తస్యార్జునః శరైస్తీక్ష్ణైః కఙ్కపత్రపరిచ్ఛదైః। న్యపాతయద్ధయాఞ్శీఘ్రం యతమానస్య మారిష। ధనుశ్చాస్యాపరైశ్ఛిత్త్వా శరైః పార్థో విచక్రమే
అర్జునుడు, గద్దరిపక్షి రెక్కల వంటి పదునైన బాణాలతో శ్రుతాయుస్సు గుర్రాలను వేగంగా పడగొట్టి, మరికొన్ని బాణాలతో అతని విల్లు తెంచి ముందుకు దూసుకెళ్లాడు.
అమ్బష్ఠస్తు గదాం గృహ్య క్రోధపర్యాకులేక్షణః। ఆససాద రణే పార్థం కేశవం చ మహారథమ్
అంబష్టుడు కోపంతో కన్నులు ఎర్రబెట్టి, గొప్ప గదను పట్టుకుని, యుద్ధంలో పార్థుడి, కేశవుని దగ్గరకు వచ్చాడు.
తతః సమ్ప్రహరన్వీరో గదాముద్యమ్య భారత। రథమావార్య గదయా కేశవం సమతాడయత్
ఆ వీరుడు గదను పైకి ఎత్తి, రథాన్ని అడ్డగించి, ఆ గదతో కేశవుని బలంగా కొట్టాడు, ఓ భారతుడా!
గదయా తాడితం దృష్ట్వా కేశవం పరవీరహా। అర్జునోఽథ భృశం క్రుద్ధః సోఽమ్బష్ఠం ప్రతి భారత
కేశవుడు గదతో తాకబడిన దృశ్యం చూసి, శత్రువులను సంహరించే అర్జునుడు, అంబష్టుడిపై తీవ్రమైన కోపంతో మండిపడ్డాడు, ఓ భారతుడా!
తతః శరైర్హేమపుఙ్ఖైః సగదం రథినాం వరమ్। ఛాదయామాస సమరే మేఘః సూర్యమివోదితమ్
తర్వాత, బంగారు అంచులతో ఉన్న బాణాలతో, గదను పట్టుకున్న గొప్ప రథసారథిని యుద్ధంలో అర్జునుడు మేఘం ఉదయించిన సూర్యుడిని కప్పినట్టు పూర్తిగా కప్పేశాడు.
అథాపరైః శరైశ్చాపి గదాం తస్య మహాత్మనః। అచూర్ణయత్తదా పార్థస్తిదద్భుతమివాభవత్
తర్వాత, మరికొన్ని బాణాలతో, పార్థుడు ఆ మహాత్ముడి గదను నశింపజేశాడు. అది అద్భుతంగా కనిపించింది.
అథ తాం పతితాం దృష్ట్వా గృహ్యాన్యాం చ మహాగదామ్। అర్జునం వాసుదేవం చ పునః పునరతాడయత్
ఆ గద పడిపోవడం చూసి, మరో గొప్ప గదను తీసుకుని, అర్జునుని, వాసుదేవుని మీద మళ్లీ మళ్లీ దాడి చేశాడు.
తస్యార్జునః క్షురప్రాభ్యాం సగదావుద్యతౌ భుజౌ। చిచ్ఛేదేన్ద్రధ్వజాకారౌ శిరశ్చాన్యేన పత్రిణా
అర్జునుడు పదునైన కత్తిబాణాలతో, గదను పైకి ఎత్తిన రెండు భుజాలను, అవి ఇంద్రుని పతాకల్లా కనిపించగా, తొలిచేశాడు. ఇంకొక రెక్కబాణంతో అతని తలని కూడా వేరు చేశాడు.
స పపాత హతో రాజన్వసుధామనునాదయన్। ఇన్ద్రధ్వజ ఇవోత్సృష్టో యన్త్రనిర్ముక్తబన్ధనః
అతడు చంపబడి, ఓ రాజా, భూమిపై గొప్ప శబ్దంతో పడిపోయాడు. అది యంత్రాల బంధనాలు విడిచిన ఇంద్రధ్వజం పడిపోవడంలా కనిపించింది.
అమ్బష్ఠే తు తదా భగ్నే తవ సైన్యమభజ్యత
అంబష్టుడు ఓడిపోయిన వెంటనే, నీ సైన్యం చీలిపోయింది.
రథానీకావగాఢశ్చ వారణాశ్వశతైర్వృతః। అదృశ్యత పదా పార్థో ఘనైః సూర్య ఇవావృతః
రథాల సమూహాన్ని దాటి, వందలాది ఏనుగులు, గుర్రాలతో చుట్టుముట్టబడి, పార్థుడు కాలినడకన కనిపించాడు. అతడు మబ్బులతో కప్పబడిన సూర్యుడిలా వెలిగిపోతున్నాడు.
నానావిధైశ్చ శస్త్రౌఘైః పాత్యమానైర్మహారణే। న సన్ధిః శక్యతే భేత్తుం వర్మబన్ధస్య తస్య తు
ఆ మహాయుద్ధంలో ఎన్నో రకాల ఆయుధాలు వర్షంలా పడుతుండగా, అతని కవచం బలమైన బంధాన్ని ఎవరూ తెంచలేకపోయారు.
స తేన వర్మణా గుప్తో వృత్రం దేవరిపుం తదా। జఘాన సమరేఽభీతః శక్రో దేవాగ్రణీస్తదా
ఆ కవచంతో రక్షించబడిన ఇంద్రుడు, దేవతల శత్రువైన వృత్రుడిని యుద్ధంలో భయపడకుండా సంహరించాడు.
తం చ మన్త్రమయం బన్ధం వర్మ చాఙ్గిరసే దదౌ। అఙ్గిరాః ప్రాహ పుత్రస్య మన్త్రజ్ఞస్య బృహస్పతేః। బృహస్పతిరథోవాచ అగ్నివేశ్యాయ ధీమతే
ఆ మంత్రబద్ధమైన బంధనాన్ని, కవచాన్ని అంగిరసునికి ఇచ్చాడు. అంగిరసుడు తన కుమారుడు, మంత్రజ్ఞుడు అయిన బృహస్పతికి చెప్పాడు. ఆ తర్వాత బృహస్పతి, తెలివైన అగ్నివేశ్యునికి వివరించాడు.
అగ్నివేశ్యో మమ ప్రాదాత్తేన బధ్నామి వర్మ తే। తవాహ్య దేహరక్షార్థం మన్త్రేణ నృపసత్తమ
అగ్నివేశ్యుడు నాకిచ్చాడు. ఇప్పుడు నేను ఆ కవచాన్ని నీకు మంత్రబలంతో కట్టుతున్నాను, నీ శరీరాన్ని రక్షించేందుకు, ఓ మహారాజా.
ఏవముక్త్వా తతో ద్రోణస్తవ పుత్రం మహాద్యుతిమ్। పునరే వచః ప్రాహ శనైరాచార్యపుఙ్గవః
ఇలా చెప్పిన తర్వాత, గొప్ప గురువు ద్రోణుడు, నీ కుమారుడైన మహాతేజస్విని మళ్లీ మెల్లగా ఉద్దేశించి మాటలాడాడు.
బ్రహ్మసూత్రేణ బధ్నామి కథచం తవ భారత। హిరణ్యగర్భేణ యథా బద్ధం విష్ణోః పురా రణే
బ్రహ్మసూత్రంతో నీ కవచాన్ని కడుతున్నాను, ఓ భారతా. పూర్వం యుద్ధంలో హిరణ్యగర్భుడు విష్ణువుకు కట్టినట్లే.
యథా చ బ్రహ్మణా బద్ధం సఙ్గ్రామే తారకామయే। శక్రస్య కవచం దివ్యం తథా బధ్నామ్యహం తవ
తారకాసురునితో యుద్ధంలో బ్రహ్మదేవుడు శక్రునికి దివ్య కవచాన్ని కట్టినట్లే, నేను నీకు కూడా అదే విధంగా కవచాన్ని కడుతున్నాను.
బద్ధా తు కవచం తస్య మన్త్రేణ విధిపూర్వకమ్। ప్రేషయామాస రాజానం యుద్ధాయ మహతే ద్విజః
మంత్రబలంతో, విధిపూర్వకంగా కవచాన్ని కట్టిన బ్రాహ్మణుడు, ఆ రాజును గొప్ప యుద్ధానికి పంపించాడు.
స సన్నద్ధో మహాబాహురాచార్యేణ మహాత్మనా। `ప్రస్థితః సహసా రాజన్యత్ర యాతో ధనఞ్జయః
ఆ మహాత్ముడైన గురువు ద్రోణుడు కవచాన్ని కట్టగా, మహాబాహువు రాజు వెంటనే ధనంజయుడు వెళ్లిన దిశగా ప్రయాణమయ్యాడు.
రథానాం చ సహస్రేణ త్రిగర్తానాం ప్రహారిణామ్। తథా దన్తిసహస్రేణ మత్తానాం వీర్యశాలినామ్
మూడు గర్తులవారి వందలాది రథాలు, పోరాటంలో ఉగ్రంగా ఉన్నవి, అలాగే వందలాది మత్తయిన, శక్తివంతమైన ఏనుగులు అతనితో కలిసి వచ్చాయి.
అశ్వానాం నియుతేనైవ తథాఽన్యైశ్చ మహారథైః। వృతః ప్రాయాన్మహాబాహురర్జునస్య రథం ప్రతి
పది వేల గుర్రాలు, ఇంకా ఇతర మహారథులతో కూడి, ఆ మహాబాహువు అర్జునుని రథాన్ని ఎదుర్కొనేందుకు ముందుకు సాగాడు.
నానావాదిత్రఘోషేణ యథా వైరోచనిస్తథా
వివిధ వాద్యాల గోషతో, విరోచనుని కుమారుడిలా, అతడు ముందుకు సాగాడు.
తతః శబ్దో మహానాసీత్సైన్యానాం తవ భారత। అగాధం ప్రస్థితం దృష్ట్వా సముద్రమివ కౌరవమ్
అప్పుడు నీ సైన్యంలో గొప్ప శబ్దం ఎగిసిపడింది, ఓ భారతా. సముద్రంలా లోతుగా ఉన్న కౌరవ సేన ముందుకు సాగుతుండటం చూసి ఆ శబ్దం వినిపించింది.
తే హయాః సాధ్వశోభన్త మిశ్రితా వాతరంహసః। పారావతసవర్ణాశ్చ రక్తశోణాశ్చ సంయుగే
ఆ గుర్రాలు వాయువుతో కలిసిపోయి, యుద్ధంలో పావురపు రంగు, ఎర్రని రంగుతో ఎంతో అందంగా మెరిసిపోతున్నాయి.
పారావతసవర్ణాస్తే రక్తశోణవిమిశ్రితాః। హయాః శుశుభిరే రాజన్మేఘా ఇవ సవిద్యుతః
పావురపు రంగుతో, ఎర్రని రంగు కలిసిన ఆ గుర్రాలు, ఓ రాజా, మెరుపులతో కూడిన మేఘాల్లా ప్రకాశించాయి.
ధృష్టద్యుమ్నస్తు సమ్ప్రేక్ష్య ద్రోణమభ్యాశమాగతమ్। అసిచర్మాదదే వీరో ధనురుత్సృజ్య భారత
ధృష్టద్యుమ్నుడు ద్రోణుడు దగ్గరికి వస్తున్నాడని గమనించి, తన ధనుస్సును పక్కన పెట్టి, వీరుడిగా ఖడ్గం, కవచం తీసుకున్నాడు, ఓ భారతా!
చికీర్షుర్దుష్కరం కర్మ పార్షతః పరవీరహా। ఈషాయాః సమతిక్రమ్య ద్రోణస్య రథమావిశత్
పరిశ్రమతో కూడిన కార్యాన్ని చేయాలని సంకల్పించి, శత్రువులను సంహరించేవాడు అయిన పృషతుని కుమారుడు, రథపు యొక్కాన్ని దాటి, ద్రోణుని రథంలోకి దూకాడు.
అతిష్ఠద్యుగమధ్యే స యుగసన్నహనేషు చ। జఘనార్ధేషు చాశ్వానాం తత్సైన్యాన్యభ్యపూజయన్
అతడు యొక్కం మధ్యలో, యొక్కం ముడిపడి ఉన్న చోట, గుర్రాల వెనుక భాగంలో నిలబడి, ఆ కార్యాన్ని చూసి సైన్యమంతా ఆశ్చర్యపోయింది.
ఖఙ్గేన చరతస్తస్య శోణాశ్వానధితిష్ఠతః। న దదార్శాన్తరం ద్రోణస్తదద్భుతమివాభవత్
అతడు ఖడ్గంతో చురుగ్గా సంచరిస్తూ, ఎర్ర గుర్రాల మధ్య నిలబడి ఉండగా, ద్రోణుడు ఎక్కడా ఖాళీ చోటు కనిపించలేదు; అది ఒక అద్భుతం లాగా అనిపించింది.