తతస్తామేవ శల్యస్య సౌభద్రః పరవీరహా। ముమోచ భుజవీర్యేణ వైదూర్యవికృతాం శితామ్
తర్వాత సౌభద్రుడు శత్రు వీరులను సంహరించేవాడు, అదే శల్యుని వైడూర్య రత్నాలతో అలంకరించిన పదునైన శక్తిని తన భుజబలంతో విసిరాడు.
సా తస్య రథమాసాద్య నిర్ముక్తభుజగోపమా। జఘాన సూతం శల్యస్య రథాచ్చైనమపాతయత్
ఆ శక్తి విడుదలైన పామువులా శల్యుని రథాన్ని తాకి, అతని సారథిని చంపి, రథం నుంచి కింద పడేసింది.
తతో విరాటద్రుపదౌ ధృష్టకేతుర్యుధిష్ఠిరః। సాత్యకిః కేకయా భీమో ధృష్టద్యుమ్నశిఖణ్డినౌ
అప్పుడు విరాటుడు, ద్రుపదుడు, ధృష్టకేతుడు, యుధిష్ఠిరుడు, సాత్యకి, కేకయులు, భీముడు, ధృష్టద్యుమ్నుడు, శిఖండినుడు—
యమౌ చ ద్రౌపదేయాశ్చ సాధుసాధ్వితి చుక్రుశుః। బాణశబ్దాశ్చ వివిధాః సింహనాదాశ్చ పుష్కలాః
యమద్వయము, ద్రౌపదేయులు కూడా 'బాగుంది! బాగుంది!' అని కేకలు వేస్తూ, బాణాల శబ్దాలు, ఘనమైన సింహగర్జనలు ప్రతిధ్వనించాయి.
ప్రాదురాసన్హర్షయన్తః సౌభద్రమపలాయినమ్। తన్నామృష్యన్త పుత్రాస్తే శత్రోర్విజయలక్షణమ్
సౌభద్రుడు పరారెత్తగా, శత్రువుల విజయం చూసి నీ కుమారులు తట్టుకోలేకపోయారు. అప్పుడా వారు ఆనందంతో అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యారు.
అథైనం సహసా సర్వే సమన్తాన్నిశితైః శరైః। అభ్యాకిరన్మహారాజ జలదా ఇవ పర్వతమ్
రాజా! వెంటనే అందరూ అన్ని వైపుల నుంచి పదునైన బాణాలతో అతనిపై వర్షంలా విసిరారు. అది కొండపై మేఘాలు వర్షించడంలా కనిపించింది.
తేషాం చ ప్రియమన్విచ్ఛన్సూతస్య చ పరాభవమ్। ఆర్తాయనిరమిత్రఘ్నః క్రుద్ధః సౌభద్రమభ్యయాత్
వారికి ఇష్టమైనదాన్ని సాధించాలనే కోరికతో, సారధిని ఓడించాలనే ఉద్దేశంతో, ఆర్తాయనుడి కుమారుడు అమిత్రఘ్నుడు కోపంతో సౌభద్రుడి వైపు దూసుకొచ్చాడు.
తద్బలం సుమహద్దీర్ణం త్వదీయం ప్రేక్ష్య వీర్యవాన్। దధారైకో రణే పాణ్డూన్వృషసేనోఽస్త్రమాయయా
నీ గొప్ప సైన్యం చెల్లాచెదురైపోయినదాన్ని చూసి, వీరుడైన వృషసేనుడు ఒక్కడే తన ఆయుధ నైపుణ్యంతో పాండవులను యుద్ధంలో ఎదుర్కొన్నాడు.
శరా దశ దిశో ముక్తా వృషసేనేన సంయుగే। విచేరుస్తే వినిర్భిద్య నరవాజిరథద్విపాన్
యుద్ధంలో వృషసేనుడు వదిలిన పది బాణాలు, మనుషులు, గుర్రాలు, రథాలు, ఏనుగులను చీల్చుతూ అన్ని దిశల్లో సంచరించాయి.
తస్య దీప్తా మహాబాణా వివిశ్చేరుః సహస్రశః। భానోరివ మహారాజ ఘర్మకాలే మరీచయః
రాజా! అతని ఉగ్రమైన గొప్ప బాణాలు వేల సంఖ్యలో వెలిగిపోతూ వెళ్లాయి. అవి వేసవిలో సూర్యకిరణాల్లా మెరిసాయి.
తేనార్దితా మహారాజ రథినః సాదినస్తథా। నిపేతురుర్వ్యాం సహసా వాతభగ్నా ఇవ ద్రుమాః
రాజా! అతని బాణాలకు గాయపడి, రథికులు, గుర్రస్వారులు ఒక్కసారిగా నేలపై పడిపోయారు. అవి గాలికి విరిగిపోయిన చెట్లలా ఉండింది.
హయౌఘాంశ్చ రథౌఘాంశ్చ గజౌఘాంశ్చ మహారథః। అపాతయద్రణే రాజఞ్శతశోఽథ సహస్రశః
ఆ మహారథుడు యుద్ధంలో వందలాది, వేలాది గుర్రాల గుంపులు, రథాల గుంపులు, ఏనుగుల గుంపులను నేలకూల్చాడు, రాజా!
దృష్ట్వా తమేకం సమరే విచరన్తమభీతవత్। సహితాః సర్వరాజానః పరివవ్రుః సమన్తతః
అతను ఒక్కడే భయమేమీ లేకుండా యుద్ధంలో సంచరిస్తున్నాడని చూసి, అన్ని రాజులు కలసి అన్ని వైపుల నుంచి అతన్ని చుట్టుముట్టారు.
నాకులిస్తు శతానీకో వృషసేనం సమభ్యయాత్। వివ్యాధ చైనం దశభిర్నారాచైర్మర్మభేదిభిః
నకులుడు, వంద దళాల అధిపతి, వృషసేనుని ఎదుర్కొని, అతనిని పది బలమైన బాణాలతో, ప్రాణస్థానాల్లో గాయపరిచాడు.
తస్య కర్ణాత్మజశ్చాపం ఛిత్త్వా కేతుమపాతయత్। తం భ్రాతరం పరీప్సన్తో ద్రౌపదేయాః సమభ్యయుః
కర్ణుని కుమారుడు నకులుని ధనుస్సును తెంచి, అతని పతాకాన్ని కూల్చాడు. వెంటనే తన అన్నయ్యను రక్షించేందుకు ద్రౌపదేయులు పరుగెత్తారు.
కర్ణాత్మజం శరవ్రాతైరదృశ్యం చక్రురఞ్జసా। తాన్నదన్తోఽభ్యధావన్త ద్రోణపుత్రముఖా రథాః
ద్రౌపదేయులు బాణవర్షాలతో కర్ణుని కుమారుడిని కనబడకుండా చేశారు. అప్పుడు ద్రోణుని కుమారుడు ముందుండి ఇతర రథికులు గర్జిస్తూ వారిపై దూసుకొచ్చారు.
ఛాదయన్తో మహారాజ ద్రౌపదేయాన్మహారథాన్। శరైర్నానావిధైస్తూర్ణం పర్వతాఞ్జలదా ఇవ
రాజా! మేఘాలు కొండలను కప్పినట్లు, వారు ద్రౌపదేయ మహారథులను色色మైన బాణాలతో వేగంగా కప్పేశారు.
తాన్పాణ్డవాః ప్రత్యగృహ్ణంస్త్వరితాః పుత్రగృద్ధినః। పాఞ్చాలాః కేకయా మత్స్యాః సృఞ్జయాశ్చోద్యతాయుధాః
పాండవులు తమ కుమారుల కోసం తపించి, త్వరగా వారిని ఎదుర్కొన్నారు. పాంచాళులు, కేకయులు, మత్స్యులు, శ్రీంజయులు ఆయుధాలు ఎత్తుకొని సిద్ధంగా ఉన్నారు.
తద్యుద్ధమభవద్ధోరం సుమహద్రోమహర్షణమ్। త్వదీయైః పాణ్డుపుత్రాణాం దేవానామివ దానవైః
ఆ యుద్ధం భయంకరంగా, అపారంగా, రోమాలు నిక్కబొడిచేలా మారింది. నీవారు, పాండవులు దేవతలు-దానవుల యుద్ధంలా పోరాడారు.
ఏవం యుయుధిరే వీరాః సంరబ్ధాః కురుపాణ్డవాః। పరస్పరముదీక్షన్తః పరస్పరకృతాగసః
అలా కోపంతో ఉన్న కురు, పాండవ వీరులు పరస్పరం ఒకరినొకరు చూస్తూ, ఒకరిపై ఒకరు కోపంగా యుద్ధం చేశారు.
తేషాం దదృశిరే కోపాద్వపూమ్ష్యమితతేజసామ్। యుయుత్సూనామివాకాశే పతత్త్రివరభోగినామ్
అపారమైన శక్తి కలిగిన వారిలో, కోపంతో ఉన్న వారి శరీరాలు ఆకాశంలో ఉత్తమ పక్షిరాజుల్లా, యుద్ధానికి సిద్ధంగా కనిపించాయి.
భీమకర్ణకృపద్రోణద్రౌణిపార్షతసాత్యకైః। బభాసే స రణోద్దేశః కాలసూర్యైరివోదితైః
భీముడు, కర్ణుడు, కృప, ద్రోణుడు, ద్రౌణి, పార్థుడు, సాత్యకిలతో ఆ యుద్ధ ప్రదేశం కాలసూర్యులు ఉదయించినట్లు ప్రకాశించింది.
ప్రజానాం సంక్షయే ఘోరే యథా సూర్యోదయో భవేత్। శూరాణాముదయస్తద్వదాసీత్పురుషసత్తమ
ప్రాణులంతా ఘోరంగా నాశనం అయిన తర్వాత సూర్యుడు ఉదయించేలా, ఆ వీరుల ఉద్భవం కూడా అలా జరిగింది, ఓ మనుష్యులలో శ్రేష్ఠుడా!
తదాసీత్తుములం యుద్ధం నిఘ్నతామితరేతరమ్। మహాబలానాం బలిభిర్దానవానాం యథా సురైః
అప్పుడు మహాబలులు పరస్పరం ఒకరిని ఒకరు చంపుకుంటూ, దేవతలు రాక్షసులతో యుద్ధం చేసినట్టు, ఘోరమైన యుద్ధం జరిగింది.
తతో యుధిష్ఠిరానీకముద్ధూతార్ణవనిఃస్వనమ్। త్వదీయమవధీత్సైన్యం సంప్రద్రుతమహారథమ్
ఆ తరువాత, యుధిష్ఠిరుని సైన్యం ఉప్పెనలా గర్జిస్తూ, నీ సైన్యాన్ని ఛిన్నాభిన్నం చేసి, మహారథులు పారిపోవేలా చేసింది.
తత్ప్రభగ్నం బలం దృష్ట్వా శత్రుభిర్భృశమర్దితమ్। అలం ద్రుతేన వః శూరా ఇతి ద్రోణోఽభ్యభాషత
శత్రువుల చేతిలో దెబ్బతిని, పూర్తిగా పగులగొట్టబడిన ఆ సైన్యాన్ని చూసి, ద్రోణుడు, 'పారిపోవడం చాలూ వీరులారా!' అని అన్నాడు.
భారద్వాజమమర్షశ్చ విక్రమశ్చ సమావిశత్। సముద్ధృత్య నిషఙ్గాచ్చ ధనుర్జ్యామవమృజ్య చ। మహాశరధనుష్పాణిర్యన్తారమిదమబ్రవీత్
భారద్వాజుని కుమారుడైన ద్రోణునికి కోపం, ధైర్యం పెరిగాయి. తన కవరులోంచి విల్లు తీసి, దాని తంతిని బిగించి, గొప్ప విల్లు, బాణాలు పట్టుకుని తన రథసారధిని ఇలా అన్నాడు.
సారథే యాహి యత్రైష పాణ్డరేణ విరాజతా। ధ్రియమాణేన చ్ఛేణ రాజా తిష్ఠతి ధర్మరాట్
సారధీ, ఆ తెల్ల గొడుగు మెరిసిపోతూ, రాజచిహ్నాన్ని పట్టుకుని ధర్మరాజు నిలబడి ఉన్న చోటికి రథాన్ని తీసుకెళ్ళు.
తదేతద్దీర్యతే సైన్యం ధార్తరాష్ట్రమనేకధా। ఏతత్సంస్తమ్భయిష్యామి ప్రతివార్య యుధిష్ఠిరమ్
ఈ ధృతరాష్ట్రుని సైన్యం అనేక చోట్ల విరిగిపోతుంది. యుధిష్ఠిరుని ఎదుర్కొని, దీన్ని నేను నిలబెడతాను.
న హి మామభివర్షన్తం సంయుగే తాత పాణ్డవాః। మాత్స్యపాఞ్చాలరాజానః సర్వే చ సహసోమకాః
ఓ కుమారా, యుద్ధంలో నేను ఆయుధాలు వర్షంలా కురిపిస్తే, పాండవులు, మత్స్య, పాంచాల రాజులు, సోమకులు ఎవ్వరూ నన్ను ఎదుర్కొలేరు.