યુદ્ધવિદ્યાના આ પ્રકરણમાં, એક નિપુણ ધનુર્ધર કેવી રીતે તીર ચલાવે તે વિગતવાર વર્ણવાયું છે. જો મન થોડું ભટકી જાય, તો પણ તે તીર યોગ્ય રીતે સ્થાન પર મૂકવું જોઈએ. પછી જમણા હાથથી તીર તૂણામાંથી કાઢવું. તીરને મધ્યભાગે પકડીને તેને આધાર આપવો, ડાબા હાથથી ભુજબંધ પકડી, ત્યાંથી ધનુષ બહાર ખેંચવું. મન એકાગ્ર રાખીને, તીરની પાંખ ધનુષની ડોરી પર મજબૂતીથી દબાવી, સિંહના કાન જેવી પકડથી પકડી, બંને તરફ સમાન દબાણ આપવું. તીરનું અગ્રભાગ ડાબા કાનની નજીક રાખવું અને રંગીન ભાગ મધ્ય અને ડાબા આંગળીઓથી પકડી રાખવું. નિશાન પર મન એકાગ્ર કરીને, યોગ્ય પકડ સાથે શરીરના જમણા ભાગથી તીર છોડવું. તીરનું ડંડું કપાળના મધ્યમાં રાખીને, તેને ખેંચવું અને છોડવું—એવી રીતે કે અર્ધચંદ્ર ચિહ્ન કપાળથી સોળ આંગળ જેટલું દૂર જાય. તીર છોડ્યા પછી, ટોર્ચ પદ્ધતિથી મધ્ય આંગળીથી વારંવાર તેને સંયમિત કરવું. તૂણામાંથી આંખના સમાન ઊંચાઈના નિશાન પર અને જમણી બાજુના ચોરસ નિશાન પર તીર છોડવું, અને પ્રારંભિક સ્થાનેથી ચોરસ નિશાન ભેદવાનો અભ્યાસ કરવો. પછી, તિક્ષ્ણ, વળેલા, દૂર જતા, નીચા, ઊંચા અને ચલિત એવા વિવિધ પ્રકારના નિશાનો પર ઝડપથી પ્રયોગ કરવો. જ્યાં ભેદવું હોય, ત્યાં હાથના બળથી ધનુષ તૂણામાંથી કાઢવું, અને કઠિન નિશાનોને વિવિધ પ્રદર્શનોથી ડરાવવું. પ્રભુ, જે નિશાન ભેદવામાં આવે છે, તેમાં બે 'દૃઢ' નિશાન, બે કઠિન, અને બે વિવિધ તથા કઠિન એવા નિશાન ગણાય છે. દૃઢ નિશાનોમાં નીચું કે તિક્ષ્ણ નિશાન આવતું નથી; નીચું નિશાન કઠિન કહેવાય છે, તેમજ ઊંચું નિશાન પણ. મસ્તક અને શરીરના મધ્યમાં આવેલું નિશાન 'વિવિધ અને કઠિન' કહેવાય છે. આ રીતે, વિવિધ નિશાનોના સમૂહ બનાવી, જમણા તથા બીજા હાથથી અભ્યાસ કરવો. જે વીર પ્રથમ નિશાન ભેદે, તેને આગળ વધવું જોઈએ—આ નિયમ છે, જે યથાવિધિ અભ્યાસ કરનારોએ માન્ય રાખ્યો છે. જે નિશાન વધુ ઘુમતું હોય, ત્યાં પાંખવાળું તીર મજબૂતીથી લગાડવું. જે કંઈ ઘુમતું, ચાલતું કે સ્થિર હોય, તેને બધાં બાજુથી ભેદવું, તોડવું, કાપવું કે પીડવું જોઈએ. જે કર્મ અને અભ્યાસની રીત જાણે છે, તેણે નિયમ સમજીને así કરવું; મન, દ્રષ્ટિ અને દૃશ્ય સાથે, યોગી ધનુર્ધર સંયમ પર વિજય મેળવે છે. અગ્નિ કહે છે: જે વ્યક્તિએ હાથ, મન અને દ્રષ્ટિ પર પ્રભુત્વ મેળવ્યું છે અને નિશાન ભેદવામાં નિશ્ચિત સફળતા મેળવી છે, તેને પછી વાહન પર ચઢવું જોઈએ. પાશ દસ હાથ લાંબો, ગોળ અને હાથના અંતે હોવો જોઈએ, જે કપાસ, મુંજ ઘાસ, ભાંગ અને મજબૂત સોનાની કે કવચની દોરીઓથી બનેલો હોય. અન્ય માટે, જે બહુ બળવાન હોય, એ માટે પાશ સારી રીતે વણેલો હોવો જોઈએ; તેને ત્રીસ ગણો લાંબો અને સારી રીતે વણેલો બનાવવો. ગુરુએ તેની જગ્યા મેદાનમાં તૈયાર કરવી; ડાબા હાથથી પકડી, પછી જમણા હાથથી ઊંચકવો. તેને વળયરૂપે બનાવી, માથા ઉપર એક ફંટો ફેરવી, ચામડાની કવચ પહેરેલા પુરુષ પર ઝડપથી ફેંકવો. કૂદતાં, ઉછળતાં કે ફરતાં સમયે, યોગ્ય રીતથી કુશળતાપૂર્વક તેનો ઉપયોગ કરવો. નિયમ અનુસાર વિજય મેળવ્યા પછી, બંધન કરવું; કમરને બાંધવું અને પછી તલવાર ડાબી બાજુ લટકાવવી. ડાબા હાથથી મજબૂતીથી પકડી, જમણા હાથથી ખેંચવું; તેનો વ્યાસ છ આંગળનો અને ઊંચાઈ સાત હાથ જેટલી હોવી જોઈએ. લોખંડની સળિયા અને વિવિધ કવચ અડધી હાથની દૂરીએ, સમ, આડી અને ઊંચી સ્થિતિમાં રાખવા. હવે, કેવી રીતે યોગ્ય રીતે તેનો ઉપયોગ કરવો તે હું વિગતે સમજાવું છું: નવા અને મજબૂત ઢાલ-ધનુષ શરીરે ધારણ કર્યા પછી, જમણા હાથમાં નવી ગદા લઈને, તેને ઊંચકીને મજબૂતીથી પ્રહાર કરવો, જેથી શત્રુનો વિનાશ નિશ્ચિત થાય. પછી બંને હાથથી તેને શત્રુ પર નીચે લાવવું; આ સહેલાઈથી કરવાથી વિજય પ્રાપ્ત થાય છે. અગ્નિ કહે છે: ધસી જવું, પ્રહાર કરવો, કૂદવું, ઝંપલાવવું, દોડવું, ઝપટો મારવો, ઉપરથી હુમલો કરવો, બાજ જેવી ઊડાનથી નીચે પડવું અને ગોભરોળી ઊભી થવું—આ યુદ્ધકલા માટે મહત્વપૂર્ણ છે. કંપન, ઉછાળ, ડાબી-જમણી હલનચલન, અચાનક વિસ્ફોટ, હાથીના હાથ જેવી શક્તિશાળી ચોટ—આ પણ આવશ્યક છે. ભયંકર પડછાયાં, ડરામણા અને ભયાનક અવતરણ, સંપૂર્ણ, અર્ધ અને ત્રિ-ભાગી ચાલ, કમળ જેવી પગની સ્થિતિ—આ બધું તલવાર-ઢાલના યુદ્ધવિદ્યા માટે જાણવું જોઈએ. પાછળ હલન, આગળ વધવું, વરાહની જેમ વળવું, અને પિચકાવવું—આ રીતે, યુદ્ધકલા માટે બત્રીસ પ્રકારની પદ્ધતિઓ છે. પલટવું, ફરી પાછું વળવું, પકડવું, હલકું ચલાવવું, ઉપર ફેંકવું, નીચે ફેંકવું, પકડી રાખવું અને રોકવું—આ પણ આવશ્યક છે. બાજની જેમ પડવું, હાથીની જેમ પાણી પીવું, અને મગરની પકડ—યુદ્ધમાં પાશના અગિયાર પ્રકાર જાણવા. સરળ, વિસ્તૃત, તિર્યક અને ઘુમાવું—પાશ અલગ પાડતી વખતે મહાન લોકો આ પાંચ ક્રિયાઓ જણાવે છે. કાપવું, ફાડવું, પ્રહાર કરવો, ઘુમાવવું, પડવું, ચીરવું, કોતરવું અને ચક્ર પદ્ધતિ—આ principal ક્રિયાઓ છે. પગ દબાવવું, ફુફકારવું, ફાડવું, ડરાવવું, ઝુલાવવું—આ ભાલા ચલાવવાની રીતો છે; છઠ્ઠું છે ઘાતક પ્રહાર. આંખ, હાથ, બાજુ પર પ્રહાર કરવો, સીધા પાંખવાળા તીરથી પડવું, અને ભાલાના પ્રયોગની રીત પણ વર્ણવાય છે. પ્રહારી, ગૌમૂત્ર, પુષ્કળ, કમળાસન, ઊંચકાયેલું શરીર, વાંકડું, ડાબું અને જમણું—આ પણ વિવિધ પ્રયોગો છે, જે બ્રાહ્મણો માટે જણાવવામાં આવ્યા છે. આ રીતે, યુદ્ધકલા અને શસ્ત્રવિદ્યાની વિવિધ પદ્ધતિઓ, નિયમો તથા અભ્યાસનું વર્ણન અહીં શ્રદ્ધા અને વિધાનપૂર્વક કરવામાં આવ્યું છે.