గాలవస్తు వచః శ్రుత్వా వైనతేయేన భాషితమ్ । చతుర్భాగావశిష్టం తదాచఖ్యౌ కార్యమస్య హి
గరుడుడు ఇలా అన్న మాటలు విని, గాలవుడు ఇంకా నాలుగవ భాగం పని మిగిలి ఉందని అతనికి వివరించాడు.
సుపర్ణస్త్వబ్రవీదేనం గాలవం వదతాం వరః। ప్రయత్నస్తే న కర్తవ్యో నైష సంపత్స్యతే తవ
అప్పుడు సుపర్ణుడు, మాటల్లో శ్రేష్ఠుడు, గాలవుని చూచి ఇలా అన్నాడు: 'నీకు ఇకపై మరెంత ప్రయత్నం చేయాల్సిన అవసరం లేదు; ఇది నీకు సాధ్యం కాదు.'
పురా హి కాన్యకుబ్జే వై గాధేః సత్యవతీం సుతామ్। భార్యార్థే వరయత్కన్యామృచీకస్తేన భాషితః
ఎందుకంటే, గతంలో కాన్యకుబ్జంలో గాధి తన భార్య కోసం సత్యవతిని అడిగినప్పుడు, ఋచీకుడు ఈ విషయాన్ని విన్నాడు.
ఏకతఃశ్యామకర్ణానాం హయానాం చన్ద్రవర్చసామ్ । భగవన్దీయతాం మహ్యం సహస్రమితి గాలవ
'ఓ గాలవా, నల్ల చెవులు, చంద్రబింబపు కాంతి కలిగిన గుర్రాలు వెయ్యిని నాకు ఇవ్వాలి' అని కోరాడు.
ఋచీకస్తు తథేత్యుక్త్వా వరుణస్యాలయం గతః। అశ్వతీర్థే హయాఁల్లబ్ధ్వా దత్తవాన్పార్థివాయ వై
ఋచీకుడు 'అలాగే' అని చెప్పి, వరుణుని నివాసానికి వెళ్లాడు. అశ్వతీర్థంలో గుర్రాలను పొందాడు, వాటిని రాజుకు ఇచ్చాడు.
ఇష్ట్వా తే పుణ్డరీకేణ దత్తా రాజ్ఞా ద్విజాతిషు। తేభ్యో ద్వే ద్వే శతే క్రీత్వా ప్రాప్తే తైః పార్థివైస్తదా
పద్మంతో యజ్ఞం చేసి, రాజు ఆ గుర్రాలను బ్రాహ్మణులకు ఇచ్చాడు. ఆ రాజులు వాటిని స్వీకరించినప్పుడు, ఒక్కొక్కరినుండి రెండువందల చొప్పున కొనుగోలు చేశారు.
అపరాణ్యపి చత్వారి శతాని ద్విజసత్తమ । నీయమానాని సంతారే హృతాన్యాసన్నితస్తతః
ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, మరో నాలుగు వందల గుర్రాలు కూడా దగ్గర నుంచి తీసుకెళ్తున్నప్పుడు దొంగిలించబడ్డాయి.
ఏవం న శక్యమప్రాప్యం ప్రాప్తుం గాలవ కర్హిచిత్ । ఇమామశ్వశతాభ్యాం వై ద్వాభ్యాం తస్మై నివేదయ
గాలవా, సాధించలేనిది ఎప్పుడూ సాధ్యం కాదు. ఈ రెండు వందల గుర్రాలను అతనికి సమర్పించు.
విశ్వామిత్రాయ ధర్మాత్మన్షడ్భిరశ్వశతైః సహ। తతోఽసి గతసంమోహః కృతకృత్యో ద్విజోత్తమ
ధర్మాత్ముడైన విశ్వామిత్రునికి ఆరు వందల గుర్రాలతో పాటు సమర్పించు. అప్పుడు నీ సందేహం తొలగి, నీ కార్యం పూర్తవుతుంది, ఓ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠా.
గాలవస్తం తథేత్యుక్త్వా సుపర్ణసహితస్తతః । ఆదాయాశ్వాంశ్చ కన్యాం చ విశ్వామిత్రముపాగమత్
గాలవుడు 'అలా జరుగనీ' అని చెప్పి, సుపర్ణుడితో కలిసి గుర్రాలు, ఆ యువతిని తీసుకుని విశ్వామిత్రుని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
అశ్వానాం కాఙ్క్షితార్థానాం షడిమాని శతాని వై । శతద్వయేన కన్యేయం భవతా ప్రతిగృహ్యతామ్
ఇవి కావలసిన ఆరు వందల గుర్రాలు. ఈ రెండు వందలతో పాటు ఈ యువతిని మీరు స్వీకరించండి.
అస్యాం రాజర్షిభిః పుత్రా జాతా వై ధార్మికాస్త్రయః । చతుర్థం జనయత్వేకం భవానపి నరోత్తమమ్
ఈమె ద్వారా రాజర్షులకు ముగ్గురు ధార్మిక కుమారులు జన్మించారు. మీరు కూడా, ఓ ఉత్తమ పురుషా, నాలుగవ వాడిని కనండి.
పూర్ణాన్యేవం శతాన్యష్టౌ తురగాణాం భవన్తు తే। భవతో హ్యనృణో భూత్వా తపః కుర్యాం యథాసుఖమ్
ఇలా, ఎనిమిది వందల గుర్రాలు పూర్తిగా మీవే కావాలి. మీకు ఋణం తీరిన తరువాత నేను సుఖంగా తపస్సు చేయగలను.
విశ్వామిత్రస్తు తం దృష్ట్వా గాలవం సహ పక్షిణా। కన్యాం చ తాం వరారోహామిదమిత్యబ్రవీద్వచః
విశ్వామిత్రుడు, గాలవుడు పక్షితో, అందమైన ఆ యువతితో వచ్చినదాన్ని చూసి ఇలా అన్నాడు.
కిమియం పూర్వమేవేహ న దత్తా మమ గాలవ। పుత్రా మమైవ చత్వారో భవేయుః కులభావనాః
గాలవా, ఈ యువతిని ముందే నాకు ఎందుకు ఇవ్వలేదు? అప్పుడు నా వంశాన్ని పెంపొందించే నలుగురు కుమారులు నాకు కలిగేవారు.
ప్రతిగృహ్ణామి తే కన్యామేకపుత్రఫలాయ వై । అశ్వాశ్చాశ్రమమాసాద్య చరన్తు మమ సర్వశః
నేను నీ యువతిని ఒక కుమారుని కోసం స్వీకరిస్తాను. గుర్రాలు నా ఆశ్రమంలో స్వేచ్ఛగా తిరగనివ్వు.
స తయా రమమాణోఽథ విశ్వామిత్రో మహాద్యుతిః । ఆత్మజం జనయామాస మాధవీపుత్రమష్టకమ్
తర్వాత, మహాతేజస్సు కలిగిన విశ్వామిత్రుడు ఆమెతో సుఖంగా ఉండి, మాధవికి ఎనిమిదవ కుమారుని జన్మింపజేశాడు.
జాతమాత్రం సుతం తం చ విశ్వామిత్రో మహామునిః । సంయోజ్యార్థైస్తథా ధర్మైరశ్వైస్తైః సమయోజయత్
మహాముని విశ్వామిత్రుడు, కుమారుడు పుట్టగానే, ఆ గుర్రాలు, ధనం, ధర్మంతో కలిపి అతనికి అప్పగించాడు.
అథాష్టకః పురం ప్రాయాత్తదా సోమపురప్రభమ్ । నిర్యాత్య కన్యాం శిష్యాయ కౌశికోపి వనం యయౌ
అష్టకుడు అప్పుడు సోమపురి వంటి ప్రకాశవంతమైన నగరానికి వెళ్లాడు. యువతిని పంపిన తరువాత కౌశికుడు కూడా వనానికి వెళ్లాడు.
గాలవోపి సుపర్ణేన సహ నిర్యాత్య దక్షిణామ్। మనసాఽతిప్రతీతేన కన్యామిదమువాచ హ
గాలవుడు సుపర్ణుడితో కలిసి దక్షిణ దిశగా బయలుదేరాడు. హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయి ఆ యువతిని ఇలా అన్నాడు.
జాతో దానపతిః పుత్రస్త్వయా శూరస్తథాఽపరః। సత్యధర్మరతశ్చాన్యో యజ్వా చాపి తథాఽపరః
నీ వల్ల ఒకడు దానశీలుడు, ఇంకొకడు వీరుడు, మరొకడు సత్యధర్మంలో నిష్ఠావంతుడు, ఇంకొకడు యజ్ఞకర్తగా పుట్టాడు.
తదాగచ్ఛ వరారోహే తారితస్తే పితా సుతైః । చత్వారశ్చైవ రాజానస్తథా చాహం సుమధ్యమే
అందుచేత, ఓ సుందరీ, నీ కుమారుల వల్ల నీ తండ్రి రక్షించబడ్డాడు. నలుగురు రాజులు, నేనూ రక్షించబడ్డాము, ఓ సుమధ్యమా.
గాలవస్త్వభ్యనుజ్ఞాయ సుపర్ణం పన్నగాశనమ్ । పితుర్నిర్యాత్య తాం కన్యాం ప్రయయౌ వనమేవ హ
గాలవుడు పన్నగభక్షకుడైన సుపర్ణుడికి వీడ్కోలు చెప్పి, తండ్రి ఇంటి నుంచి ఆ యువతిని తీసుకుని అడవికి వెళ్లాడు.
స తు రాజా పునస్తస్యాః కర్తుకామః స్వయంవరమ్। ఉపగమ్యాశ్రమపదం గఙ్గాయామునసఙ్గమే
ఆ రాజు, ఆమెకు మళ్లీ స్వయంవరం చేయాలని ఆశించి, గంగా-యమునల సంగమంలో ఉన్న ఆశ్రమానికి వెళ్లాడు.
గృహీతమాల్యదామాం తాం రథమారోప్య మాధవీమ్ । పూరుర్యదుశ్చ భగినీమాశ్రమే పర్యధావతామ్
పూరురు, యదు ఇద్దరూ తమ సోదరి మాధవిని పుష్పమాలలు, వస్త్రాలు అలంకరించి రథంపై కూర్చోబెట్టారు. ఆ తర్వాత ఆశ్రమం చుట్టూ ఆమెను రథంతో తిప్పారు.
నాగయక్షమనుష్యాణాం గన్ధర్వమృగపక్షిణామ్ । శైలద్రుమవనౌకానామాసీత్తత్ర సమాగమః
ఆ సందర్బంలో అక్కడ నాగులు, యక్షులు, మనుషులు, గంధర్వులు, జంతువులు, పక్షులు, కొండలు, చెట్లు, అడవుల్లో నివసించే వారు అందరూ కూడి వచ్చారు.
నానాపురుషదేశ్యానామీశ్వరైశ్చ సమాకులమ్ । ఋషిభిర్బ్రహ్మకల్పైశ్చ సమన్తాదావృతం వనమ్
అక్కడ ఆ అడవి చుట్టూ అనేక ప్రాంతాల ప్రజలు, రాజులు, బ్రహ్మ సమానమైన తపస్సు చేసే ఋషులు చేరి, అక్కడి వాతావరణాన్ని జనంతో నింపేశారు.
నిర్దిశ్యమానేషు తు సా వరేషు వరవర్ణినీ । వరానుత్క్రమ్య సర్వాస్తాన్వరం వృతవతీ వనమ్
అనేక వరులను ఆమెకు చూపిస్తుండగా, ఆ కాంతివంతమైన యువతి వారందరినీ తిరస్కరించి, అడవినే తన వరుడిగా ఎంచుకుంది.
అవతీర్య రథాత్కన్యా నమస్కృత్య చ బన్ధుషు। ఉపగమ్య వనం పుణ్యం తపస్తేపే యయాతిజా
ఆమె రథం నుండి దిగిపోతూ బంధువులకు నమస్కరించి, పవిత్రమైన అడవిలోకి ప్రవేశించి, తపస్సు చేయడం ప్రారంభించింది. ఆమె యయాతి వంశానికి చెందినది.
ఉపవాసైశ్చ వివిధైర్దీక్షాభిర్నియమైస్తథా । ఆత్మనో లఘుతాం కృత్వా బభూవ మృగచారిణీ
వివిధ ఉపవాసాలు, నియమాలు, దీక్షలు పాటిస్తూ, తన శరీరాన్ని తేలికగా చేసుకొని, అడవిలో జింకలా సంచరించేది.