శరీరం తు న పశ్యామి తవ చైవాత్మనశ్చ హ। పదేపదే తు పశ్యామి శరీరాదగ్నిముత్థితమ్
నా శరీరం, నీ శరీరం రెండూ నాకు కనబడటం లేదు. ప్రతి అడుగులోనూ శరీరం నుంచి అగ్ని బయలుదేరుతున్నదే నాకు కనిపిస్తోంది.
స మే నిర్వాప్య సహసా చక్షుషీ శామ్యతే పునః। తన్నియచ్ఛ మహావేగం గమనే వినతాత్మజ
ఆ అగ్ని ఒక్కసారిగా నా చూపును మళ్లీ ఆర్పేస్తోంది. వినతా కుమారుడా, నువ్వు నీ వేగాన్ని కొంచెం తగ్గించు.
న మే ప్రయోజనం కించిద్గమనే పన్నగాశన । సంనివర్త మహాభాగ న వేగం విషహామి తే
ఈ ప్రయాణంలో నాకు ఏ అవసరం లేదు, పాములను భక్షించే వాడా. మహానుభావుడా, దయచేసి వెనక్కి తిరుగు. నీ వేగాన్ని నేను భరించలేను.
గురవే సంశ్రుతానీహ శతాన్యష్టౌ హి వాజినామ్ । ఏకతఃశ్యామకర్ణానాం శుభ్రాణాం చన్ద్రవర్చసామ్
నా గురువుకి ఇక్కడ నేను నూరయి ఎనిమిది ఎద్దులను, ఒకే రకమైన నల్ల చెవులుగల, తెల్లగా, చంద్రుడిలా మెరిసే గుర్రాలను ప్రతిజ్ఞ చేశాను.
తేషాం చైవాపవర్గాయ మార్గం పశ్యామి నాణ్డజ। తతోఽయం జీవితత్యాగే దృష్టో మార్గోమయాఽఽత్మనః
అయితే, అండజుడా, వాటి విముక్తికి మార్గం నాకు కనిపించడం లేదు. అందుకే, నా ప్రాణత్యాగమే నాకు మార్గంగా కనిపిస్తోంది.
నైవ మేఽస్తి ధనం కించిన్న ధనేనాన్వితః సుహృత్ । న చార్థేనాపి మహతా శక్యమేతద్వ్యపోహితుమ్
నాకు ఎలాంటి ధనం లేదు, ధనవంతుడైన స్నేహితుడూ లేడు. ఎంత పెద్ద సంపద ఉన్నా, దీన్ని పరిష్కరించలేను.
ఏవం బహు చ దీనం చ బ్రువాణం గాలవం తదా। ప్రత్యువాచ వ్రజన్నేవ ప్రహసన్వినతాత్మజః
ఇలా గాలవుడు బాధతో ఎక్కువగా మాట్లాడుతుండగా, వినతా కుమారుడు చిరునవ్వుతో ప్రయాణిస్తూ ఇలా అన్నాడు.
నాతిప్రజ్ఞోఽసి విప్రర్షే యోత్మానం త్యుక్తుమిచ్ఛసి । న చాపి కృత్రిమః కాలః కాలో హి పరమేశ్వరః
నీకు అంత జ్ఞానం లేదు, మునిశ్రేష్ఠుడా, నువ్వు నీ ప్రాణాన్ని త్యజించాలనుకుంటే. కాలం మానవులు సృష్టించినది కాదు — కాలమే పరమేశ్వరుడు.
కిమహం పూర్వమేవేహ భవతా నాభిచోదితః। ఉపాయోఽత్ర మహానస్తి యేనైతదుపపద్యతే
ఇక్కడ నన్ను ముందే ఎందుకు ప్రేరేపించలేదు? దీనికి సాధించడానికి గొప్ప మార్గం ఉంది.
తదేష ఋషభో నామ పర్వతః సాగరాన్తికే। అత్ర విశ్రమ్య భుక్త్వా చ నివర్తిష్యావ గాలవ
ఇది సముద్రం దగ్గర ఉన్న ఋషభ పర్వతం. ఇక్కడ విశ్రాంతి తీసుకుని, భోజనం చేసి, మనం తిరిగి వెళ్దాం గాలవ.
ఋషభస్య తతః శృఙ్గం నిపత్య ద్విజపక్షిణౌ। శాణ్డిలీం బ్రాహ్మణీం తత్ర దదృశో తపోన్వితామ్
తర్వాత ఋషభ పర్వత శిఖరానికి దిగిన పక్షి, గాలవుడు ఇద్దరూ అక్కడ తపస్సుతో ఉన్న బ్రాహ్మణి శాండిలిని చూశారు.
అభివాద్య సుపర్ణస్తు గాలవశ్చాభిపూజ్య తామ్। తయా చ స్వాగతేనోక్తౌ విష్టరే సన్నిషీదతుః
సుపర్ణుడు నమస్కరించి, గాలవుడు గౌరవించి, ఆమె ఆత్మీయంగా ఆహ్వానించగా, వారు ఆసనంపై కూర్చున్నారు.
సిద్ధమన్నం తయా దత్తం బలిమన్త్రోపబృంహితమ్ । భుక్త్వా తృప్తావుభౌ భూమౌ సుప్తౌ తావనుమోహితౌ
ఆమె బలితో, మంత్రపూజతో సిద్ధం చేసిన అన్నాన్ని ఇచ్చింది. తిన్నాక ఇద్దరూ తృప్తిగా భూమిపై పడుకుని నిద్రపోయారు.
ముహూర్తాత్ప్రతిబుద్ధస్తు సుపర్ణో గమనేప్సయా । ` తాం దృష్ట్వా చారుసర్వాఙ్గీ తాపసీం బ్రహ్మచారిణీమ్
కొంతసేపటి తర్వాత, సుపర్ణుడు ప్రయాణానికి సిద్ధమై మేల్కొని, అందమైన అవయవాలతో, బ్రహ్మచర్యాన్ని పాటిస్తున్న తపస్విని అమ్మాయిని చూశాడు.
గ్రహీతుం హి మనశ్చక్రే రూపాత్సాక్షాదివ శ్రియమ్ ।' అథ భ్రష్టతనూజాఙ్గమాత్మానం దదృశే ఖగః
ఆమెను చూసి, ఆమెను పొందాలనే కోరిక అతని మనసులో కలిగింది, ఆమె సాక్షాత్తు లక్ష్మిదేవిలా అనిపించింది. వెంటనే ఆ పక్షికి తన పామి శరీరం పోయినట్టు కనిపించింది.
మాంసపిణ్డోపమోఽభూత్స ముఖపాదాన్వితః ఖగః। గాలవస్తం తథా దృష్ట్వా విమనాః పర్యపృచ్ఛత
ఆ పక్షి నోటితో, కాళ్లతో మాత్రమే ఉండి, మాంసపు ముద్దలా మారిపోయాడు. అతన్ని అలా చూసిన గాలవుడు మనసు కలవరపడి అడిగాడు.
కిమిదం భవతా ప్రాప్తమిహాగమనజం ఫలమ్। వాసోఽయమిహ కాలం తు కియన్తం నౌ భవిష్యతి
ఇక్కడికి వచ్చి నీవు పొందిన ఫలం ఇదేనా? మనం ఇక్కడ ఎంతకాలం ఉండాలి?
కిం ను తే మనసా ధ్యాతమశుభం ధర్మదూషణమ్ । న హ్యయం భవతః స్వల్పో వ్యభిచారో భవిష్యతి
నీ మనసులో ఏదైనా పాపమైన, ధర్మానికి విరుద్ధమైన ఆలోచన వచ్చిందా? ఎందుకంటే ఇది చిన్న తప్పు కాదు.
సుపర్ణోఽథాబ్రవీద్విప్రం ప్రధ్యాతం వై మయా ద్విజ । ఇమాం సిద్ధామితో నేతుం తత్ర యత్ర ప్రజాపతిః
ఆ సమయంలో సుపర్ణుడు ఆ బ్రాహ్మణుడిని చూచి ఇలా అన్నాడు: "ఓ ద్విజా, నేను దీని గురించి లోతుగా ఆలోచించాను. ఈ సాధించినవారిని ఇక్కడ నుండి ప్రజాపతి ఉన్న స్థలానికి తీసుకెళ్తాను."
యత్ర దేవో మహాదేవో యత్ర విష్ణుః సనాతనః । యత్ర ధర్మశ్చ యజ్ఞశ్చ తత్రేయం నివసేదితి
అక్కడ మహాదేవుడు ఉన్నాడు, అక్కడ శాశ్వతుడు అయిన విష్ణువు ఉన్నాడు, అక్కడ ధర్మం, యజ్ఞం ఉన్నాయ్ — అక్కడే ఈమె ఉండాలని అనుమతించు.
సోఽహం భగవతీం యాచే ప్రణతః ప్రియకామ్యయా। మయైతన్నామ ప్రధ్యాతం మనసా శోచసా కిల
ఆమెకు ప్రీతికోసం నమస్కరిస్తూ నేను వేడుకుంటున్నాను. ఈ పేరును నేను మనసులో బాధతో ఆలోచించాను.
తదేవం బహుమానాత్తే మయేహానీప్సితం కృతమ్ । సుకృతం దుష్కృతం వా త్వం మాహాత్మ్యాత్క్షన్తుమర్హసి
నీపై గౌరవంతోనే నీవు కోరినదాన్ని ఇక్కడ చేశాను. అది మంచిదైనా, చెడ్డదైనా, నీ మహిమ వల్ల నీవు క్షమించాలి.
సా తౌ తదాఽబ్రవీత్తుష్టా పతగేన్ద్రద్విజర్షభౌ। న భేతవ్యం సుపర్ణోఽసి సుపర్ణ త్యజ సంభ్రమమ్
ఆ సమయంలో ఆమె సంతోషంతో పక్షిరాజు, బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుని చూచి ఇలా అన్నది: "భయపడవద్దు సుపర్ణా. సుపర్ణా, నీ ఆందోళనను వదిలిపెట్టు."
నిన్దితాస్మి త్వయా వత్స న చ నిన్దాం క్షమామ్యహమ్ । లోకేభ్యః సపది భ్రశ్యేద్యో మాం నిన్దేత పాపకృత్
"నీవు నన్ను దూషించావు బిడ్డా, నేను దూషణను సహించను. ఎవడు పాపకార్యంతో నన్ను దూషిస్తాడో, వెంటనే లోకాలను కోల్పోతాడు."
హీనయాఽలక్షణైః సర్వైస్తథాఽనిన్దితయా మయా। ఆచారం ప్రతిగృహ్ణన్త్యా సిద్ధిః ప్రాప్తేయముత్తమా
అల్ప లక్షణాలతో, అలాగే నన్ను దూషించినప్పటికీ, సద్ఆచారాన్ని స్వీకరించటం వల్ల నాకు ఉత్తమమైన సిద్ధి లభించింది.
ఆచారః ఫలతే ధర్మమాచారః ఫలతే ధనమ్ । ఆచారాచ్ఛ్రియమాప్నోతి ఆచారో హన్త్యలక్షణమ్
ఆచారం వల్ల ధర్మం కలుగుతుంది; ఆచారం వల్ల ధనం లభిస్తుంది. ఆచారం వల్ల శ్రేయస్సు వస్తుంది; ఆచారం వల్ల చెడు లక్షణాలు తొలగిపోతాయి.
తదాయుష్మన్ఖగపతే యథేష్టం గమ్యతామితః । న చ తే గర్హణీయాఽహం గర్హితవ్యాః స్త్రియః క్వచిత్
కాబట్టి, ఆయుష్మంతుడా పక్షిరాజా, నీ ఇష్టానుసారం ఇక్కడినుండి వెళ్ళు. నీవు నన్ను నిందించకూడదు, ఎప్పుడూ స్త్రీలను నిందించకూడదు.
యది త్వమాత్మనో హ్యర్థే మాం చైవాదాతుమిచ్ఛసి। తదేవ నష్టదేహస్తు స్యా వై త్వం పన్నగాశన
నీ ప్రయోజనార్థం నీవు నన్ను ఇస్తాననుకుంటే, ఓ పాము తినేవాడా, నీవు శరీరం కోల్పోయినవాడవుతావు.
తస్యైవ హి ప్రసాదేన దేవదేవస్య చిన్తనాత్ । త్వం తు సాఙ్గస్తు సఞ్జాతః పునరేవ భవిష్యసి
ఆ దేవదేవుడి అనుగ్రహంతో, ఆయనను ధ్యానించటం వల్ల నీవు పూర్తిగా సమృద్ధిగా మారావు, మళ్లీ అలాగే అవుతావు.
బభూవతుస్తతస్తస్య పక్షౌ ద్రవిణవత్తరౌ
ఆ సమయంలో అతని రెండు రెక్కలు అపారమైన సంపదతో నిండిపోయాయి.