ਮਹਾਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰ

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਣੇਤਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਿਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਜਿਵੇਂ ਪੱਕਾ ਖੀਰਾ ਆਪਣੇ ਡੰਡੇ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਓ, ਪਰ ਅਮਰਤਾ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖ ਨਾ ਕਰੋ।