ । ಪೃಷ್ಟೋಹಂ ಯತ್ತ್ವಾಯಾ ಬ್ರೂಯಾಂ೩ ತೃಪ್ತಿರಸ್ತ್ಯೇವ ಮೇ ಸದಾ ।। ೩೮೦.

ಹಸಿವೂ ದಾಹವೂ ದೇಹದ ಗುಣಗಳು, ಅವು ನನಗೆ ಸೇರಿಲ್ಲ, ದ್ವಿಜ. ನೀನು ಕೇಳಿದ್ದರಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ—ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಸೋಽಹಂ ಗಾನ್ತಾ೫ ನ ಚಾಗನ್ತಾ ನೈಕದೇಶನಿಕೇತನಃ । ತ್ವಂ ಚಾನ್ಯೋ ನ ಭವೇನ್ನಾಪಿ ನಾನ್ಯಸ್ತ್ವಕ್ತೋಽಸ್ಮಿ ವಾ ಪ್ಯಹಂ ।। ೩೮೦.

ನಾನು ಹೋಗುವವನೂ ಹೌದು, ಬರುವವನೂ ಅಲ್ಲ; ನಾನು ಯಾವ ಒಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲೂ ನೆಲೆಸಿರುವವನಲ್ಲ. ನೀನು ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ, ನಾನೂ ನಿನ್ನಿಂದ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ಮೃಣ್ಮಯಂ ಹಿ ಗೃಹಂ ಯದ್ವನ್ಮೃದಾಲಿಪ್ತಂ ಸ್ಥಿರೀಭಬೇತ್ । ಪಾರ್ಥಿವೋಽಯಂ ತಥಾ ದೇಹಃ ಪಾರ್ಥಿವೈಃ ಪರಮಾಣುಭಿಃ ।। ೩೮೦.

ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮನೆಗೆ ಮತ್ತೆ ಮಣ್ಣು ಹಚ್ಚಿದರೆ ಅದು ಬಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ದೇಹವೂ ಭೂಮಿಯ ಅಣುಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ.

ಋತುರಸ್ಮಿ ತವಾಚಾರ್ಯ್ಯಃ ಪ್ರಜ್ಞಾದಾನಾಯ ತೇ ದ್ವಿಜ । ಇಹಾಗತೋಽಹಂ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ಪರಮಾರ್ಥಸ್ತವೋದಿತಃ ।। ೩೮೦.

ನಾನು ನಿನ್ನ ಗುರು ಋತು, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ದ್ವಿಜ. ಈಗ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಪರಮಾರ್ಥವನ್ನು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ಏಕಮೇವಮಿದಂ ವಿದ್ಧಿ ನ ಭೇದಃ ಸಕಲಂ ಜಗತ್ । ವಾಸುದೇವಾಭಿಧೇಯಸ್ಯ ಸ್ವರೂಪಂ ಪರಮಾತ್ಮನಃ ।। ೩೮೦.

ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಎಂದು ತಿಳಿ; ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವಿಭೇದವೇ ಇಲ್ಲ. ವಾಸುದೇವನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಪರಮಾತ್ಮನ ಸ್ವರೂಪವೇ ಇದು.

ಋತುರ್ವರ್ಷಸಹಸ್ರಾನ್ತೇ ಪುನಸ್ತನ್ನಗರಂ ಯಯೌ । ನಿದಾಘಂ ನಗರಪ್ರಾನ್ತೇ ಏಕಾನ್ತೇ ಸ್ಥಿತಮವ್ರವೀತ್ ೩೮೦.

ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಋತು ಆ ನಗರಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದು, ನಗರದ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನಿದಾಘನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

ನಿದಾಘ ಉವಾಚ ಭೋ ವಿಪ್ರ ಜನಸಂವಾದೋ ಮಹಾನೇಷ ನರೇಶ್ವರ । ಪ್ರವಿವೀಕ್ಷ್ಯ ಪುರಂ ರಮ್ಯಂ ತೇನಾತ್ರ ಸ್ಥೀಯತೇ ಮಯಾ ।। ೩೮೦.

ನಿದಾಘನು ಹೇಳಿದನು: 'ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಈ ಮಹಾ ಜನಸಮೂಹವನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ, ಈ ಸುಂದರ ನಗರವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದೇನೆ, ನರಾಧಿಪ.'

ಋತುರುವಾಚ ನರಾಧಿಪೋಽತ್ರ ಕತಮಃ ಕತಮಶ್ಚೇತರೋ ಜನಃ । ಕಥ್ಯತಾಂ ಮೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ ತ್ವಮಭಿಜ್ಞೋ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ ।। ೩೮೦.

ಋತು ಕೇಳಿದನು: 'ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ರಾಜನು, ಯಾರು ಇತರರು? ಹೇಳು, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ನೀನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವನು.'

ಗಜೋ ಯೋಽಯಮಧೋ ಬ್ರಹ್ಮನ್ನುಪರ್ಯ್ಯೇಷ ಸ ಭೂಪತಿಃ । ಋತುರಾಹ ಗಜಃ ಕೋಽತ್ರ ರಾಜಾ ಚಾಹ ನಿದಾಘಕಃ ।। ೩೮೦.

ಈ ಕೆಳಗಿರುವದು ಗಜ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆ, ಮೇಲಿರುವವನು ರಾಜನು. ಋತು ಕೇಳಿದನು: 'ಇಲ್ಲಿ ಗಜನು ಯಾರು, ರಾಜನು ಯಾರು?' ನಿದಾಘನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

ಋತುರ್ನಿದಾಘ ಆರುಢ಼ೋ ದೃಷ್ಟಾನ್ತಂ ಪಶ್ಯ ವಾಹನಂ । ಉಪರ್ಯ್ಯಹಂ ಯಥಾ ರಾಜ ತ್ವಮಧಃ ಕುಞ್ಜರೋ ಯಥಾ ।। ೩೮೦.

ಋತು ಮತ್ತು ನಿದಾಘನು ಏರುವಂತೆ: 'ಈ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ನೋಡು; ನಾನು ಮೇಲಿರುವಂತೆ ರಾಜನು ಮೇಲಿರುವನು, ನೀನು ಕೆಳಗಿರುವಂತೆ ಗಜನು ಕೆಳಗಿರುವನು.'

ಋತುಃ೭ ಪ್ರಾಹ ನಿದಾಘನ್ತಂ ಕತಮಸ್ತ್ವಾಮಹಂ ವದೇ । ಉಕ್ತೋ ನಿದಾಘಸ್ತನ್ನತ್ವಾ ಪ್ರಾಹ ಮೇ ತ್ವಂ ಗುರುರ್ಘ್ರುವಮ್ ।। ೩೮೦.

ಋತು ನಿದಾಘನನ್ನು ಕೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಯಾರು, ನೀನು ಯಾರು?' ನಿದಾಘನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು: 'ನೀನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಗುರು.'

ನಾತ್ಯಸ್ಮಾದ್‌ದ್ವೈತಸಂಸ್ಕಾರಸಂಸ್ಕೃತಂ ಮಾನಸಂ ತಥಾ । ಋತುಃ ಪ್ರಾಹ ನಿದಾಘನ್ತಂ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಾಯ ಚಾಗತಃ । ಪರಮಾರ್ಥಂ ಸಾರಭೂತಮದ್ವೈತಂ ದರ್ಶಿತಂ ಮಯಾ ।। ೩೮೦.

ಈ ಮನಸ್ಸು ದ್ವೈತದ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಋತು ನಿದಾಘನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ಪರಮಾರ್ಥವಾದ ಅದ್ವೈತವನ್ನು ನಿನಗೆ ತೋರಿಸಿದ್ದೇನೆ.'

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಉವಾಚ ನಿದಾಘೋಽಪ್ಯುಪದೇಶೇನ ತೇನಾದ್ವೈತಪರೋಽಭವತ್ । ಸರ್ವಭೂತಾನ್ಯಭೇದೇನ ದದೃಶೇ ಸ ತದಾತ್ಮನಿ ।। ೩೮೦.

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು: 'ಆ ಉಪದೇಶದಿಂದ ನಿದಾಘನು ಕೂಡ ಅದ್ವೈತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದನು; ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಕಂಡನು.'

ಅವಾಪ ಮುಕ್ತಿ ಜ್ಞಾನಾತ್ಸ ತಥಾ ತ್ವಂ ಮುಕ್ತಿಮಾಪ್ಸ್ಯಸಿ । ಏಕಃ ಸಮಸ್ತಂ ತ್ವಞ್ಚಾಹಂ ವಿಷ್ಣುಃ ಸರ್ವಗತೋ ಯತಃ ।। ೩೮೦.

ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅವನು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು; ಹೀಗೆಯೇ ನೀನು ಕೂಡ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ವಿಷ್ಣು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ಒಂದೇ.

ಪೀತನೀಲಾದಿಭೇದೇನ ಯಥೈಕಂ ದೃಶ್ಯತೇ ತಮಃ । ಭ್ರಾನ್ತಿದೃಷ್ಟಿಭಿರಾತ್ಮಾಪಿ ತಥೈಕಃ ಸ ಪೃಥಕ್ ಪೃಥಕ್ ।। ೩೮೦.

ಹಳದಿ, ನೀಲಿ ಮತ್ತಿತರ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ತಮಸ್ಸು ಒಂದೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಆತ್ಮನು ಒಂದೇ ಆದರೂ, ಮೋಹದಿಂದ ನೋಡುವವರಿಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಂಸಾರಾಜ್ಞಾನವೃಕ್ಷಾರಿಜ್ಞಾನಂ ಬ್ರಹ್ಮೇತಿ ಚಿನ್ತಯ ।। ೩೮೦.

ಈ ಸಂಸಾರದ ಅಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಮರವನ್ನು ಕೊಂದುಹಾಕುವ ಜ್ಞಾನವೇ ಬ್ರಹ್ಮ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಅಗ್ನಿರುವಾಚ ಗೀತಾಸಾರಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಸರ್ವಗೀತೋತ್ತಮೋತ್ತಮಂ । ಕೃಷ್ಣೋಽರ್ಜುನಾಯ ಯಮಾಹ ಪುರಾ ವೈ ಭುಕ್ತಿಮುಕ್ತಿದಂ ।। ೩೮೧.

ಅಗ್ನಿ ಹೇಳಿದನು: ಎಲ್ಲ ಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಗೀತೆಯ ಸಾರವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನು; ಅದು ಭೋಗವನ್ನೂ, ಮೋಕ್ಷವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಶ್ರೀಭಗವಾನುವಾಚ ಗತಾಸುರಗತಾಸುರ್ವಾ ನ ಶೋಚ್ಯೋ ದೇಹವಾನಜಃ । ಆತ್ಮಾಽಜರೋಽಮರೋಽಭೇದ್ಯಸ್ತಸ್ಮಾಚ್ಛೋಕಾದಿಕಂ ತ್ಯಜೇತ್ ।। ೩೮೧.

ಶ್ರೀಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು: ಪ್ರಾಣ ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಉಳಿದಿದ್ದರೂ, ದೇಹವಿರುವವನು ಶೋಕಪಡುವವನು ಅಲ್ಲ. ಆತ್ಮನು ಯಾವಾಗಲೂ ವಯಸ್ಸಾಗದ, ಅಮರ, ಭೇದವಾಗದವನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ದುಃಖವನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರ ದುಷ್ಟ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು.

ಧ್ಯಾಯತೋ ವಿಷಯಾನ್ ಪುಂಸಃ ಸಙ್ಗಸ್ತೇಷೂಪಜಾಯತೇ । ಸಙ್ಗಾತ್ ಕಾಮಸ್ತತಃ ಕ್ರೋಧಃ ಕ್ರೋಧಾತ್ಸಮ್ಮೋಹ ಏವ ಚ ।। ೩೮೧.

ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ, ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಾಮವು ಬರುತ್ತದೆ, ಕಾಮದಿಂದ ಕ್ರೋಧ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

ಸಮ್ಮೋಹಾತ್ ಸ್ಮೃತಿವಿಭ್ರಂಶೋ ಬುದ್ಧಿನಾಶಾತ್ ಪ್ರಣಶ್ಯತಿ । ದುಃಸಙ್ಗಹಾನಿಃ ಸತ್ಸಙ್ಗಾನ್ಮೋಕ್ಷಕಾಮೀ ಚ ಕಾಮನುತ್ ।। ೩೮೧.

ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಮೋಹ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಮೋಹದಿಂದ ಸ್ಮರಣಶಕ್ತಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ; ಸ್ಮರಣಶಕ್ತಿ ಹೋದರೆ ಬುದ್ಧಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ, ಬುದ್ಧಿ ಹೋದವನ ಜೀವನವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಟ್ಟವರ ಸಂಗದಿಂದ ಹಾನಿ, ಒಳ್ಳೆಯವರ ಸಂಗದಿಂದ ಮೋಕ್ಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಕಾಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಕಾಮತ್ಯಾಗಾದಾತ್ಮನಿಷ್ಠಃ ಸ್ಥಿರಪ್ರಜ್ಞಸ್ತದೋಚ್ಯತೇ । ಯಾ ನಿಶಾ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ತಸ್ಯಾಂ ಜಾಗರ್ತಿ ಸಂಯಮೀ ।। ೩೮೧.

ಕಾಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನು ಸ್ಥಿರಬುದ್ಧಿಯವನು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ಅದು ರಾತ್ರಿ ಇದ್ದಾಗ, ನಿಯಮಿತನಾದವನು ಅದರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಯಸ್ಯಾಂ ಜಾಗ್ರತಿ ಭೂತಾನಿ ಸಾ ನಿಶಾ ಪಶ್ಯತೋ ಮುನೇಃ । ಆತ್ಮನ್ಯೇವ ಚ ಸನ್ತುಷ್ಟಸ್ತಸ್ಯ ಕಾರ್ಯಂ ನ ವಿದ್ಯತೇ ।। ೩೮೧.

ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಜಾಗೃತರಾಗಿರುತ್ತವೆಯೋ, ಅದು ಜ್ಞಾನಿಯ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ರಾತ್ರಿ. ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತನಾದವನಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏನು ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ.

ನೈವ ತಸ್ಯ ಕೃತೇ ನಾರ್ಥೋ ನಾಕೃತೇ ನೇಹ ಕಶ್ಚನ । ತತ್ತ್ವವಿತ್ತು ಮಹಾವಾಹೋ ಗುಣಕರ್ಮವಿಭಾಗಯೋಃ ।। ೩೮೧.

ಅವನಿಗೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸದಿಂದಲೂ, ಮಾಡದ ಕೆಲಸದಿಂದಲೂ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ. ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಗುಣ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಅರಿತಿರುತ್ತಾನೆ.

ಗುಣಾ ಗುಣೇಷು ವರ್ತ್ತನ್ತೇ ಇತಿ ಮತ್ವಾ ನ ಸಜ್ಜತೇ । ಸರ್ವಂ ಜ್ಞಾನಪ್ಲವೇನೈವ ವೃಜಿನಂ ಸನ್ತರಿಷ್ಯತಿ ।। ೩೮೧.

ಗುಣಗಳು ಗುಣಗಳಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದವನು ಯಾವುದೇ ಸಂಗವನ್ನೂ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಏರಿ ಎಲ್ಲ ದುಃಖಗಳನ್ನು ದಾಟಬಹುದು.

ಜ್ಞಾನಾಗ್ನಿಃ ಸರ್ವಕರ್ಮಾಣಿ ಭಸ್ಮಸಾತ್ ಕುರುತೇಽರ್ಜುನ । ಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಾಧಾಯ ಕರ್ಮಾಣಿ ಸಙ್ಗನ್ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಕರೋತಿ ಯಃ ।। ೩೮೧.

ಅರ್ಜುನ, ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಅಗ್ನಿಯು ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡುತ್ತದೆ. ಯಾರು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಬಂಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕಾರ್ಯಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ಬಂಧನವಿಲ್ಲ.

ಲಿಪ್ಯತೇ ನ ಸ ಪಾಪೇನ ಪದ್ಮಪತ್ರಮಿವಾಮ್ಭಸಾ । ಸರ್ವಭೂತೇಷು ಚಾತ್ಮಾನಾಂ ಸರ್ವಭೂತಾನಿ ಚಾತ್ಮನಿ ।। ೩೮೧.

ಅವನಿಗೆ ಪಾಪವು ತಗಲುವುದಿಲ್ಲ, ಹೇಗೆಂದರೆ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ತಾವರೆ ಎಲೆಗೆ ನೀರು ತಗಲದಂತೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆತ್ಮನನ್ನು, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಆತ್ಮನಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ನ ಹಿ ಕಲ್ಯಾಣಕೃತಂ ಕಶ್ಚಿದ್‌ದುರ್ಗತಿಂ ತಾತ ಗಚ್ಛತಿ । ದೇವೀ ಹ್ಯೇಷಾ ಗುಣಮಯೀ ಮಮ ಮಾಯಾ ದುರತ್ಯಯಾ ।। ೩೮೧.

ಯಾರು ಸದಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ, ಪ್ರಿಯನೇ. ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ದೈವಶಕ್ತಿ ದಾಟಲು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ.

ಮಾಮೇವ ಯೇ ಪ್ರಪದ್ಯನ್ತೇ ಮಾಯಾಮೇತಾನ್ತರನ್ತಿ ತೇ । ಆರ್ತ್ತೋ ಜಿಜ್ಞಾಸುರರ್ಥಾರ್ಥೀ ಜ್ಞಾನೀ ಚ ಭರತರ್ಷಭ ।। ೩೮೧.

ಆದರೆ, ಯಾರು ನನಗೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಈ ಮಾಯೆಯನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಭರತರ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ದುಃಖಿತನು, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಯಸುವವನು, ಧನವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಯೂ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.