ಅಗ್ನಿಪುರಾಣಮ್

ಸುರೇನ್ದ್ರಕನ್ಯಾ ಇತ್ಯಾದ್ಯಾ ಗುಣಾಶ್ಚ ಪ್ರತಿಭಾದಯಃ । ತೃಣವತ್ತಾನ್ತ್ಯಜೇದ್ ಯಸ್ತು ತಸ್ಯ ವಿಷ್ಣುಃ ಪ್ರಸೀದತಿ ।। ೩೭೬.

ದೇವೇಂದ್ರನ ಪುತ್ರಿಯರ ಅನುಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಭೆಗಳಂತಹ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ ತ್ಯಜಿಸುವವನ ಮೇಲೆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅನುಗ್ರಹ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

ಅಣಿಮಾದಿಗುಣೈಶ್ವರ್ಯ್ಯಃ ಶಿಷ್ಯೇ ಜ್ಞಾನಂ ಪ್ರಕಾಶ್ಯ ಚ । ಭುಕ್ತ್ವಾ ಭೋಗಾನ್ ಯಥೇಚ್ಛಾತಸ್ತನೂನ್ತ್ಯಕ್ತ್ವಾಲಯಾತ್ತತಃ ।। ೩೭೬.

ಅಣಿಮಾದಿ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿ, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಭೋಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ನಂತರ ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.

ತಿಷ್ಠೇತ್ ಸ್ವಾತ್ಮನಿ ವಿಜ್ಞಾನ ಆನನ್ದೇ ಬ್ರಹ್ಮಣೀಶ್ವರೇ । ಮಲಿನೋ ಹಿ ಯಥಾದರ್ಶ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಾಯ ನ ಕ್ಷಮಃ ।। ೩೭೬.

ಅವನು ತನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ, ಆನಂದದಲ್ಲಿ, ಪರಮೇಶ್ವರ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ; ಮಲಿನವಾದ ಕನ್ನಡಿಯು ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸದಂತೆ, ಅಶುದ್ಧನಾದವನು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ.

ಸರ್ವಾಶ್ರಯಾನ್ನಿಜೇ ದೇಹೇ ದೇಹೀ ವಿನ್ದತಿ ವೇದನಾಂ । ಯೋಗಯುಕ್ತಸ್ತು ಸರ್ವ್ವೇಷಾಂ ಯೋಗಾನ್ನಾಪ್ನೋತಿ ವೇದನಾಂ ।। ೩೭೬.

ಎಲ್ಲ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿಂದ ಆತ್ಮವು ತನ್ನದೇ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರನಾದವನು ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ಅನುಭವವನ್ನು ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ.

ಆಕಾಶಮೇಕಂ ಹಿ ಯಥಾ ಘಟಾದಿಷು ಪೃಥಗ್ ಭವೇತ್ । ತಥಾತ್ಮೈಕೋ ಹ್ಯನೇಕೇಷು ಜಲಾಧಾರೇಷ್ವಿವಾಂಶುಮಾನ್ ।। ೩೭೬.

ಒಂದು ಆಕಾಶವು ವಿವಿಧ ಮಡಕೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ, ಒಂದು ಆತ್ಮನು ಅನೇಕ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ, ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಂತೆ, ಇರುವನು.

ಬ್ರಹ್ಮಖಾನಿಲತೇಜಾಂಸಿ ಜಲಭೂಕ್ಷಿತಿಧಾತವಃ । ಇಮೇ ಲೋಕಾ ಏಷ ಚಾತ್ಮಾ ತಸ್ಮಾಚ್ಚ ಸಚರಾಚರಂ ।। ೩೭೬.

ಬ್ರಹ್ಮ, ಆಕಾಶ, ಗಾಳಿ, ಬೆಂಕಿ, ನೀರು, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಪಂಚಭೂತಗಳು, ಈ ಲೋಕಗಳು, ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಚರಾಚರಗಳು ಅದರಿಂದಲೇ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿವೆ.

ಮೃದ್ದಣ್ಡ ಚಕ್ರಸಂಯೋಗಾತ್ ಕುಮ್ಭಕಾರೋ ಯಥಾ ಘಟಂ । ಕರೋತಿ ತೃಣಮೃತ್ಕಾಷ್ಠೈರ್ಗೃಹಂ ವಾ ಗೃಹಕಾರಕಃ ।। ೩೭೬.

ಮಣ್ಣು, ಕಡ್ಡಿ ಮತ್ತು ಚಕ್ರವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಕುಂಭಕಾರನು ಮಡಕೆಯನ್ನು ಮಾಡುವಂತೆ, ಹುಲ್ಲು, ಮಣ್ಣು, ಮರದಿಂದ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವವನೂ ಮನೆ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಕರಣಾನ್ಯೇವಮಾದಾಯ ತಾಸು ತಾಸ್ವಿಹ ಯೋನಿಷು । ಸೃಜತ್ಯಾತ್ಮಾನಮಾತ್ಮೈವ ಸಮ್ಭೂಯ ಕರಣಾನಿ ಚ ।। ೩೭೬.

ಹಾಗೆ, ಆತ್ಮನು ಪುನಃ ಪುನಃ ವಿವಿಧ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವಶ್ಯಕವಾದ ಸಾಧನಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಸೃಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಕರ್ಮಣಾದೋಷಮೋಹಾಭ್ಯಾಮಿಚ್ಛಯೈವ ಸ ಬಧ್ಯತೇ । ಜ್ಞಾನಾದ್ವಿಮುಚ್ಯತೇ ಜೀವೋ ಧರ್ಮಾದ್ ಯೋಗೀ ನ ರೋಗಭಾಕ್ ।। ೩೭೬.

ಕರ್ಮ, ದೋಷ ಮತ್ತು ಮೋಹದಿಂದ, ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಬಂಧನವಾಗುತ್ತದೆ; ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜೀವನು ಮುಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ, ಧರ್ಮದಿಂದ ಯೋಗಿಗೆ ರೋಗ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ವರ್ತ್ಯಾಧಾರಸ್ನೇಹಯೋಗಾದ್ ಯಥಾ ದೀಪಸ್ಯ ಸಂಸ್ಥಿತಿಃ । ವಿಕ್ರಿಯಾಪಿ ಚ ದೃಷ್ಟೈವಮಕಾಲೇ ಪ್ರಾಣಸಂಕ್ಷಯಃ ।। ೩೭೬.

ದೀಪವು ವಟ್ಟಿಗೆ, ಆಧಾರ ಮತ್ತು ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವಂತೆ, ಅದರ ಪರಿವರ್ತನೆ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಪ್ರಾಣ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅನನ್ತಾ ರಶ್ಮಯಸ್ತಸ್ಯ ದೀಪವದ್ ಯಃ ಸ್ಥಿತೋ ಹೃದಿ । ಸಿತಾಸಿತಾಃ ಕದ್ರುನೀಲಾಃ ಕಪಿಲಾಃ ಪೀತಲೋಹಿತಾಃ ।। ೩೭೬.

ಅವನ ಕಿರಣಗಳು ಅನಂತವಾಗಿವೆ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ದೀಪದಂತೆ; ಅವು ಬಿಳಿ, ಕಪ್ಪು, ಕದುಪು, ನೀಲಿ, ಕಪಿಲ, ಹಳದಿ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣಗಳಾಗಿವೆ.

ಊದ್‌ರ್ಧ್ವಮೇಕಃ ಸ್ಥಿತಸ್ತೇಷಾಂ ಯೋ ಭಿತ್ತ್ವಾ ಸೂರ್ಯ್ಯಮಣ್ಡಲಂ । ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಮತಿಕ್ರಮ್ಯ ತೇನ ಯಾತಿ ಪರಾಙ್ಗತಿಂ ।। ೩೭೬.

ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಿರಣ ಮೇಲಕ್ಕೆ ನಿಂತು, ಸೂರ್ಯಮಂಡಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ದಾಟಿ, ಅದರಿಂದ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನನುಭವಿಸುತ್ತದೆ.

ಯದಸ್ಯಾನ್ಯದ್ರಶ್ಮಿಶತಮೂದ್‌ರ್ಧ್ವಮೇವ ವ್ಯವಸ್ಥಿತಮ್ । ತೇನ ದೇವನಿಕಾಯಾನಿ ಧಾಮಾನಿ ಪ್ರತಿಪದ್ಯತೇ ।। ೩೭೬.

ಅವನ ಅನೇಕ ಇತರ ಕಿರಣಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಇರುವವುಗಳಿಂದ, ಅವನು ದೇವತೆಗಳ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಯೇ ನೈಕರೂಪಾಶ್ಚಾಧಸ್ತಾದ್ರಶ್ಮಯೋಽಸ್ಯ ಮೃದುಪ್ರಭಾಃ । ಇಹ ಕರ್ಮೋಪಭೋಗಾಯ ತೈಶ್ಚ ಸಞ್ಚರತೇ ಹಿ ಸಃ ।। ೩೭೬.

ಅವನ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇರುವ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳ ಮೃದುವಾದ ಕಿರಣಗಳು, ಇಲ್ಲಿ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಂಚರಿಸುತ್ತವೆ.

ಬುದ್ಧೀನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ಸರ್ವಾಣಿ ಮನಃ ಕರ್ಮೇನ್ದ್ರಿಯಾಣಿ ಚ । ಅಹಙ್ಕಾರಶ್ಚ ಬುದ್ಧಿಶ್ಚ ಪೃಥಿವ್ಯಾದೀನಿ ಚೈವ ಹಿ ।। ೩೭೬.

ಎಲ್ಲ ಬುದ್ಧೀಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಅಹಂಕಾರ, ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಪಂಚಭೂತಗಳು ಕೂಡ ಇವೆ.

ಅವ್ಯಕ್ತ ಆತ್ಮಾ ಜ್ಞೇತ್ರಜ್ಞಃ ಕ್ಷೇತ್ರಸ್ಯಾಸ್ಯ ನಿಗದ್ಯತೇ । ಈಶ್ವರಃ ಸರ್ವಭೂತಸ್ಯ ಸನ್ನಸನ್ ಸದಸಚ್ಚ ಸಃ ।। ೩೭೬.

ಅಪ್ರಕಟ ಆತ್ಮನು, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಿಯುವವನು, ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅರಿವಾಳನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಒಡೆಯನು, ಅವನು ಇರುವುದೂ ಅಲ್ಲದುದೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

ಬುದ್ಧೇರುತ್ಪತ್ತಿರವ್ಯಕ್ತಾ ತತೋಽಹಙ್ಕಾರಸಮ್ಭವಃ । ತಸ್ಮಾತ್ ಖಾದೀನಿ ಜಾಯನ್ತೇ ಏಕೋತ್ತರಗುಣಾನಿ ತು ।। ೩೭೬.

ಬುದ್ಧಿಯ ಹುಟ್ಟುವಿಕೆ ಅಪ್ರಕಟದಿಂದ, ನಂತರ ಅಹಂಕಾರ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರಿಂದ ಆಕಾಶದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಇತರ ಭೂತಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚುವ ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ.

ಶಬ್ದಃ ಸ್ಪರ್ಶಶ್ಚ ರುಪಞ್ಚ ರಸೋಂ ಗನ್ಧಶ್ಚ ತದ್‌ಗುಣಾಃ । ಯೋ ಯಸ್ಮಿನ್ನಾಶ್ರಿತಶ್ಚೈಷಾಂ ಸ ತಸ್ಮಿನ್ನೇವ ಲೀಯತೇ ।। ೩೭೬.

ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ, ರೂಪ, ರುಚಿ, ವಾಸನೆ ಎಂಬ ಗುಣಗಳು; ಯಾವ ಭೂತದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಗುಣಗಳು ನೆಲೆಸಿವೆವೋ, ಅವು ಅದರಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತವೆ.

ಸತ್ತ್ವಂ ರಜಸ್ತಮಶ್ಚೈವ ಗುಣಾಸ್ತಸ್ಯೈವ ಕೀತ್ತಿತಾಃ । ರಜಸ್ತಮೋಬ್ಯಾಮಾವಿಷ್ಟಶ್ಚಕ್ರವದ್‌ಭ್ರಾಮ್ಯತೇ ಹಿ ಸಃ ।। ೩೭೬.

ಸತ್ತ್ವ, ರಜಸ್ ಮತ್ತು ತಮಸ್ ಎಂಬ ಗುಣಗಳು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ರಜಸ್ ಮತ್ತು ತಮಸ್ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಚಕ್ರದಂತೆ ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ.

ಅನಾದಿರಾದಿಮಾನ್ ಯಶ್ಚ ಸ ಏವ ಪುರುಷಃ ಪರಃ । ಲಿಙ್ಗೇನ್ದ್ರಿಯೈರುಪಗ್ರಾಹ್ಯಃ ಸ ವಿಕಾರ ಉದಾಹೃತಃ ।। ೩೭೬.

ಆದಿಯಿಲ್ಲದವನೂ ಆದಿಯುಳ್ಳವನೂ ಆದ ಪರಪುರುಷನು, ಸೂಕ್ಷ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಬಹುದಾದವನು; ಅವನನ್ನು ಪರಿವರ್ತನೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಯತೋ ವೇದಾಃ ಪುರಾಣಾನಿ ವಿದ್ಯೋಪನಿಷದಸ್ತಥಾ । ಶ್ಲೋಕಾಃ ಸೂತ್ರಾಣಿ ಭಾಷ್ಯಾಣಿ ಯಚ್ಚಾನ್ಯದ್ವಾಙ್‌ಮಯಂ ಭವೇತ್ ।। ೩೭೬.

ವೇದಗಳು, ಪುರಾಣಗಳು, ವಿದ್ಯೆಗಳು, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು, ಶ್ಲೋಕಗಳು, ಸೂತ್ರಗಳು, ಭಾಷ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ವಾಕ್ಯಗಳು ಅವನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ.

ಪಿತೃಯಾನೋಪವೀಥ್ಯಾಶ್ಚ ಯದಗಸ್ತ್ಯಸ್ಯ ಚಾನ್ತರಂ । ತೇನಾಗ್ನಿಹೋತ್ರಿಣೋ ಯಾನ್ತಿ ಪ್ರ್ಜಾಕಾಮಾ ದಿವಂ ಪ್ರತಿ ।। ೩೭೬.

ಪಿತೃಯಾನ, ಉಪವೀತಿ ಮತ್ತು ಅಗಸ್ತ್ಯನ ಮಧ್ಯಮಾರ್ಗದಿಂದ, ಸಂತಾನಕಾಮರಾಗಿರುವ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಿಗಳು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಯೇ ಚ ದಾನಪರಾಃ ಸಮ್ಯಗಷ್ಟಾಭಿಶ್ಚ ಗುಣೈರ್ಯುತಾಃ । ಅಷ್ಟಾಶೀತಿಸಹಸ್ರಾಣಿ ಮುನಯೋ ಗೃಹಮೇಧಿನಃ ।। ೩೭೬.

ಯಾರು ದಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವರು, ಎಂಟು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವರು, ಅಷ್ಟ್ಯಾಷೀತಿ ಸಾವಿರ ಮುನಿಗಳು ಗೃಹಸ್ಥರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಪುನರಾವರ್ತ್ತನೇ ವೀಜಭೂತಾ ಧರ್ಮ್ಮಪ್ರವರ್ತ್ತಕಾಃ । ಸಪ್ತರ್ಷಿನಾಗವೀಥ್ಯಾಶ್ಚ ದೇವಲೋಕಂ ಸಮಾಶ್ರಿತಾಃ ।। ೩೭೬.

ಅವರು ಪುನರ್ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಬೀಜವಾಗಿರುವ ಧರ್ಮವನ್ನು ಹರಡುವವರು; ಸಪ್ತರ್ಷಿ ಮತ್ತು ನಾಗಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರು ದೇವಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ.

ತಾವನ್ತ ಏವ ಮುನಯಃ ಸರ್ವಾರಮ್ಭವಿವರ್ಜ್ಜಿತಾಃ । ತಪಸಾ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯೇಣ ಸಙ್ಗತ್ಯಾಗೇನ ಮೇಧಯಾ ।। ೩೭೬.

ಅಷ್ಟೇ ಮುನಿಗಳು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾರಂಭಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ತಪಸ್ಸು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ಆಸಕ್ತಿಯ ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ.

ಯತ್ರ ಯತ್ರಾವತಿಷ್ಠನೇತೇ ಯಾವದಾಹೂತಸಂಪ್ಲವಂ । ವೇದಾನುವಚನಂ ಯಜ್ಞಾ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ್ಯಂ ತಪೋ ದಮಃ ।। ೩೭೬.

ಅವರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವಾಸಿಸಿದರೂ, ಹೋಮದ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ವೇದಪಠಣ, ಯಜ್ಞ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ದಮನ ನಡೆಯುತ್ತವೆ.

ಶ್ರದ್ಧೋಪವಾಸಃ ಸತ್ಯತ್ವಮಾತ್ಮನೋ ಜ್ಞಾನಹೇತವಃ । ಸ ತ್ವಾಶ್ರಮೈರ್ನ್ನಿದಿಧ್ಯಾಸ್ಯಃ ಸಮಸ್ತೈರೇವಮೇವ ತು ।। ೩೭೬.

ಶ್ರದ್ಧೆ, ಉಪವಾಸ, ಸತ್ಯವಚನ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವು ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು; ಎಲ್ಲ ಆಶ್ರಮಗಳ ಮೂಲಕ ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು.

ದ್ರಷ್ಟವ್ಯ್ಸ್ತ್ವಥ ಮನ್ತವ್ಯಃ ಶ್ರೋತವ್ಯಶ್ಚ ದ್ವಿಜಾತಿಭಿಃ । ಯ ಏವಮೇನಂ ವಿನ್ದನ್ತಿ ಯೇ ಚಾರಣ್ಯಕಮಾಶ್ರಿತಾಃ ।। ೩೭೬.

ಅವನನ್ನು ದ್ವಿಜರು ನೋಡಬೇಕು, ಆಲೋಚಿಸಬೇಕು, ಕೇಳಬೇಕು; ಅವನನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವವರು ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳು ಕೂಡ.

ಉಪಾಸತೇ ದ್ವಿಜಾಃ ಸತ್ಯಂ ಶ್ರದ್ಧಯಾ ಪರಯಾ ಯುತಾಃ । ಕ್ರಮಾತ್ತೇ ಸಮ್ಭವನ್ತ್ಯರ್ಚ್ಚಿಂರಹಃ ಶುಕ್ಲಂ ತಥೋತ್ತರಂ ।। ೩೭೬.

ದ್ವಿಜರು ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅವರು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಹಗಲು, ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷ ಮತ್ತು ಉತ್ತರಾಯಣವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.