અગ્નિપુરાણમ્

ઊતીર્થાદાગતં દગ્ધમપ્રવર્ણઞ્ચ ભક્ષિતં । એવમુચ્ચારણં પાપમેવમુચ્ચારણં શુભમ્ ।। ૩૩૬.

અયોગ્ય સ્થાનથી આવેલું, દગ्ध થયેલું, અથવા અક્ષર વગર ખાધેલું—એવું ઉચ્ચાર પાપરૂપ છે, અને એવું ઉચ્ચાર શુભ છે.

અતીર્થાદાગતં દ્રવ્યં સામ્નાયં સુવ્યવસ્થિતં । સુસ્વરેણ સુવક્ત્રેણ પ્રયુક્તં બ્રહ્મરાજનિ ।। ૩૩૬.

યોગ્ય સ્થાનથી આવેલું દ્રવ્ય, સારી રીતે ગાયન કરવામાં આવેલ, અને સારા સ્વર અને મોઢાથી બોલાયેલું, હે બ્રાહ્મણ રાજા.

ન કરાલો ન લમ્વોષ્ઠો નાવ્યક્તા નાનુનાસિકઃ । ગદ્ગદો બહુજિહ્વશ્ચ ન વર્ણાન્ વક્તુમર્હતિ ।। ૩૩૬.

કરાળ, લટકતા ઓઠવાળો, અસ્પષ્ટ, અથવા નાકથી બોલતો; ગડગડતો, અથવા અનેક જીભવાળો—એવો અક્ષરો બોલવા યોગ્ય નથી.

એવં વર્ણાઃ પ્રયોક્તવ્યા નાવ્યક્તા ન ચ પીડ઼િતાઃ । સમ્યગ્વર્ણપ્ર્યોગેણ બ્રહ્મલોકે મહીયતે ।। ૩૩૬.

અક્ષરો સ્પષ્ટ અને સરળ રીતે બોલવા જોઈએ, અસ્પષ્ટ કે બળજબરીથી બોલવા નહીં. યોગ્ય રીતે ઉચ્ચાર કરવાથી બ્રહ્મલોકમાં માન મળે છે.

ઉદાત્તશ્ચાનુદાત્તશ્ચ સ્વરિતશ્ચ સ્વરાસ્ત્રયઃ । હ્રસ્વો દીર્ઘઃ પ્લુત ઇતિ કાલતો નિયમાવધિ ।। ૩૩૬.

ત્રણ પ્રકારના સ્વર છે: ઉદાત્ત, અનુદાત્ત અને સ્વરિત. સમય પ્રમાણે, ટૂંકા, લાંબા અને ખેંચાયેલા સ્વર પણ છે.

કણ્ઠ્યા વહાવિચુયશાસ્તાલવ્યા ઓષ્ઠજા વુપુ । સ્યુર્મૂર્દ્ધન્યા ઋટુરસાઃ દન્ત્યાઃ લૃતુલસાઃ સ્મૃતાઃ ।। ૩૩૬.

અક્ષરો ગળા, હોઠ, તાળુ અને દાંતમાંથી ઉત્પન્ન થાય છે; મસ્તકમાંથી 'ઋ' અને 'ઋષ' થાય છે, દાંતમાંથી 'લૃ' અને 'લૃષ' થાય છે, એમ માનવામાં આવે છે.

જિહ્વામૂલે તુ કુઃ પ્રોક્તો દન્ત્યોષ્ઠો વઃ સ્મૃતો બુધૈઃ । એદૈતૌ કણ્ઠતાલવ્યૌ ઓ ઔ કણ્ઠ્યૌષ્ઠજૌ સ્મૃતૌ ।। ૩૩૬.

જીભના મૂળમાં 'કુ' કહેવાય છે; 'વ' વિદ્વાનોએ દંત-હોઠથી આવતો માન્યો છે; 'એ' અને 'ઐ' ગળા-તાળુમાંથી, 'ઓ' અને 'ઔ' ગળા-હોઠમાંથી ઉત્પન્ન થાય છે, એમ માનવામાં આવે છે.

અર્દ્ધમાત્રા તુ કણ્ઠસ્ય એકારૈકારયોર્ભવેત્ । અયોગવાહા વિજ્ઞેયા આશ્રયસ્થાનભાગિનઃ ।। ૩૩૬.

'એ' અને 'ઐ' માટે ગળામાં અડધી માત્રા હોય છે; જોડાયેલા નહીં હોય એવા અક્ષરો પોતાના સ્થાન પ્રમાણે સમજવા.

અચોઽસ્પૃષ્ટાપણસ્ત્વીષન્નોમાઃ સ્પૃષ્ટા હલઃ સ્મૃતાઃ । શેષાઃ સ્પૃષ્ટા હલઃ પ્રોક્તા નિબોધાત્ર પ્રધાનતઃ ।। ૩૩૬.

સ્વરો સ્પર્શ વિના હોય છે, તેમને 'અસ્પૃષ્ટ' કહેવાય છે; વ્યંજન અક્ષરો 'સ્પૃષ્ટ' કહેવાય છે; બાકી બધા વ્યંજન પણ 'સ્પૃષ્ટ' છે, આ મુખ્ય નિયમ સમજવો.

અમોઽનુનાસિકાનક્રૌ નાદિમૌ હસપઃ સ્મૃતા । ઈષન્નાદોપણયશઃ સ્વાસિનશ્ચ થકાદયઃ ૩૩૬.

'અમ' અનાસિક છે, 'અન' અને 'ઔ' નાસિક છે; 'હ', 'સ' અને 'પ' એમ માનવામાં આવે છે; હોઠ પર હળવા અવાજવાળા 'થ' અને બીજા પોતપોતાના પ્રકારના છે.

અગ્નિરુવાચ કાવ્યસ્ય નાટકાદેશ્ચ અલઙ્કારાન્ વદામ્યઽથ । ધ્વનિર્વ્વર્ણાઃ પદં વાક્યમિત્યેતદ્વાઙ્‌મયં મતં ।। ૩૩૭.

અગ્નિએ કહ્યું: હવે હું કાવ્ય અને નાટકના અલંકારો કહું છું; ધ્વનિ, અક્ષર, શબ્દ અને વાક્ય — આ બધું વાણીનું તત્વ માનવામાં આવે છે.

શાસ્ત્રેતિહાસવાક્યાનાં ત્રયં યત્ર સમાપ્યતે । શાસ્ત્રે શબ્દપ્રધાનાત્વમિતિહાસેષુ નિષ્ઠતા ।। ૩૩૭.

શાસ્ત્ર, ઇતિહાસ અને કાવ્યના વાક્ય જ્યાં મળે છે, ત્યાં શાસ્ત્રમાં અવાજ મુખ્ય હોય છે અને ઇતિહાસમાં અર્થ મુખ્ય હોય છે.

અભિધાયાઃ પ્રધાનત્વાત્ કાવ્યં તાભ્યાં વિભિદ્યતે । નરત્વં દુર્લ્લભં લોકે વિદ્યાતત્ર ચ દુર્લ્લભા ।। ૩૩૭.

પ્રત્યક્ષ અર્થ મુખ્ય હોવાથી કાવ્ય બીજા બંનેથી અલગ પડે છે; દુનિયામાં માનવતા દુર્લભ છે અને જ્ઞાન પણ દુર્લભ છે.

કવિત્વં દુર્લ્લભં તત્ર શક્તિસ્તત્ર ચ દુર્લ્લભા । વ્યુત્‌પત્તિર્દુર્લ્લભા તત્ર વિવેકસ્તત્ર દુર્લભઃ ।। ૩૩૭.

કવિત્વ દુર્લભ છે, શક્તિ પણ દુર્લભ છે; અભ્યાસ દુર્લભ છે, અને વિવેક પણ દુર્લભ છે.

સર્વ્વં શાસ્ત્રમવિદ્વદ્ભિર્મૃગ્યમાણન્ન સિધ્યતિ । આદિવર્ણા દ્વિતીયશ્ચ મહાપ્રાણાસ્તુરીયકઃ ।। ૩૩૭.

શાસ્ત્ર અજ્ઞાનીઓ શોધે ત્યારે સફળ થતું નથી; પ્રથમ અને બીજું અક્ષર, ત્રીજું મહાપ્રાણ છે.

વર્ગેષુ વર્ણવૃન્દં સ્યાત્પદં સુપ્‌તિઙ્‌પ્રભેદતઃ । સઙ્‌ક્ષેપાદ્વાક્યમિષ્ટાર્થવ્યવછિન્ના પદાબલી ।। ૩૩૭.

વર્ગોમાં અક્ષરોનો સમૂહ થાય છે; શબ્દ વિભક્તિ અને ક્રિયાપદના અંતથી અલગ પડે છે; સંક્ષિપ્તમાં, વાક્ય એ ઇચ્છિત અર્થ દર્શાવતા શબ્દોનો સમૂહ છે.

કાવ્યં સ્ફટદલઙ્કારં ગુણવદ્દોષવર્જિતમ્ । યોનિર્વ્વેદશ્ચ લોકશ્ચ સિદ્ધમન્નાદયોનિજં ।। ૩૩૭.

કાવ્ય સ્પષ્ટ, અલંકૃત, ગુણવંત અને દોષરહિત હોય છે; તેનું મૂળ વેદ અને લોકમાં છે, અને તે અન્ન વગેરેમાંથી સ્થાપિત થાય છે.

દેવાદીનાં સંસ્કૃતં સ્યાત્ પ્રાકૃતં ત્રિવિધં નૃણાં । ગદ્યં પદ્યઞ્ચ મિશ્રઞ્ચ કાવ્યાદિ ત્રિવિધં સ્મૃતમ્ ।। ૩૩૭.

દેવાદિ માટે સંસ્કૃત, અને મનુષ્યો માટે ત્રણ પ્રકારના પ્રાકૃત હોય છે; ગદ્ય, પદ્ય અને મિશ્ર — આ ત્રણ કાવ્ય વગેરેના પ્રકાર માનવામાં આવે છે.

આપદઃ પદસન્તાનો ગદ્યન્તદપિ ગદ્યતે । ચૂર્ણકોત્‌કલિકાગન્ધિવૃત્તભેદાત્ ત્રિરૂપકમ્ ।। ૩૩૭.

શબ્દોની શ્રેણી ગદ્ય બનાવે છે, અને એ પણ ગદ્ય કહેવાય છે; ચૂર્ણ, ઉત્કલિકા અને ગંધિની ભેદથી એ ત્રણ પ્રકારના હોય છે.

અલ્પાલ્પવિગ્રહં નાતિમૃદુસન્દર્ભનિર્ભરં । તૂર્ણકં નામતો દીર્ઘસમાસાત્ કલિકા ભવેત્ ।। ૩૩૭.

સંરચના ટૂંકી, વધુ નરમ નહીં અને ગાઢ હોય, તો તેને તૂર્ણક કહેવાય છે; લાંબા સમાસથી કલિકા થાય છે.

ભવેન્મધ્યમસન્દર્ભન્નાતિકુત્સિતવિગ્રહમ્ । વૃત્તચ્છાયાહરં વૃત્તં ગન્ધિનૈતત્ કિલોત્‌કટમ્ ।। ૩૩૭.

મધ્યમ સંરચના, વધુ ખરાબ નહીં અને છાંયાવાળી હોય, તો તેને ગંધિ કહેવાય છે, અને એ ઉત્કટ કહેવાય છે.

આખ્યાયિકા કથા ખણ્ડકથા પરિકથા તથા । કથાનિકેતિ મન્યન્તે ગદ્યકાવ્યઞ્ચ પઞ્ચધા ।। ૩૩૭.

વાર્તા, કથા, ટુકડીકથા, વિસ્તૃત કથા અને નાના કથાનાં પાંચ પ્રકારો ગદ્યકાવ્ય તરીકે માનવામાં આવે છે.

કર્તૃવંશપ્રશંસા સ્યાદ્યત્ર ગદ્યેન વિસ્તરાત્ । કન્યાહરણસંગ્રામવિપ્રલમ્ભવિપત્તયઃ ।। ૩૩૭.

જ્યાં લેખકના વંશની વિશાળ પ્રશંસા ગદ્યમાં થાય છે અને કન્યાની અપહરણ, યુદ્ધ, વિયોગ અને દુઃખદ ઘટનાઓ આવે છે.

ભવન્તિ યત્ર દીપ્તાશ્ચ રીતિવૃત્તિપ્રવૃત્તયઃ । ઉચ્છાસૈશ્ચ ચપરિચ્છેજો યત્ર યા ચૂર્ણકોત્તરા ।। ૩૩૭.

જ્યાં જીવંત રીતો, વર્તન અને ક્રિયાઓ જોવા મળે છે, અને જ્યાં ઉગ્ર ભાવ, અચાનક અંત અને ટુકડીકથા જેવી સમાપ્તિ હોય છે.

. વક્ત્રં વાપરવક્ત્રં વા યત્ર સાખ્યાયિકા સ્મૃતા । શ્લોકૈઃ સ્વવંશં સંક્ષેપાત્ કવિર્યત્ર પ્રશંસતિ ।। ૩૩૭.

જ્યાં વાર્તા લેખક કે બીજા વક્તા દ્વારા કહેવામાં આવે છે, તેને 'આખ્યાયિકા' કહે છે; અને જ્યાં કવિ પોતાના વંશની સંક્ષિપ્ત પ્રશંસા શ્લોકોમાં કરે છે.

મુખ્યસ્યાર્થાવતારાય ભવેદ્યત્ર કથાન્તરમ્ । પરિચ્છેદો ન યત્ર સ્યાદ્ભવેદ્વાલમ્ભકૈઃ ક્કચિત્ ।। ૩૩૭.

મુખ્ય વિષયના આરંભ માટે જ્યાં બીજી કથા આવે છે, અને જ્યાં વિભાગ નથી, પણ ક્યાંક-ક્યાંક સહાયક ઘટનાઓ હોય છે.

સા કથા નામ તદ્‌ગર્ભે નિબધ્નીયાચ્ચતુષ્પદીં । ભવેત્ ખણ્ડકથા યાસૌ પરિકથા તયોઃ ।। ૩૩૭.

તેને 'કથા' કહે છે અને તેમાં ચતુષ્પદી રચવી જોઈએ; ટુકડીકથા 'ખંડકથા' છે અને વિસ્તૃત કથા 'પરિકથા' છે.

અમાત્યં સાર્થકં વાપિ દ્વિજં વા નાયકં વિદુઃ । સ્યાત્તયોઃ કરુણં વિદ્ધિ વિપ્રલમ્ભશ્ચ તુર્વ્વિધઃ ।। ૩૩૭.

તેમાં મંત્રી, વેપારી કે બ્રાહ્મણને નાયક માનવામાં આવે છે; બંનેમાં ભાવ either દુઃખદ અથવા વિયોગરૂપ હોય છે.

. સમાપ્યતે તયોર્ન્નાદ્યા સા કથામનુધાવતિ । કથાખ્યાથિકયોર્મ્મિશ્રમાવાત્ પરિકથા સ્મૃતા ।। ૩૩૭.

બન્નેમાંથી પ્રથમ કથા પૂર્ણ થાય છે અને પછી વાર્તા આગળ વધે છે; વાર્તા અને કથાના મિશ્ર રૂપને 'પરિકથા' કહે છે.