ಅಗ್ನಿಪುರಾಣಮ್

ಊಷ್ಮಣಶ್ಚ ದ್ವಿತೀಯನ್ತು ಅಧಸ್ತಾದ್ವಿನಿಯೋಜಯೇತ್ । ಸ್ವರೈಕಾದಶಭಿನ್ನನ್ತು ಊಷ್ಮಣಾನ್ತಂ ಸವಿನ್ದುಕಮ್ ।। ೩೧೦.

ಉಷ್ಮಣದ ಎರಡನೆಯದು ಕೆಳಗೆ ಇರಿಸಬೇಕು; ಬಿಂದು ಅಂತ್ಯವಿರುವ, ಹನ್ನೊಂದು ಸ್ವರಗಳಿಂದ ವಿಭಜಿತವಾದ ಉಷ್ಮಣ.

ಪಞ್ಚಸ್ವರಸಮಾರೂಢಂ ಓಷ್ಠಸಮ್ಪುಟಯೋಗತಃ । ದ್ವಿತೀಯಮಕ್ಷರಞ್ಚಾನ್ಯಜ್ಜಿಹ್ವಾಗ್ರೇ ತಾಲುಯೋಗತಃ ।। ೩೧೦.

ಐದು ಸ್ವರಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ, ತುಟಿಗಳ ಸಂಯೋಗದಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ಅಕ್ಷರವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಮತ್ತೊಂದು, ಜಿಹ್ವೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ತಾಳು ಜೊತೆ ಸೇರಿದೆ.

ಪ್ರಥಮಂ ಪಞ್ಚಮೇ ಯೋಜ್ಯಂ ಸ್ವರಾರ್ದ್ಧೇನೋದ್‌ಧೃತಾ ಇಮೇ । ಓಂಕಾರಾದ್ಯಾ ನಮೋನ್ತಾಶ್ಚ ಜಪೇತ್ ಸ್ವಾಹಾಗ್ನಿಕಾರ್ಯ್ಯಕೇ ।। ೩೧೦.

ಮೊದಲನೆಯದು ಐದನೆಯದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಬೇಕು, ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಅರ್ಧಸ್ವರದೊಂದಿಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು; ಓಂ ಎಂಬುದರಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ 'ನಮಃ' ಅಂತ್ಯವಾಗುವಂತೆ, ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

ಓಂ ಹ್ರೀಁ ಹ್ರೂಁ ಹ್ರಃ ಹೃದಯಂ ಹಾಂ ಹಶ್ಚೇತಿ ಶಿರಃ । ಹ್ರೀಁ ಜ್ವಲ ಜ್ವಲ ಶಿಖಾ ಸ್ಯಾತ್ ಕವಚಂ ಹನುದ್ವಯಮ್ । ಹೀಁ ಶ್ರೀಁ ಶೂನ್ನೇತ್ರತ್ರಯಾಯ ವಿದ್ಯಾನೇತ್ರಂ ಪ್ರಕೀರ್ತ್ತಿತಮ್ ಕ್ಷೌಁ ಹಃ ಖೌಁ ಹೂಁ ಫಡಸ್ತ್ರಾಯ ಗುಹ್ಯಾಙ್ಗಾನಿ ಪುರಾ ನ್ಯಸೇತ್ । ತ್ವರಿತಾಙ್ಗಾನಿ ವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ವಿದ್ಯಾಙ್ಗಾನಿ ಶ್ರೃಣುಷ್ವ ಮೇ । ಆದಿದ್ವಿಹೃದಯಂ ಪ್ರೋಕ್ತಂ ತ್ರಿಚತುಃಶಿರ ಇಷ್ಯತೇ ।। ೩೧೦.

ಪಞ್ಚಷಷ್ಠಃ ಶಿಖಾ ಪ್ರೋಕ್ತಾ ಕವಚಂ ಸಪ್ತಮಾಷ್ಟಮಮ್ । ತೋರಕನ್ತು ಭವೇನ್ತೇತ್ರಂ ನವಾರ್ದ್ಧಾಕ್ಷರಲಕ್ಷಣಂ ।। ೩೧೦.

ಅರವತ್ತೈದನೆಯದು ಶಿಖೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ, ಏಳನೆಯದು ಮತ್ತು ಎಂಟನೆಯದು ಕವಚ; ತೋರಕವು ನೇತ್ರ, ಒಂಬತ್ತು ಅರ್ಧ ಅಕ್ಷರಗಳ ಲಕ್ಷಣವಿದೆ.

ತೋತಲೇತಿ ಸಮಾಖ್ಯಾತಾ ವಜ್ರತುಣ್ಡೇ ತತೋ ಭವೇತ್ । ಖ ಖ ಹೂಁ ದಶವೀಜಾ ಸ್ಯಾದ್ವಜ್ರತುಣ್ಡೇಕ್ಷರಲಕ್ಷಣಂ ।। ೩೧೦.

ಒಟ್ಟು ಎಂಬುದು ವಜ್ರತುಂಡದಲ್ಲಿ ಹೆಸರಾಗಿದೆ; ಖ ಖ ಹೂಂ, ಹತ್ತು ಬೀಜಗಳು ವಜ್ರತುಂಡ ಅಕ್ಷರದ ಲಕ್ಷಣ.

ಖೇಚರಿ ಜ್ವಾಲಿನೀಜ್ವಾಲೇ ಖಖೇತಿ ಜ್ವಾಲಿನೀದಶ । ವರ್ಚ್ಚೇ ಶರವಿಭೀಷಣಿ ಖಖೇತಿ ಚ ಶವರ್ಯ್ಯಪಿ ।। ೩೧೦.

ಖೇಚರಿ, ಜ್ವಾಲಿನಿ ಜ್ವಾಲೆ, ಖ ಖ ಎಂಬುದು ಜ್ವಾಲಿನಿಯ ಹತ್ತು; ವರ್ಚ್ಚೆಯಲ್ಲಿ, ಭಯಾನಕ ಶರ, ಖ ಖ ಎಂಬುದು ಶವರಿಗೂ ಕೂಡ.

ಛೇ ಛೇದನಿ ಕರಾಲಿನಿ ಖಖೇತಿ ಚ ಕರಾಲ್ಯಪಿ । ವಕ್ಷಃಶ್ರವದ್ರವಪ್ಲವನೀ ಖ ಖ ದೂತೀಪ್ಲವಂಖ್ಯಪಿ ।। ೩೧೦.

ಛೆ ಎಂದರೆ ಕಡಿತ ಮಾಡುವ ಕರಾಲಿನಿಗೆ, ಖ ಖ ಎಂದರೆ ಕರಾಲಿಗೂ; ವಕ್ಷಸ್ಸು, ಕಿವಿ, ಕರಗುವುದು, ತೇಲುವುದು ಇವುಗಳಿಗೆ ಖ ಖ ಎಂಬುದು ದೂತಿಪ್ಲವ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಸ್ತ್ರೀಬಾಲಕಾರೇ ಧುನನಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀ ವಸನವೇಗಿಕಾ । ಕ್ಷೇ ಪಕ್ಷೇ ಕಪಿಲೇ ಹಸ ಹಸ ಕಪಿಲಾ ನಾಮ ದೂತಿಕಾ ।। ೩೧೦.

ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ರೂಪಕ್ಕೆ ಧುನ ಎಂಬ ಮಂತ್ರ; ಉಪಾಧ್ಯಾಯನು ವಸನವೇಗಿಕಾ; ಕ್ಷೆ, ಪಕ್ಷೆ, ಕಪಿಲೆ, ಹಸ ಹಸ, ಕಪಿಲೆ ಎಂಬುದು ದೂತಿಕೆಯ ಹೆಸರು.

ಹ್ರೂಁ ತೇಜೋವತಿ ರೌದ್ರೀ ಚ ಮಾತಙ್ಗರೌದ್ರಿದೂತಿಕಾ । ಪುಟೇ ಪುಟೇ ಖ ಖ ಖಡ್ಗೇ ಫಟ್ ಬ್ರಹ್ಮಕದೂತಿಕಾ ।। ೩೧೦.

ಹ್ರೂಂ ಎಂಬುದು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ರೌದ್ರಿಗೆ, ಮಾತಂಗ ರೌದ್ರಿ ದೂತಿಗೆ; ಪ್ರತಿ ಮುಡುಪಿನಲ್ಲಿ ಖ ಖ ಖಡ್ಗ ಫಟ್, ಬ್ರಹ್ಮಕಾ ದೂತಿಗೆ.

ವೈತಾಲಿನಿ ದಶಾರ್ಣಾಃ ಸ್ಯುಸ್ತ್ಯಜಾನ್ಯಹಿಪಲಾಲವತ್ । ಹೃದಾದಿಕನ್ಯಾಸಾದೌ ಸ್ಯಾನ್ ಮಧ್ಯೇ ನೇತ್ರೇ ನ್ಯಸೇತ್ಸುಧೀಃ ।। ೩೧೦.

ವೈತಾಲಿನಿ, ಹತ್ತು ಭುಜಗಳವಳು, ನಾಲಿಗೆ ಮತ್ತು ತಾಳುವಿನಂತೆ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಹೃದಯಾದಿ ನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

ಪಾದಾದಾರಭ್ಯ ಮೂರ್ದ್ಧಾನ್ತಂ ಶಿರ ಆರಭ್ಯ ಪಾದಯೋಃ । ಅಙ್ಘ್ನಿಜಾನೂರುಗುಹ್ಯೇ ಚ ನಾಭಿಹೃತ್‌ಕಣ್ಠದೇಶತಃ ।। ೩೧೦.

ಪಾದದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ತಲೆಯವರೆಗೆ, ತಲೆಯಿಂದ ಪಾದಗಳವರೆಗೆ; ಗುಡುಸಿನ ಮೂಳೆ, ಮೊಣಕಾಲು, ಊರು, ಗುಪ್ತಾಂಗ, ನಾಭಿ, ಹೃದಯ, ಕಂಠದೇಶದಲ್ಲಿ.

ವಜ್ರಮಣ್ಡಲಮೂರ್ದ್ಧೇ ಚ ಅಧೋದ್‌ರ್ಧ್ವೇ ಚಾದಿವೀಜತಃ । ಸೋಮರೂಪಂ ತತೋ ಗಾವಂ ಧಾರಾಮೃತಸುವರ್ಷಿಣಮ್ ।। ೩೧೦.

ಮೂಡಲಲ್ಲಿ ವಜ್ರಮಂಡಲ, ಮೇಲೂ ಕೆಳಗೂ ಆದಿಬೀಜದಿಂದ; ನಂತರ ಚಂದ್ರರೂಪ, ಹಸುಗಳು, ಅಮೃತ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನವನ್ನು ಸುರಿಯುವ ಧಾರೆ.

ವಿಶನ್ತಂ ಬ್ರಹ್ಮನ್ಧ್ರೇಣ ಸಾಧಕಸ್ತು ವಿಚಿನ್ತಯೇತ್ । ಮೂರ್ದ್ಧಾಸ್ಯಕಣ್ಠಹೃನ್ನಾಭೌ ಗುಹ್ಯೇರುಜಾನುಪಾದಯೋಃ ।। ೩೧೦.

ಸಾಧಕನು ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರದ ಮೂಲಕ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ, ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಗಂಟಲಿನಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ, ಗುಪ್ತಾಂಗದಲ್ಲಿ, ಮೊಣಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಗಮನವನ್ನು ಇಡಬೇಕು.

ಆದಿವೀಜಂ ನ್ಯಸೇನ್ಮನ್ತ್ರೀ ತರ್ಜ್ಜನ್ಯಾದಿ ಪುನಃ ಪುನಃ । ಊದ್‌ರ್ಧ್ವಂ ಸೋಮಮಧಃ ಪದ್ಮ ಶರೀರಂ ವೀಜವಿಗ್ರಹಂ ।। ೩೧೦.

ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ತೊಡೆಯ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಮೂಲಬೀಜವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಮೇಲೆ ಸೋಮ, ಕೆಳಗೆ ಪದ್ಮ, ದೇಹವೇ ಬೀಜದ ರೂಪವಾಗಿದೆ.

ಯೋಜಾನಾತಿ ನ ಮೃತ್ಯುಃ ಸ್ಯಾತ್ತಸ್ಯ ನ ವ್ಯಾಧಯೋ ಜ್ವರಾಃ । ಯಜೇಜ್ಜಪೇತ್ತಾಂ ವಿನ್ಯಸ್ಯ ಧ್ಯಾಯೇದ್‌ವೇವೀಂ ಶತಾಷ್ಟಕಮ್ ।। ೩೧೦.

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದವನಿಗೆ ಮರಣವು ಸಮೀಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ರೋಗಗಳು ಅಥವಾ ಜ್ವರಗಳು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಜಪಿಸಬೇಕು, ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ನೂರಾರು ಎಂಟು ಬೀಜಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

ಮುದ್ರಾ ವಕ್ಷ್ಯೇ ಪ್ರ್ಣೀತಾದ್ಯಾಃ ಪ್ರಣೀತಾಃ ಪಞ್ಚಧಾ ಸ್ಮೃತಾಃ । ಗ್ರಥಿತೌ ತು ಕರೌ ಕೃತ್ವಾ ಮಧ್ಯೇಽಙ್ಗುಷ್ಠೌ ನಿಪಾತಯೇತ್ ।। ೩೧೦.

ಈಗ ನಾನು ಪ್ರಣೀತಾದಿ ಐದು ವಿಧದ ಮುದ್ರೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂಗುಷ್ಠಗಳನ್ನು ಇಡಬೇಕು.

. ತರ್ಜ್ಜನೀಂ ಮೂರ್ದಿಧ್ನ ಸಂಲಗ್ನಾಂ ವಿನ್ಯಸೇತ್ತಾಂ ಶಿರೋಪರಿ । ಪ್ರಣೀತೇಯಂ ಸಮಾಖ್ಯಾತಾ ಹೃದ್ದೇಶೇ ತಾಂ ಸಮಾನಯೇತ್ ।। ೩೧೦.

ತೊಡೆಯ ಬೆರಳನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ, ಮುಡುಗಿನ ಭಾಗವನ್ನು ತಲುಪುವಂತೆ ಇಡಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಪ್ರಣೀತಾ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಅದನ್ನು ಹೃದಯ ಭಾಗಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು.

ಊದ್‌ರ್ಧ್ವನ್ತು ಕನ್ಯಸಾಮಧ್ಯೇ ಸವೀಜಾನ್ತಾಂ ವಿದುರ್ದ್ಧಿಜಾಃ । ನಿಯೋಜ್ಯ ತರ್ಜ್ಜನೀಮಧ್ಯೇಽನೇಕಲಗ್ನಾಂ ಪರಸ್ಪರಾಮ್ ।। ೩೧೦.

ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಚಿಕ್ಕ ಬೆರಳಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಬೀಜ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದು. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತೊಡೆಯ ಬೆರಳನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಜ್ಯೇಷ್ಠಾಗ್ರಂ ನಿಕ್ಷಿಪೇನ್ಮಧ್ಯೇ ಭೇದನೀ ಸ ಪ್ರಕೀರ್ತ್ತಿತಾ । ನಾಭಿದೇಶೇ ತು ತಾಂ ಬದ್‌ಧ್ವಾ ಅಙ್ಗುಷ್ಠಾನುನ್‌ಕ್ಷಿಪೇತ್ತತಃ ।। ೩೧೦.

ಮಧ್ಯ ಬೆರಳಿನ ತುದಿಯನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು, ಇದನ್ನು ಭೇದನಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ನಾಭಿ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ ನಂತರ, ಅಂಗುಷ್ಠಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇಡಬೇಕು.

ಕರಾಲೀ ತು ಮಹಾಮುದ್ರಾ ಹೃದಯೇ ಯೋಜ್ಯ ಮನ್ತ್ರಿಣಃ । ಪುನಸ್ತು ಪೂರ್ವ್ವವದ್ ಬದ್ಧಲಗ್ನಾಂ ಜ್ಯೇಷ್ಠಾಂ ಸಮುತ್‌ಕ್ಷಿಪೇತ್ ।। ೩೧೦.

ಕರಾಳಿ ಎಂಬುದು ಮಹಾಮುದ್ರೆ, ಇದನ್ನು ಮಂತ್ರಜ್ಞನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಮಧ್ಯ ಬೆರಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಎತ್ತಬೇಕು.

ವಜ್ರತುಣ್ಡಾ ಸಮಾಖ್ಯಾತಾ ವಜ್ರದೇಶೇ ತು ಬನ್ಧಯೇತ್ । ಉಭಾಭ್ಯಾಞ್ಚೈವ ಹಸ್ತಾಭ್ಯಾಂ ಮಣಿಬನ್ಧನ್ತು ಬನ್ಧಯೇತ್ ।। ೩೧೦.

ವಜ್ರತುಂಡಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ವಜ್ರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಬೇಕು. ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಮಣಿಬಂದವನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕು.

ತ್ರೀಣಿ ತ್ರೀಣಿ ಪ್ರಸಾರ್ಯ್ಯೇತಿ ವಜ್ರಮುದ್ರಾ ಪ್ರಕೀರ್ತ್ತಿತಾ । ದಣ್ಡಃ ಖಡ್ಗಞ್ಚಕ್ರಗದಾ ಮುದ್ರಾ ಚಾಕಾರತಃ ಸ್ಮೃತಾ ।। ೩೧೦.

ಮೂರು ಮೂರು ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಚಾಚಬೇಕು, ಇದನ್ನು ವಜ್ರಮುದ್ರೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ದಂಡ, ಖಡ್ಗ, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಗದೆಯ ಮುದ್ರೆಗಳು ಅವುಗಳ ರೂಪದಂತೆ ಇರುತ್ತವೆ.

ಅಙ್ಗಷ್ಠೇನಾಕ್ರಮೇತ್ ತ್ರೀಣಿ ತ್ರಿಶೂಲಞ್ಚೋದ್‌ರ್ಧ್ವತೋ ಭವೇತ್ । ಏಕಾತು ಮಧ್ಯಮೋದ್‌ರ್ಧ್ವಾ ತು ಶಕ್ತಿರೇವ ವಿಧೀಯತೇ ।। ೩೧೦.

ಅಂಗುಷ್ಠದಿಂದ ಮೂರು ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಒತ್ತಬೇಕು; ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇದರಿಂದ ತ್ರಿಶೂಲ ರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಧ್ಯ ಬೆರಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಎತ್ತಿದರೆ ಅದು ಶಕ್ತಿ ರೂಪವಾಗುತ್ತದೆ.

ಶರಞ್ಚ ವರದಞ್ಚಾಪಂ ಪಾಶಂ ಭಾರಞ್ಚ ಘಣ್ಟಯಾ । ಶಙ್ಖಮಙ್ಕುಶಮಭಯಂ ಪದ್ಮಮಷ್ಟ ಚ ವಿಂಶತಿಃ ।। ೩೧೦.

ಬಾಣ, ವರದಾನ, ಧನುಸ್ಸು, ಪಾಶ, ಭಾರ ಮತ್ತು ಘಂಟೆ; ಶಂಖ, ಅಂಕುಶ, ಅಭಯ, ಪದ್ಮ—ಇವು ಎಂಟು ಮತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು.

ಅಗ್ನಿರುವಾಚ ದೀಕ್ಷಾದಿ ವಕ್ಷ್ಯೇ ವಿನ್ಯಸ್ಯ ಸಿಂಹವಜ್ರಾಕುಲೇಽಬ್ಜಕೇ । ಹೇ ಹುತಿ ವಜ್ರದನ್ತ ಪುರು ಲುಲು ಗರ್ಜ್ಜ ಇಹ ಸಿಂಹಾಸನಾಯ ನಮಃ । ತಿರ್ಯ್ಯಗೂದ್‌ರ್ಧ್ವಗತಾ ರೇಖಾಶ್ಚತ್ವಾರಶ್ಚತುರೋ ಭವೇತ್ ।। ೩೧೧.

ಅಗ್ನಿ ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ದೀಕ್ಷೆ ವಿಧಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸಿಂಹ, ವಜ್ರ, ಕಮಲ ಮತ್ತು ಅಬ್ಜಾಸನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, 'ಹೇ ಹುತಿ ವಜ್ರದಂತ ಪರು ಲುಲು ಗರ್ಜ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಾಸನಾಯ ನಮಃ' ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು. ನಾಲ್ಕು ಸಮತಟ್ಟಾದ ಮತ್ತು ಲಂಬ ರೇಖೆಗಳನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು.

ನವಭಾಗವಿಭಾಗೇನ ಕೋಷ್ಠಕಾನ್ ಕಾರಯೇದ್‌ಬುಧಃ । ಗ್ರಾಹ್ಯಾ ದಿಶಾಗತಾಃ ಕೋಷ್ಠಾ ವಿದಿಶಾಸು ವಿನಾಶಯೇತ್ ।। ೩೧೧.

ಒಂಬತ್ತು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ ಚೌಕಗಳನ್ನು ರಚಿಸಬೇಕು. ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಚೌಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಮಧ್ಯದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇರುವವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಬೇಕು.

ವಾಹ್ಯೇ ವೈ ಕೋಷ್ಠಕೋಣೇಷು ವಾಹ್ಯರೇಖಾಷ್ಟಕಂ ಸ್ಮೃತಮ್ । ವಾಹ್ಯರೇಖಾ ಭವೇದ್ವಕಾ ದ್ವಿಭಙ್ಗಾ ಕಾರಯೇದ್‌ಬುಧಃ ।। ೩೧೧.

ಚೌಕಗಳ ಹೊರಗಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಹೊರಗಿನ ರೇಖೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೊರಗಿನ ರೇಖೆಯನ್ನು ವಕ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅದನ್ನು ಎರಡು ತಿರುವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ವಜ್ರಸ್ಯ ಮಧ್ಯಮಂ ಶ್ರೃಙ್ಗಂ ದ್ವಿಧಾರ್ಧತಃ । ವಾಹ್ಯರೇಖಾ ಭವೇದ್ವಕ್ರಾ ದ್ವಿಭಙ್ಗಾ ಕಾರಯೇದ್‌ಬುಧಃ ।। ೩೧೧.

ವಜ್ರದ ಮಧ್ಯದ ಕೊಂಬನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಬೇಕು. ಹೊರಗಿನ ರೇಖೆಯನ್ನು ವಕ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅದನ್ನು ಎರಡು ತಿರುವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಿಡಬೇಕು.