ಅಗ್ನಿಪುರಾಣಮ್

ತ್ವಂ ಸಿದ್ಧಿಸ್ತ್ವಂ ಸ್ವಧಾ ಸ್ವಾಹಾ ಸುಧಾ ತ್ವಂ ಲೋಕಪಾವನಿ । ಸನ್ಧ್ಯಾ ರಾತ್ರಿಃ ಪ್ರಭಾ ಭೂತಿರ್ಮ್ಮೇಧಾ ಶ್ರದ್ಧಾ ಸರಸ್ವತೀ ।। ೨೩೭.

ನೀನೇ ಸಿದ್ಧಿ, ನೀನೇ ಸ್ವಧಾ, ನೀನೇ ಸ್ವಾಹಾ, ನೀನೇ ಅಮೃತ, ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವವಳು. ನೀನೇ ಸಂಧ್ಯೆ, ರಾತ್ರಿ, ಪ್ರಕಾಶ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಬುದ್ಧಿ, ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸರಸ್ವತಿ.

ಯಜ್ಞವಿದ್ಯಾ ಮಹಾವಿದ್ಯಾ ಗುಹ್ಯವಿದ್ಯಾ ಚ ಶೋಭನೇ । ಆತ್ಮವಿದ್ಯಾ ಚ ದೇವಿ ತ್ವಂ ವಿಮುಕ್ತಿಫಲದಾಯಿನೀ ।। ೨೩೭.

ಯಜ್ಞದ ಜ್ಞಾನವೂ, ಮಹಾ ಜ್ಞಾನವೂ, ಗುಪ್ತ ಜ್ಞಾನವೂ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವೂ ನೀನೆ, ದೇವಿ. ನೀನು ಮೋಕ್ಷಫಲವನ್ನು ನೀಡುವವಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ.

ಆನ್ವೀಕ್ಷಿಕೀ ತ್ರಯೀ ವಾರ್ತ್ತಾ ದಣ್ಡನೀತಿಸ್ತ್ವಮೇವ ಚ । ಸೌಮ್ಯಾ ಸೌಮ್ಯೈರ್ಜಗದ್ರೂಪೈಸ್ತ್ವಯೈತದ್ದೇವಿ ಪೂರಿತಂ ।। ೨೩೭.

ಪರಿಶೀಲನೆ, ಮೂರು ವೇದಗಳು, ವ್ಯಾಪಾರ, ರಾಜಕೀಯ—allವು ನೀನೇ. ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಶಾಂತ ಸ್ವರೂಪಗಳಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಿದ್ದೀಯೆ.

ಕಾ ತ್ವನ್ಯಾ ತ್ವಾಮೃತೇ ದೇವಿ ಸರ್ವಯಜ್ಞಮಯಂ ವಪುಃ । ಅಧ್ಯಾಸ್ತೇ ದೇವ ದೇವಸ್ಯ ಯೋಗಿಚಿನ್ತ್ಯಂ ಗದಾಭೃತಃ ।। ೨೩೭.

ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಇನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ರೂಪವಿದೆ? ಯೋಗಿಗಳು ಧ್ಯಾನಿಸುವ, ಗದಾಧರನ ದೇಹವಾದ ಆ ರೂಪ ನಿನ್ನದೇ.

ತ್ವಯಾ ದೇವಿ ಪರಿತ್ಯಕ್ತಂ ಸಕಲಂ ಭುವನತ್ರಯಂ । ವಿನಷ್ಟಪ್ರಾಯಮಭವತ್ ತ್ವಯೇದಾನೀಂ ಸಮೇಧಿತಂ ।। ೨೩೭.

ದೇವಿ, ನೀನು ಜಗತ್ತನ್ನು ತೊರೆದಾಗ ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ನಾಶವಾಗುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ಈಗ ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದ ಅವು ಪುನಃ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿವೆ.

ದಾರಾಃ ಪುತ್ರಾಸ್ತಥಾಗಾರಂ ಸುಹೃದ್ಧಾನ್ಯಘನಾದಿಕಂ । ಭವತ್ಯೇತನ್ಮಹಾಭಾಗೋ ನಿತ್ಯಂ ತ್ವದ್ವೀಕ್ಷಣಾನ್ ನೃಣಾಂ ।। ೨೩೭.

ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಧಾನ್ಯ, ಧನ ಇತ್ಯಾದಿ—allವು ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ ಸದಾ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ, ದೇವಿ.

ಶರೀರಾರೋಗ್ಯಮೈಶ್ವರ್ಯಮರಿಪಕ್ಷಕ್ಷಯಃ ಸುಖಂ । ದೇವಿ ತ್ವದ್‌ದೃಷ್ಟಿದೃಷ್ಟಾನಾಂ ಪುರುಷಾಣಾಂ ನ ದುರ್ಲ್ಲಭಂ ।। ೨೩೭.

ದೇಹಾರೋಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಶತ್ರುಗಳ ನಾಶ, ಸುಖ—ಇವು ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾದವರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ, ದೇವಿ.

ತ್ವಮಮ್ಬಾ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ದೇವದೇವೋ ಹರಿಃ ಪಿತಾ । ತ್ವಯೈತದ್ವಿಷ್ಣುನಾ ಚಾಮ್ಬ ಜಗದ್ವ್ಯಾಪ್ತಂ ಚರಾಚರಂ ।। ೨೩೭.

ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ತಾಯಿ, ದೇವತೆಗಳ ದೇವರಾದ ಹರಿಯು ತಂದೆ. ಅಮ್ಮ, ನೀನು ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದೀಯೆ.

ಮಾನಂ ಕೋಷಂ ತಥಾ ಕೋಷ್ಠಂ ಮಾ ಗೃಹಂ ಮಾ ಪರಿಚ್ಛದಂ । ಮಾ ಶರೀರಂ ಕಲತ್ರಞ್ಚ ತ್ಯಜೇಥಾಃ ಸರ್ವ್ವಪಾವನಿ ।। ೨೩೭.

ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪಾವನಗೊಳಿಸುವವಳೇ, ಗೌರವ, ಧನ, ಭಂಡಾರ, ಮನೆ, ವಸ್ತುಗಳು, ದೇಹ, ಪತ್ನಿಯನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಡ.

ಮಾ ಪುತ್ರಾನ್ಮಾಸುಹೃದ್ವರ್ಗಾನ್ಮಾ ಪಶೂನ್ಮಾ ವಿಭೂಷಣಂ । ಮಮ ದೇವಸ್ಯ ವಿಷ್ಣೋರ್ವಕ್ಷಃಸ್ಥಲಾಲಯೇ ।। ೨೩೭.

ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಪಶುಗಳು, ಆಭರಣಗಳನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಡ, ದೇವಿ. ನೀನು ನನ್ನ ದೇವರಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ.

ಸತ್ತ್ವೇನ ಸತ್ಯಶೌಚಾಭ್ಯಾಂ ತಥಾ ಶೀಲಾದಿಭಿರ್ಗುಣೈಃ । ತ್ಯಜ್ಯನ್ತೇ ತೇ ನರಾ ಸದ್ಯಃ ಸನ್ತ್ಯಕ್ತಾ ಯೇ ತ್ವಯಾಮಲೇ ।। ೨೩೭.

ನಿರ್ಮಲೆಯಾದ ದೇವಿ, ನಿನ್ನಿಂದ ತೊರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವರು ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧತೆ, ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿ, ಗುಣಗಳು—allವನ್ನು ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ತ್ವಯಾವಲೋಕಿತಾಃ ಸದ್ಯಃ ಶೀಲಾದ್ಯೈರಖಿಲೈರ್ಗುಣೇಃ । ಕುಲೈಶ್ವರ್ಯ್ಯೈಶ್ಚ ಯುಜ್ಯನ್ತೇ ಪುರುಷಾ ನಿರ್ಗಣಾ ಅಪಿ ।। ೨೩೭.

ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಕಟಾಕ್ಷವು ಯಾರ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೆಯೋ, ಅವರು ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದವರಾದರೂ ಕೂಡ ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿ, ಕುಟುಂಬದ ಐಶ್ವರ್ಯ—allವನ್ನು ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಸಶ್ಲಾಘ್ಯಃ ಸ ಗುಣೀ ಧನ್ಯಃ ಸ ಕುಲೀನಃ ಸ ಬುದ್ಧಿಮಾನ್ । ಸ ಶೂರಃ ಸ ಚ ವಿಕ್ರಾನ್ತೋ ಯಸ್ತ್ವಯಾ ದೇವಿ ವೀಕ್ಷಿತಃ ।। ೨೩೭.

ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಪಾತ್ರನಾದವನು ಪ್ರಶಂಸನೀಯ, ಗುಣವಂತ, ಧನ್ಯ, ಕುಲೀನ, ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಶೂರ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಸದ್ಯೋ ವೈಗುಣ್ಯಮಾಯಾನ್ತಿ ಶೀಲಾದ್ಯಾಃ ಸಕಲಾ ಗುಣಾಃ । ಪರಾಮುಙ್‌ಮುಖೀ ಜಗದ್ಧಾತ್ರೀ ಯಸ್ಯ ತ್ವಂ ವಿಷ್ಣುವಲ್ಲಭೇ ।। ೨೩೭.

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಿಯೆಯಾದ ಜಗತ್ತಿನ ಪೋಷಕಿಯೇ, ನೀನು ಯಾರಿಂದ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೋ, ಅವನಿಂದ ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿ, ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳು ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ.

ನ ತೇ ವರ್ಣಯಿತುಂ ಶಕ್ತಾ ಗುಣಾನ್ ಜಿಹ್ವಾಪಿ ವೇಧಸಃ । ಪ್ರಸೀದ ದೇವಿ ಪದ್ಮಾಕ್ಷಿ ನಾಸ್ಮಾಂಸ್ತ್ಯಾಕ್ಷಈಃ ಕದಾಚನ ।। ೨೩೭.

ಪದ್ಮಾಕ್ಷಿ ದೇವಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ನಾಲಿಗೆಯೂ ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದಯಮಾಡಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತೊರೆಯಬೇಡ.

ಪುಷ್ಕರ ಉವಾಚ । ಏವಂ ಸ್ತುತಾ ದದೌ ಶ್ರೀಶ್ಚ ವರಮಿನ್ದ್ರಾಯ ಚೇಪ್ಸಿತಂ । ಸುಸ್ಥಿರತ್ವಂ ಚರಾಜ್ಯಸ್ಯ ಸಙ್‌ಗ್ರಾಮವಿಜಯಾದಿಕಂ ।। ೨೩೭.

ಪುಷ್ಕರನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶ್ರೀ ದೇವಿ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಅವನು ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಳು—ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ಥಿರತೆ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಶುಭಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡಿದಳು.

ಸ್ವಸ್ತೋತ್ರಪಾಠಶ್ರವಣಕರ್ತೄಣಾಂ ಭುಕ್ತಿಮುಕ್ತಿದಂ । ಶ್ರೀಸ್ತೋತ್ರಂ ತಸ್ಮಾತ್ ಪಠೇಚ್ಚ ಶ್ರೃಣುಯಾನ್ನರಃ ।। ೨೩೭.

ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಶ್ರೀ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಓದುವುದು ಅಥವಾ ಕೇಳುವುದು ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮನುಷ್ಯನು ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ ಕೇಳಬೇಕು.

ಅಗ್ನಿರುವಾಚ ನೀತಿಸ್ತೇ ಪುಷ್ಕರೋಕ್ತಾ ತು ರಾಮೋಕ್ತಾ ಲಕ್ಷ್ಮಣಾಯ ಯಾ । ಜಯಾಯ ತಾಂ ಪ್ರವಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಶ್ರೃಣು ಧರ್ಮ್ಮಾದಿವರ್ದ್ಧನೀಂ ।। ೨೩೮.

ಅಗ್ನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಪುಷ್ಕರನು ಹೇಳಿದ ನೀತಿಯೂ, ರಾಮನು ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗೆ ಜಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳಿದ ನೀತಿಯೂ ಇದೆ. ಈಗ ಆ ಧರ್ಮಾದಿಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ನೀತಿಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಕೇಳು.

ರಾಮ ಉವಾಚ ನ್ಯಾಯೇನಾರ್ಜ್ಜನಮರ್ಥಸ್ಯ ವರ್ದ್ಧನಂ ರಕ್ಷಣಂ ಚರೇತ್ । ಸತ್ಪಾತ್ರಪ್ರತಿಪತ್ತಿಶ್ಚ ರಾಜವೃತ್ತಂ ಚತುರ್ವಿಧಂ ।। ೨೩೮.

ರಾಮನು ಹೇಳಿದನು: ಧನವನ್ನು ನ್ಯಾಯದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕು, ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕು, ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು, ಮತ್ತು ಯೋಗ್ಯರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು—ಇವು ರಾಜನ ನಾಲ್ಕು ಕರ್ತವ್ಯಗಳು.

ನಯಸ್ಯ ವಿನಯೋ ಮೂಲಂ ವಿನಯಃ ಶಾಸ್ತ್ರನಿಶ್ಚಯಾತ್ । ವಿನಯೋ ಹೀನ್ದ್ರಿಯಜಯಸ್ತೈರ್ಯುಕ್ತಃ ಪಾಲಯೇನ್ಮಹೀಂ ।। ೨೩೮.

ಶಾಸನದ ಮೂಲ ಶಿಸ್ತಾಗಿದೆ; ಶಿಸ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಶಿಸ್ತೇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವುದು. ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಇದ್ದಾಗ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಬೇಕು.

ಗ್ರಭಾವಃ ಶುಚಿತಾ ಮೈತ್ರೀ ತ್ಯಾಗಃ ಸತ್ಯಂ ಕೃತಜ್ಞತಾ । ಕುಲಂ ಶೀಲಂ ದಮಶ್ಚೇತಿ ಗುಣಾಃ ಸಮ್ಪತ್ತಿಹೇತವಃ ।। ೨೩೮.

ಉತ್ತಮ ವಂಶ, ಶುದ್ಧತೆ, ಸ್ನೇಹ, ತ್ಯಾಗ, ಸತ್ಯ, ಕೃತಜ್ಞತೆ, ಕುಟುಂಭ, ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ವಭಾವ, ಮತ್ತು ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ—ಈ ಗುಣಗಳು ಸಿರಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ.

ಪ್ರಕೀರ್ಣವಿಷಯಾರಣ್ಯೇ ಧಾವನ್ತಂ ವಿಪ್ರಮಾಥಿನಂ । ಜ್ಞಾನಾಙ್ಕುಶೇನ ಕುರ್ವ್ವೀತ ವಶ್ಯಮಿನ್ದ್ರಿಯದನ್ತಿನಂ ।। ೨೩೮.

ವಿಷಯಗಳ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಅಲೆಯುತ್ತಾ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ; ಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಅಂಕುಶದಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಹಸ್ತಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು.

ಕಾಮಃ ಕ್ರೋಧಸ್ತಥಾ ಲೋಭೋ ಹರ್ಷೋ ಮಾನೋ ಮದಸ್ತಥಾ । ಷಡ್‌ವರ್ಗಮುತಸೃಜೇದೇನಮಸ್ಮಿಂಸ್ತ್ಯಕ್ತೇ ಸುಖೀ ನೃಪಃ ।। ೨೩೮.

ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ, ಹರ್ಷ, ಮಾನ, ಮತ್ತು ಮದ—ಈ ಆರುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು; ಇವುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ರಾಜನು ಸಂತೋಷವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಆನ್ವೀಕ್ಷಿಕೀಂ ತ್ರಯೀಂ ವಾರ್ತ್ತಾಂ ದಣ್ಡನೀತಿಂ ಚ ಪಾರ್ಥಿವಃ । ತದ್ವಿದ್ಯೈಸ್ತತ್‌ಕ್ರಿಯೋಪೈತೈಶ್ಚಿನ್ತಯೇದ್ವಿನಯಾನ್ವಿತಃ ।। ೨೩೮.

ರಾಜನು ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ವಿಚಾರ, ಮೂರು ವೇದಗಳು, ವ್ಯಾಪಾರ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯನೀತಿಯನ್ನು, ಅವುಗಳ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕ್ರಮಗಳೊಂದಿಗೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಕು.

ಆನ್ವೀಕ್ಷಿಕ್ಯಾರ್ಥವಿಜ್ಞಾನಂ ಧರ್ಮ್ಮಾಧರ್ಮೌ ತ್ರಯೀಸ್ಥಿತೌ । ಅರ್ಥಾನರ್ಥೌ ತು ವಾರ್ತ್ತಾಯಾಂ ದಣ್ಡನೀತ್ಯಾಂ ನಯಾನಯೌ ।। ೨೩೮.

ವಿಚಾರದಿಂದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿಯಬಹುದು; ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮ ಮೂರು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಇವೆ; ಲಾಭ-ನಷ್ಟ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಇವೆ; ಸರಿಯಾದ-ತಪ್ಪಾದ ನೀತಿ ರಾಜ್ಯನೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇವೆ.

ಅಹಿಂಸಾ ಸೂನೃತಾ ವಾಣೀ ಸತ್ಯಂ ಶೌಚಂ ದಯಾ ಕ್ಷಮಾ । ವಣಿನಾಂ ಲಿಙ್ಗಿನಾಂ ಚೈವ ಸಾಮಾನ್ಯೋ ಧರ್ಮ್ಮ ಉಚ್ಯತೇ ।। ೨೩೮.

ಹಿಂಸೆಯಿಲ್ಲದಿರುವುದು, ಮೃದು ಮಾತು, ಸತ್ಯ, ಶುದ್ಧತೆ, ದಯೆ, ಕ್ಷಮೆ—ಇವು ಮನೆತನದವರಿಗೂ ತ್ಯಾಗಿಗಳಿಗೊ ಸಹ ಸಾಮಾನ್ಯ ಧರ್ಮವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಜಾಃ ಸಮನುಗೃಹ್ಣೀಯಾತ್ ಕುರ್ಯ್ಯಾದಾಚಾರಸಂಸ್ಥಿತಿಂ । ವಾಕ್‌ ಸೂನೃತಾ ದಯಾ ದಾನಂ ಹಿನೋಪಗತರಕ್ಷಣಂ ।। ೨೩೮.

ಜನರನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು, ಸರಿ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು, ಮೃದುವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕು, ದಯೆ ತೋರಬೇಕು, ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಬಾಧೆಪಡುವವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.

ಇತಿ ವೃತ್ತಂ ಸತಾಂ ಸಾಧುಹಿತಂ ಸತ್ಪುರುಷವ್ರತಂ । ಆಧಿವ್ಯಾಧಿಪರೀತಾಯ ಅದ್ಯ ಶ್ವೋ ವಾ ವಿನಾಶಿನೇ ।। ೨೩೮.

ಈ ರೀತಿಯ ನಡೆ ಸಜ್ಜನರ ವ್ರತ, ಒಳ್ಳೆಯವರಿಗೆ ಹಿತಕರವಾದದ್ದು; ದುಃಖ ಮತ್ತು ರೋಗದಿಂದ ಬಳಲುವವರಿಗೆ, ಇಂದು ಅಥವಾ ನಾಳೆ, ಇದು ಆಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕೋ ಹಿ ರಾಜಾ ಶರೀರಾಯ ಧರ್ಮ್ಮಾಪೇತಂ ಸಮಾಚರೇತ್ । ನ ಹಿ ಸ್ವಸುಖಮನ್ವಿಚ್ಛನ್ ಪೀಡಯೇತ್ ಕೃಪಣಂ ಜನಂ ।। ೨೩೮.

ಯಾವ ರಾಜನು ತನ್ನ ದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ಅಧರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ? ತನ್ನ ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಬಡವರನ್ನು ಪೀಡಿಸಬಾರದು.