ಅಗ್ನಿಪುರಾಣಮ್

ಕೃತವರ್ಮ್ಮಾ ಕೃಪೋ ದ್ರೌಣಿಸ್ತ್ರಯೋ ಮುಕ್ತಾಸ್ತತೋ ರಣಾತ್ । ಪಾಣ್ಡವಾಃ ಸಾತ್ಯಕಿಃ ಕೃಷ್ಣಃ ಸಪ್ತ ಮುಕ್ತಾ ನ ಚಾಪರೇ

ಕೃತವರ್ಮ, ಕೃಪಾಚಾರ್ಯ ಮತ್ತು ದ್ರೋಣನ ಮಗನು—ಈ ಮೂವರು ಯುದ್ಧದಿಂದ ಪಾರಾದರು; ಪಾಂಡವರು, ಸಾತ್ಯಕಿ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನು—ಈ ಏಳು ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದರು, ಇನ್ನು ಯಾರೂ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ತ್ರಿಯಶ್ಚಾರ್ತ್ತಾಃ ಸಮಾಶ್ವಾಸ್ಯ ಭೀಮಾದ್ಯೈಃ ಸ ಯುಧಿಷ್ಠಿರಃ । ಸಂಸ್ಕೃತ್ಯ ಪ್ರಹತಾನ್ ವೀರಾನ್ ದತ್ತೋದಕಧನಾದಿಕಃ

ಭೀಮನು ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ದುಃಖಿತ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು, ಹತರಾದ ವೀರರಿಗೆ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು ಮತ್ತು ನೀರಿನೂ, ಧನದಾನವೂ ಕೊಟ್ಟನು.

ಭೀಷ್ಮಾಚ್ಛಾನ್ತನವಾಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಧರ್ಮ್ಮಾನ್ ಸರ್ವಾಂಶ್ಚ ಶಾನ್ತಿದಾನ್ । ರಾಜಧರ್ಮ್ಮಾನ್ಮೋಕ್ಷಧರ್ನ್ಮಾನ್ದಾನಧರ್ಮ್ಮಾನ್ ನೃಪೋಽಭವತ್

ಶಾಂತನುವಿನ ಮಗ ಭೀಷ್ಮನಿಂದ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ರಾಜನು ರಾಜಧರ್ಮ, ಮೋಕ್ಷಧರ್ಮ ಮತ್ತು ದಾನಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಕಲಿತನು.

ಅಶ್ವಮೇಧೇ ದದೌ ದಾನಂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಭ್ಯೋರಿಮರ್ದ್ದನಃ। ಶ್ರುತ್ವಾರ್ಜುನಾನ್ಮೌಷಲೇಯಂ ಯಾದವಾನಾಞ್ಚ ಸಙ್‌ಕ್ಷಯಮ್

ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಅರ್ಜುನನಿಂದ ಯಾದವರ ನಾಶದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು.

ಅಗ್ನಿರುವಾಚ ಯುಧಿಷ್ಠಿರೇ ತು ರಾಜ್ಯಸ್ಥೇ ಆಶ್ರಮಾದಾಶ್ರಮಾನ್ತರಮ್। ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರೋ ವನಮಗಾದ್ ಗಾನ್ಧಾರೀ ಚ ಪೃಥಾ ದ್ವಿಚ

ಅಗ್ನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ರಾಜ್ಯಭಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಗಾಂಧಾರಿ ಮತ್ತು ಪೃಥೆಯೂ ತಮ ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮಗಳಿಂದ ಹೊರಟರು.

ವಿದುರಸ್ತ್ವಗ್ನಿನಾ ದಗ್ಧೋ ವನಜೇನ ದಿವಙ್ಗತಃ। ಏವಂ ವಿಷ್ಣುರ್ಭುವೋ ಭಾರಮಹರದ್ದಾನವಾದಿಕಮ್

ವಿದುರನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಸುಟ್ಟು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವು ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನೂ, ದಾನವರನ್ನೂ ದೂರಮಾಡಿದನು.

ಧರ್ಮ್ಮಾಯಾಧರ್ಮ್ಮನಾಶಾಯ ನಿಮಿತ್ತೀಕೃತ್ಯ ಪಾಣ್ಡವಾನ್। ಸ ವಿಪ್ರಶಾಪವ್ಯಾಜೇನ ಮುಷಲೇನಾಹರತ್ ಕುಲಮ್

ಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು, ಪಾಂಡವರನ್ನು ಸಾಧನವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶಾಪದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಮುಸಲಿನಿಂದ ವಂಶವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು.

ಯಾದವಾನಾಂ ಭಾರಕರಂ ವಜ್ರಂ ರಾಜ್ಯೇಭ್ಯಷೇಚಯತ್। ದೇವಾದೇಶಾತ್ ಪ್ರಭಾಸೇ ಸ ದೇಹಂ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಸ್ವಯಂ ಹರಿಃ

ಯಾದವರ ಭಾರವಾಹಕನಾದ ವಜ್ರನನ್ನು ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ನೇಮಿಸಿ, ದೇವರ ಆದೇಶದಂತೆ ಹರಿಯು ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು.

ಇನ್ದ್ರಲೋಕೇ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕೇ ಪೂಜ್ಯತೇ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಭಿಃ। ಬಲಭದ್ರೋನನ್ತಮೂರ್ತ್ತಿಃ ಪಾತಾಲಸ್ವರ್ಗಮೀಯಿವಾನ್

ಇಂದ್ರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಅನಂತ ರೂಪದ ಬಲಭದ್ರನು ಪಾತಾಳಕ್ಕೂ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೂ ಹೋದನು.

ಅವಿನಾಶೀ ಹರಿರ್ದೇವೋ ಧ್ಯಾನಿಭಿದ್ಧರ್ಯೇಯ ಏವ ಸಃ। ವಿನಾ ತಂ ದ್ವಾರಕಾಸ್ಥಾನಂ ಪ್ಲಾವಯಾಮಾಸ ಸಾಗರಃ

ಅವಿನಾಶಿಯಾದ ಹರಿಯೇ ಧ್ಯಾನಿಗಳಿಂದ ಕಾಣಲ್ಪಡುವ ದೇವರು; ಅವನಿಲ್ಲದೆ ದ್ವಾರಕಾಪುರವನ್ನು ಸಮುದ್ರವು ಮುಳುಗಿಸಿತು.

ಸಂಸ್ಕೃತ್ಯ ಯಾದವಾನ್ ಪಾರ್ಥೋ ದತ್ತೋದಕಧನಾದಿಕಃ। ಸ್ತ್ರಿಯೋಷ್ಟಾವಕ್ರಶಾಪೇನ ಭಾರ್ಯ್ಯಾ ವಿಷ್ಣೋಶ್ಚ ಯಾಃ ಸ್ಥಿತಾಃ

ಪಾರ್ಥನು ಯಾದವರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನೀರು ಮತ್ತು ಧನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದನು; ವಕ್ರಸ್ತ್ರೀಯ ಶಾಪದಿಂದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪತ್ನಿಯರು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದರು.

ಪುನಸ್ತಚ್ಛಾಪತೋ ನೀತಾ ಗೋಪಾಲೈರ್ಲಗುಡಾಯುಧೈಃ। ಅರ್ಜುನಂ ಹಿ ತಿರಸ್ಕೃತ್ಯ ಪಾರ್ಥಃ ಶೋಕಞ್ಚಕಾರ ಹ

ಆ ಶಾಪದಿಂದ ಮತ್ತೆ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಲಗುಡ ಹಿಡಿದ ಗೋಪಾಲರಿಂದ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟರು; ಪಾರ್ಥನು ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಾಗದೆ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು.

ವ್ಯಾಸೇನಾಶ್ವಾಸಿತೋ ಮೇನೇ ಬಲಂ ಮೇ ಕೃಷ್ಣಾಸನ್ನಿಧೌ। ಹಸ್ತಿನಾಪುರಮಾಗತ್ಯ ಪಾರ್ಥಃ ಸರ್ವಂ ನ್ಯವೇದಯತ್

ವ್ಯಾಸನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದಾಗ, ಅರ್ಜುನನು 'ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ ಕೃಷ್ಣನ ಸನ್ನಿಧಾನದಿಂದಲೇ' ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು; ಹಸ್ತಿನಾಪುರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಪಾರ್ಥನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದನು.

ಯುಧಿಷ್ಠಿರಾಯ ಸ ಭ್ರಾತ್ರೇ ಪಾಲಕಾಯ ನೃಣಾನ್ತದಾ। ತದ್ಧನುಸ್ತಾನಿ ಚಾಸ್ತ್ರಾಣಿಸ ರಥಸ್ತೇ ಚ ವಾಜಿನಃ

ಅವನು ತನ್ನ ಅಣ್ಣ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ, ಜನರ ರಕ್ಷಕರಾದವನಿಗೆ, ತನ್ನ ಧನುಸ್ಸು, ಆಯುಧಗಳು, ರಥ ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು.

ವಿನಾ ಕೃಷ್ಣೇನ ತನ್ನಷ್ಟಂ ದಾನಞ್ಚಾಶ್ರೋತ್ರಿಯೇ ಯಥಾ। ತಚ್ಛ್ರುತ್ವಾ ಧರ್ಮ್ಮರಾಜಸ್ತು ರಾಜ್ಯೇ ಸ್ಥಾಪ್ಯ ಪರೀಕ್ಷಿತಮ್

ಕೃಷ್ಣನಿಲ್ಲದೆ ಆ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಯಿತು, ದಾನಗಳು ಯೋಗ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನೀಡಲಾಯಿತು; ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಧರ್ಮರಾಜನು ಪಾರಿಕ್ಷಿತನನ್ನು ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

ಪ್ರಸ್ಥಾನಂ ಪ್ರಸ್ಥಿತೋ ಧೀಮಾನ್ ದ್ರೌಪದ್ಯಾ ಭ್ರಾತೃಭಿಃ ಸಹ। ಸಂಸಾರನಿತ್ಯತಾಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಜಪನ್ನಷ್ಟಶತಂ ಹರೇಃ

ಧೀಮಂತನು ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಸಹೋದರರನ್ನೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಈ ಲೋಕದ ಅಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವನು ಹರಿಯ ನೂರಾರು ಮರೆಯಾದ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಮಹಾಪಥೇ ತು ಪತಿತಾ ದ್ರೌಪದೀ ಸಹದೇವಕಃ। ನಕುಲಃ ಫಾಲ್ಗುನೋ ಭೀಮೋ ರಾಜಾ ಶೋಕಪರಾಯಣಃ

ಆ ಮಹಾ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ದ್ರೌಪದಿ, ಸಹದೇವ, ನಕುಲ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಭೀಮನು ಬಿದ್ದರು; ರಾಜನು ಮಾತ್ರ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದನು.

ಇನ್ದ್ರಾನೀತರಯಾರೂಢಃ ಸಾನುಜಃ ಸ್ವರ್ಗಮಾಪ್ತವಾನ್। ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದುರ್ಯೋಧನಾದೀಂಶ್ಚ ವಾಸುದೇವಂ ಚ ಹರ್ಷಿತಃ

ಇಂದ್ರನ ರಥದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಹೋದ ರಾಜನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ದುರ್ಯೋಧನ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು, ವಾಸುದೇವನನ್ನೂ ನೋಡಿ ಅವನು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು.

ಅಗ್ನಿರುವಾಚ ವಕ್ಷ್ಯೇ ಬುದ್ಧಾವತಾರಞ್ಚ ಪಠತಃ ಶ್ರೃಣ್ವತೋರ್ಥದಮ್। ಪುರಾ ದೇವಾಸುರೇ ಯುದ್ಧೇ ದೇತ್ಯೈರ್ದ್ದೇವಾಃ ಪಪಾಜಿತಾಃ

ಅಗ್ನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಈಗ ನಾನು ಬುದ್ಧನ ಅವತಾರವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಇದನ್ನು ಓದುವರು ಮತ್ತು ಕೇಳುವವರಿಗೆ ಫಲಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೆ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೈತ್ಯರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ದೈತ್ಯರಿಂದ ಸೋತರು.

ರಕ್ಷ ರಕ್ಷೇತಿ ಶರಣಂ ವದನ್ತೋ ಜಗ್ಮುರೀಶ್ವರಮ್। ಮಾಯಾಮೋಹಸ್ವರೂಪೋಸೌ ಶುದ್ಧೋದನಸುತೋಽಭವತ್

'ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು' ಎಂದು ದೇವತೆಗಳು ಆಶ್ರಯಕ್ಕಾಗಿ ಈಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಅವನು ಮಾಯೆ ಮತ್ತು ಮೋಹದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧೋದನನ ಮಗನಾಗಿ ಜನಿಸಿದನು.

ಮೋಹಯಾಮಾಸ ದೈತ್ಯಾಂಸ್ತಾಂಸ್ತ್ಯಾಜಿತಾ ವೇದಧರ್ಮಕಮ್। ತೇ ಚ ಬೌದ್ಧಾ ಬಭೂವುರ್ಹಿ ತೇಭ್ಯೋನ್ಯೇ ವೇದವರ್ಜಿತಾಃ

ಅವನು ಆ ದೈತ್ಯರನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ವೇದಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ಅವರು ಬೌದ್ಧರಾಗಿದರು, ಅವರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ವೇದಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು.

ಆರ್ಹತಃ ಸೋಽಭವತ್ ಪಶ್ಚಾದಾರ್ಹತಾನಕರೋತ್ ಪರಾನ್। ಏವಂ ಪಾಷಣ್ಡಿನೋ ಜಾತಾ ವೇದಧರ್ಮ್ಮಾದಿವರ್ಜಿತಾಃ

ನಂತರ ಅವನು ಅರ್ಹತನಾಗಿ, ಇತರರನ್ನೂ ಅರ್ಹತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ಹೀಗೆ ವೇದಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಪಾಷಂಡಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿದರು.

ನಾರಕಾರ್ಹಂ ಕರ್ಮ ಚಕ್ರುರ್ಗ್ರಹೀಷ್ಯನ್ತ್ಯಧಮಾದಪಿ। ಸರ್ವೇ ಕಲಿಯುಗಾನ್ತೇ ತು ಭವಿಷ್ಯನ್ತಿ ಚ ಸಙ್ಕರಾಃ

ಅವರು ನರಕಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು, ಕೆಟ್ಟವರನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕಾಲಿಯುಗದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಿಶ್ರಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ದಸ್ಯವಃ ಶೀಲಹೀನಾಶ್ಚ ವೇದೋ ವಾಜಸನೇಯಕಃ। ದಶ ಪಞ್ಚ ಚ ಶಾಖಾ ವೈ ಪ್ರಮಾಣೇನ ಭವಿಷ್ಯತಿ

ಗುಣವಿಲ್ಲದ ದೋಚುಗಾರರು ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ, ಜೊತೆಗೆ ವಾಜಸನೇಯ ವೇದವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಹತ್ತು ಮತ್ತು ಐದು ಶಾಖೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಮಾಣವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.

ಧರ್ಮ್ಮಕಞ್ಚುಕಸಂವೀತಾ ಅಧರ್ಮರುಚಯಸ್ತಥಾ। ಮಾನುಪಾನ್ ಭಕ್ಷಯಿಷ್ಯನ್ತಿ ಮ್ಲೇಚ್ಛಾಃ ಪಾರ್ಥಿವರೂಪಿಣಃ

ಧರ್ಮದ ಹೊರವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದರೂ, ಅಧರ್ಮದಲ್ಲೇ ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುವ ರಾಜರೂಪದ ಮ್ಲೇಛರು ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಮದ್ಯ ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕಲ್ಕೀ ವಿಷ್ಣುಯಶಃ ಪುತ್ರೋ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯಪುರೋಹಿತಃ। ಉತ್ಸಾದಯಿಷ್ಯತಿ ಮ್ಲೇಚ್ಛಾನ್ ಗೃಹೀತಾಸ್ತ್ರಃ ಕೃತಾಯುಧಃ

ವಿಷ್ಣುಯಶಸ್ಸಿನ ಮಗನಾದ ಕಲ್ಕಿ, ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನು ಪೂಜಾರಿಯಾಗಿರುವಾಗ, ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮ್ಲೇಛರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಸ್ಥಾಪಯಿಷ್ಯತಿ ಮರ್ಯಾದಾಂ ಚಾತುರ್ವರ್ಣ್ಯೇ ಯಥೋಚಿತಾಮ್। ಆಶ್ರಮೇಷು ಚ ಸರ್ವೇಷು ಪ್ರಜಾಃ ಸದ್ಧರ್ಮ್ಮವರ್ತ್ಮನಿ

ಅವನು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲಾ ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಜನರನ್ನು ಸತ್ಯಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಕಲ್ಕಿರೂಪಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಹರಿಃ ಸ್ವರ್ಗಂ ಗಮಿಷ್ಯತಿ। ತತಃ ಕೃತಯುಗನ್ನಾಮ ಪುರಾವತ್ ಸಮ್ಭವಿಷ್ಯತಿ

ಕಲ್ಕಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹರಿಯು ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಆಮೇಲೆ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಕೃತಯುಗವು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

ವರ್ಣಾಶ್ರಮಾಶ್ಚ ಧರ್ಮೇಷು ಸ್ವೇಷು ಸ್ಥಾಸ್ಯನ್ತಿ ಸತ್ತಮ। ಏವಂ ಸರ್ವೇಷು ಕಲ್ಪೇಷು ಸರ್ವಮನ್ವನ್ತರೇಷು ಚ

ವರ್ಣಗಳು ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತವೆ, ಮಹಾತ್ಮನೇ. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ.