తద్వాక్యసమకాలం తు బీభత్సుర్నిశితైః శరైః। అవార్యైః పఞ్చభిర్గ్రాహం మగ్నమమ్భస్యతాడయత్
ద్రోణుడు చెప్పిన వెంటనే అర్జునుడు అయిదు పదునైన, ఆపలేని బాణాలతో నీటిలో మునిగిన మొసలిని కొట్టాడు.
ఇతరే త్వథ సంమూఢాస్తత్రపత్ర ప్రపేదిరే। తం తు దృష్ట్వా క్రియోపేతం ద్రోణోఽమన్యత పాణ్డవమ్
ఇతరులు అయోమయంగా అక్కడక్కడ బాణాలు వదిలారు. కానీ అర్జునుడు చేసిన పని చూసి ద్రోణుడు అతన్ని శ్రేష్ఠుడిగా భావించాడు.
విశిష్టం సర్వశిష్యేభ్యః ప్రీతిమాంశ్చాభవత్తదా। స పార్థబాణైర్బహుధా ఖణ్డశః పరికల్పితః
అప్పుడు ద్రోణుడు అర్జునుడిని అందరి శిష్యులకన్నా గొప్పవాడిగా భావించి సంతోషించాడు. అర్జునుడి బాణాలతో మొసలి అనేక ముక్కలుగా విరిగిపోయింది.
గ్రాహః పఞ్చత్వమాపేదే జఙ్ఘాం త్యక్త్వా మహాత్మనః। `సర్వక్రియాభ్యనుజ్ఞానాత్తథా శిష్యాన్సమానయత్
ఆ మొసలి ప్రాణాలు విడిచింది, దాని కాళ్లను వదిలి పెట్టింది. అందరి అనుమతితో శిష్యులు మళ్లీ ఒక్కటయ్యారు.
దుర్యోధనం చిత్రసేనం దుఃశాసనవివింశతీ। అర్జునం చ సమానీయ హ్యశ్వత్థామానమేవ చ
దుర్యోధనుడు, చిత్రసేనుడు, దుఃశాసనుడు, వివింశతి, అర్జునుడు, అశ్వత్తామన్ — వీరందరినీ పిలిపించాడు.
శిశుకం మృణ్మయం కృత్వా ద్రోణో గఙ్గాజలే తతః। శిష్యాణాం పశ్యతాం చైవ క్షిపతి స్మ మహాభుజః
తర్వాత ద్రోణుడు, బలవంతుడు, మట్టి తో ఒక చిన్నబిడ్డను చేసి, తన శిష్యులందరూ చూస్తుండగా, ఆ బొమ్మను గంగానదిలో వేసాడు.
చక్షుషీ వాససా చైవ బద్ధ్వా ప్రాదాచ్ఛరాసనమ్। శిశుకం విద్ధ్యతేమం వై జలస్థం బద్ధచక్షుషః
ఆ చిన్నబిడ్డకు కళ్లకు, దేహానికి ముడి కట్టించి, దానిని లక్ష్యంగా పెట్టి, 'ఇదిగో నీళ్లలో ఉన్న ఈ బిడ్డను, కళ్ళు కట్టుకుని, బాణంతో కొట్టు' అని చెప్పాడు.
తత్క్షణేనైవ బీభత్సురావాపైర్దశభిర్వశీ। పఞ్చకైరనువివ్యాధ మగ్నం శిశుకమమ్భసి
అప్పుడే బీభత్సుడు, నైపుణ్యంతో, నీళ్లలో మునిగిన ఆ బొమ్మను పది బాణాలతో, ఆ తరువాత ఐదు బాణాలతో గుచ్చాడు.
తాః స దృష్ట్వా క్రియాః సర్వా ద్రోణోఽమన్యత పాణ్డవమ్। విశిష్టం సర్వశిష్యేభ్యః ప్రీతిమాంశ్చాభవత్తదా।' తథాబ్రవీన్మహాత్మానం భారద్వాజో మహారథమ్
ఆ కార్యాలన్నీ చూసిన ద్రోణుడు, పాండవుడు తన శిష్యులందరిలోకీ ఉత్తముడు అని భావించి, సంతోషించాడు. అప్పుడు భారద్వాజుడు ఆ మహాత్ముడైన రథయోధునితో ఇలా అన్నాడు.
గృహాణేదం మహాబాహో విశిష్టమతిదుర్ధరమ్। అస్త్రం బ్రహ్మశిరో నామ సప్రయోగనివర్తనమ్
బలవంతుడా! ఇది బ్రహ్మశిరస్సు అనే అత్యంత కఠినమైన, గొప్ప ఆయుధం. దీని ప్రయోగం, ఉపసంహరణ రెండూ నేర్చుకో.
న చ తే మానుషేష్వేతత్ప్రయోక్తవ్యం కథంచన। జగద్వినిర్దహేదేతదల్పతేజసి పాతితమ్
ఇది మనుషులపై ఎప్పుడూ వాడకూడదు. తక్కువ శక్తిగలవాడిపై వదిలితే, ఈ ఆయుధం లోకాన్ని కాల్చేస్తుంది.
అసామాన్యమిదం తాత లోకేష్వస్త్రం నిగద్యతే। తద్ధారయేథాః ప్రయతః శృణు చేదం వచో మమ
నాయనా! ఈ ఆయుధం ప్రపంచంలో అసాధారణమైనదిగా చెప్పబడుతుంది. దీన్ని జాగ్రత్తగా ఉంచు. నా మాట విను.
బాధేతామానుషః శత్రుర్యది త్వాం వీర కశ్చన। తద్వధాయ ప్రయుఞ్జీథాస్తదస్త్రమిదమాహవే
పురుషుడు అయిన శత్రువు నిన్ను బాధిస్తే, వాడిని సంహరించడానికి యుద్ధంలో ఈ ఆయుధాన్ని ఉపయోగించు.
తథేతి సంప్రతిశ్రుత్య బీభత్సుః స కృతాఞ్జలిః। జగ్రాహ పరమాస్త్రం తదాహ చైనం పునర్గురుః। భవితా త్వత్సమో నాన్యః పుమాఁల్లోకే ధనుర్ధరః
అర్జునుడు చేతులు జోడించి, 'అలాగే' అని వాగ్దానం చేసి, ఆ పరమాయుధాన్ని స్వీకరించాడు. మళ్లీ గురువు ఇలా అన్నాడు — 'ఈ లోకంలో నీవంటి ధనుర్ధారి ఇంకొకరు ఉండరు.'
కృతాస్త్రాన్ధార్తరాష్ట్రాంశ్చ పాణ్డుపుత్రాంశ్చ భారత। దృష్ట్వా ద్రోణోఽబ్రవీద్రాజన్ధృతరాష్ట్రం జనేశ్వరమ్
ధృతరాష్ట్రుని కుమారులు, పాండు కుమారులు ఆయుధ విద్యలో నిపుణులైనట్టు చూసిన ద్రోణుడు, రాజైన ధృతరాష్ట్రునితో ఇలా అన్నాడు.
కృపస్య సోమదత్తస్య వాహ్లీకస్య చ ధీమతః। గాఙ్గేయస్య చ సాన్నిధ్యే వ్యాసస్య విదురస్య చ
కృప, సోమదత్తుడు, వాహ్లీకుడు, గాంగేయుడు, వ్యాసుడు, విదురుడు — వీరందరి సమక్షంలో,
రాజన్సంప్రాప్తవిద్యాస్తే కుమారాః కురుసత్తమ। తే దర్శయేయుః స్వాం శిక్షాం రాజన్ననుమతే తవ
కురు వంశశ్రేష్ఠుడా! నీ కుమారులు విద్యలో నిపుణులయ్యారు. రాజా! నీ అనుమతితో వారు తమ శిక్షణను చూపించనివ్వు.
తతోఽబ్రవీన్మహారాజః ప్రహృష్టేనాన్తరాత్మనా
అప్పుడు మహారాజు, హృదయంలో ఆనందంతో ఇలా అన్నాడు.
యదానుమన్యసే కాలం యస్మిన్దేశే యథాయథా। తథాతథా విధానాయ స్వయమాజ్ఞాపయస్వ మామ్
ఎప్పుడు, ఎక్కడ, ఎలా అనుకూలమో నువ్వు నిర్ణయించు. అవసరమైన ఏర్పాట్ల కోసం నన్ను నీవే ఆజ్ఞాపించు.
స్పృహయామ్యద్య నిర్వేదాన్పురుషాణాం సచక్షుషామ్। అస్త్రహేతోః పరాక్రాన్తాన్యే మే ద్రక్ష్యన్తి పుత్రకాన్
నేడు నా కుమారులు, కళ్లతో చూడగలిగే మనుషులందరిలో, ఆయుధ విద్యలో నైపుణ్యంతో, పరాక్రమంలో ఇతరులను మించిపోతారని చూడాలని ఆశిస్తున్నాను.
క్షత్తర్యద్గురురాచార్యో బ్రవీతి కురు తత్తథా। న హీదృశం ప్రియం మన్యే భవితా ధర్మవత్సల
క్షత్తా! గురువు ఏం ఆజ్ఞాపిస్తే, అదే చేయాలి. ధర్మాన్ని ప్రేమించే వాడా, ఇంత ఆనందకరమైన విషయం ఇంకొకటి ఉండదని నేను భావిస్తున్నాను.
తతో రాజానమామన్త్ర్య విదురానుమతోపి హి। భారద్వాజో మహాప్రాజ్ఞో మాపయామాస మేదినీమ్
అనంతరం రాజును వీడుకుని, విదురుని అనుమతితో, మహాపండితుడైన భారద్వాజుడు భూమిని కొలిచాడు.
సమామవృక్షాం నిర్గులమాముదక్ప్రవణసంస్థితామ్। తస్యాం భూమౌ బలిం చక్రే తిథౌ నక్షత్రపూజితే
ఆ సమతలమైన, చెట్లు లేకుండా, వంకలు లేని, నీటి ప్రవాహానికి దగ్గరగా ఉన్న భూమిపై, పండుగ తిథి, నక్షత్రాలు శుభంగా ఉన్న రోజున, అతడు బలి సమర్పణ చేశాడు.
అవఘుష్టం పురం చాపి తదర్థం భరతర్షభ। రఙ్గభూమౌ సువిపులం శాస్త్రదృష్టం యథావిధి
ఆ ఉత్సవం కోసం, ఓ భారత వంశ శిరోమణీ, పట్టణమంతా ప్రకటించబడింది. శాస్త్రోక్తంగా, పెద్దగా, అన్ని విధి విధానాలతో రంగస్థలం సిద్ధం చేయబడింది.
ప్రేక్షాగారం సువిహితం చక్రస్తే తస్య శిల్పినః। రక్షాం సర్వాయుధోపేతాం స్త్రీణాం చైవ నరర్షభ
అక్కడి శిల్పులు అతనికోసం బాగుగా ఏర్పాటుచేసిన దర్శన మందిరాన్ని నిర్మించారు. అలాగే, ఆయుధాలతో కూడిన రక్షణను, రాజకుమార్తెలకు కూడా భద్రతను ఏర్పాటు చేశారు.
మఞ్చాంశ్చ కారయామాసుర్యత్ర జానపదా జనాః। విపులానుచ్ఛ్రయోపేతాఞ్శిబికాశ్చ మహాధనాః
ప్రజలు కూర్చునేందుకు పెద్ద పెద్ద మంచాలను, గొప్ప ధనంతో ఉన్న, ఎత్తైన శిబికలను కూడా వారు నిర్మించారు.
తస్మింస్తతోఽహని ప్రాప్తే రాజా ససచివస్తదా। `సాన్తఃపురః సహామాత్యో వ్యాసస్యానుమతే తదా।' భీష్మం ప్రముఖతః కృత్వా కృపం చాచార్యసత్తమమ్
ఆ రోజు రాగానే, రాజు తన మంత్రులతో, అంతఃపురంతో, స్నేహితులతో, వ్యాసుని అనుమతితో, భీష్ముడిని ముందుగా ఉంచి, గొప్ప గురువు కృపాచార్యుడిని కూడా తీసుకుని బయలుదేరాడు.
బాహ్లీకం సోమదత్తం చ భూరిశ్రవసమేవ చ। కురూనన్యాంశ్చ సచివానాదాయ నగరాద్బహిః
బాహ్లికుడు, సోమదత్తుడు, భూరిశ్రవుడు, ఇతర కురువంశీయులు, మంత్రులను పట్టణం నుంచి తీసుకుని వచ్చాడు.
రఙ్గభూమిం సమాసాద్య బ్రాహ్మణైః సహితో నృపః
రాజు బ్రాహ్మణులతో కలిసి రంగస్థలానికి చేరుకున్నాడు.
ముక్తాజాలపరిక్షిప్తం వైదూర్యమమిశోభితమ్। శాతకుమ్భమయం దివ్యం ప్రేక్షాగారముపాగమత్
ముత్యాల జాలాలతో అలంకరించబడిన, వైడూర్య రత్నాలతో మెరిసే, బంగారు వస్తువులతో తయారైన ఆ దివ్య దర్శన మందిరంలోకి ప్రవేశించాడు.