అత్ర సత్యం చ ధర్మశ్చ త్వయా సమ్యక్ప్రకీర్తితః। ఇచ్ఛేయం తు సమాగన్తుం సమస్తైర్దైవతైరహమ్। భూయశ్చ తాన్సురాన్ద్రష్టుమిచ్ఛేయమరుణానుజ
ఇక్కడ సత్యం, ధర్మం నువ్వు సరిగ్గా వివరించావు. కానీ నేను అన్ని దేవతలను కలిసేందుకు, మళ్లీ ఆ దేవతలను చూడాలనుకుంటున్నాను, అరుణుని తమ్ముడా.
తమాహ వినతాసూనురారోహస్వేతి వై ద్విజమ్। ఆరురోహాథ స మునిర్గరుడం గాలవస్తదా
అప్పుడు వినతా కుమారుడు ఆ బ్రాహ్మణుడిని, 'ఎక్కు' అని అన్నాడు. ఆ సమయంలో గాలవ మహర్షి గరుత్మంతునిపై ఎక్కాడు.
క్రమమాణస్య తే రూపం దృశ్యతే పన్నగాశన। భాస్కరస్యేవ పూర్వాహ్ణే సహస్రాంశోర్వివస్వతః
పాములను తినే వాడా, నీవు ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు, నీ రూపం ఉదయాన్నే వేల కిరణాలుతో ప్రకాశించే సూర్యునిలా కనిపిస్తోంది.
పక్షవాతప్రణున్నానాం వృక్షాణామనుగామినామ్ । ప్రస్థితానామివ సమం పశ్యామీహ గతిం ఖగ
నీ రెక్కల గాలికి ఊదబడుతున్న చెట్లు, అందరూ కలిసి ప్రయాణిస్తున్నట్లుగా నాకు ఇక్కడ కనిపిస్తున్నాయి, ఓ పక్షిరాజా.
ససాగరవనాముర్వీ సశైలవనకాననామ్ । ఆకర్షన్నివ చాభాసి పక్షవాతేన ఖేచర
సముద్రాలు, అడవులు, పర్వతాలు, వనాలు కలిగిన ఈ భూమి నీ రెక్కల గాలికి లాగబడుతున్నట్లుగా, ఆకాశంలో ప్రయాణించే వాడా, కనిపిస్తోంది.
సమీననాగనక్రం చ ఖమివారోప్యతే జలమ్। వాయునా చైవ మహతా పక్షవాతేన చానిశమ్
చేపలు, పాములు, మొసళ్ళు కలిగిన నీరు, గొప్ప గాలికి, నీ రెక్కల ఊపిరికి ఎప్పుడూ ఆకాశంలోకి ఎత్తబడుతున్నట్లుగా కనిపిస్తోంది.
తుల్యరూపాననాన్మత్స్యాంస్తథా తిమితిమిఙ్గిలాన్ । నాగాశ్వనరవక్రాంశ్చ పశ్యామ్యున్మథితానివ
ఒకే ఆకారంలో ఉన్న చేపలు, అలాగే తిమింగలాలు, పెద్ద సముద్రజంతువులు, పాములు, కుదిరిన గుర్రాలు, వంకరజంతువులు అన్నీ కలవరపడుతున్నట్లుగా నేను చూస్తున్నాను.
మహార్ణవస్య చ రవైః శ్రోత్రే మే బధిరే కృతే। న శ్రృణోమి న పశ్యామి నాత్మనో వేద్మి కారణమ్
మహాసముద్రపు గర్జన నా చెవులను బద్దిరి చేసింది; నేను వినలేను, చూడలేను, నా స్థితి ఏమిటో కూడా తెలియడం లేదు.
శనైః స తు భవాత్యాతు బ్రహ్మవధ్యామనుస్మరన్ । న దృశ్యతే రవిస్తాత న దిశో న చ ఖం ఖగ
ఆయన బ్రహ్మహత్యను గుర్తు చేసుకుంటూ మెల్లగా ముందుకు సాగుతున్నప్పుడు, సూర్యుడు, దిక్కులు, ఆకాశం ఏదీ కనబడటం లేదు, ఓ పక్షిరాజా.
తమ ఏవ తు పశ్యామి శరీరం తే న లక్షయే । మణీ వ జాత్యౌ పశ్యామి చక్షుషీ తేఽహమణ్డజ
నాకు చుట్టూ చీకటి మాత్రమే కనిపిస్తోంది; నీ శరీరం కనపడటం లేదు. నీ రెండు రత్నాల్లాంటి కళ్లే నాకు కనిపిస్తున్నాయి, ఓ అండజుడా.
శరీరం తు న పశ్యామి తవ చైవాత్మనశ్చ హ। పదేపదే తు పశ్యామి శరీరాదగ్నిముత్థితమ్
నా శరీరం, నీ శరీరం రెండూ నాకు కనబడటం లేదు. ప్రతి అడుగులోనూ శరీరం నుంచి అగ్ని బయలుదేరుతున్నదే నాకు కనిపిస్తోంది.
స మే నిర్వాప్య సహసా చక్షుషీ శామ్యతే పునః। తన్నియచ్ఛ మహావేగం గమనే వినతాత్మజ
ఆ అగ్ని ఒక్కసారిగా నా చూపును మళ్లీ ఆర్పేస్తోంది. వినతా కుమారుడా, నువ్వు నీ వేగాన్ని కొంచెం తగ్గించు.
న మే ప్రయోజనం కించిద్గమనే పన్నగాశన । సంనివర్త మహాభాగ న వేగం విషహామి తే
ఈ ప్రయాణంలో నాకు ఏ అవసరం లేదు, పాములను భక్షించే వాడా. మహానుభావుడా, దయచేసి వెనక్కి తిరుగు. నీ వేగాన్ని నేను భరించలేను.
గురవే సంశ్రుతానీహ శతాన్యష్టౌ హి వాజినామ్ । ఏకతఃశ్యామకర్ణానాం శుభ్రాణాం చన్ద్రవర్చసామ్
నా గురువుకి ఇక్కడ నేను నూరయి ఎనిమిది ఎద్దులను, ఒకే రకమైన నల్ల చెవులుగల, తెల్లగా, చంద్రుడిలా మెరిసే గుర్రాలను ప్రతిజ్ఞ చేశాను.
తేషాం చైవాపవర్గాయ మార్గం పశ్యామి నాణ్డజ। తతోఽయం జీవితత్యాగే దృష్టో మార్గోమయాఽఽత్మనః
అయితే, అండజుడా, వాటి విముక్తికి మార్గం నాకు కనిపించడం లేదు. అందుకే, నా ప్రాణత్యాగమే నాకు మార్గంగా కనిపిస్తోంది.
నైవ మేఽస్తి ధనం కించిన్న ధనేనాన్వితః సుహృత్ । న చార్థేనాపి మహతా శక్యమేతద్వ్యపోహితుమ్
నాకు ఎలాంటి ధనం లేదు, ధనవంతుడైన స్నేహితుడూ లేడు. ఎంత పెద్ద సంపద ఉన్నా, దీన్ని పరిష్కరించలేను.
ఏవం బహు చ దీనం చ బ్రువాణం గాలవం తదా। ప్రత్యువాచ వ్రజన్నేవ ప్రహసన్వినతాత్మజః
ఇలా గాలవుడు బాధతో ఎక్కువగా మాట్లాడుతుండగా, వినతా కుమారుడు చిరునవ్వుతో ప్రయాణిస్తూ ఇలా అన్నాడు.
నాతిప్రజ్ఞోఽసి విప్రర్షే యోత్మానం త్యుక్తుమిచ్ఛసి । న చాపి కృత్రిమః కాలః కాలో హి పరమేశ్వరః
నీకు అంత జ్ఞానం లేదు, మునిశ్రేష్ఠుడా, నువ్వు నీ ప్రాణాన్ని త్యజించాలనుకుంటే. కాలం మానవులు సృష్టించినది కాదు — కాలమే పరమేశ్వరుడు.
కిమహం పూర్వమేవేహ భవతా నాభిచోదితః। ఉపాయోఽత్ర మహానస్తి యేనైతదుపపద్యతే
ఇక్కడ నన్ను ముందే ఎందుకు ప్రేరేపించలేదు? దీనికి సాధించడానికి గొప్ప మార్గం ఉంది.
తదేష ఋషభో నామ పర్వతః సాగరాన్తికే। అత్ర విశ్రమ్య భుక్త్వా చ నివర్తిష్యావ గాలవ
ఇది సముద్రం దగ్గర ఉన్న ఋషభ పర్వతం. ఇక్కడ విశ్రాంతి తీసుకుని, భోజనం చేసి, మనం తిరిగి వెళ్దాం గాలవ.
ఋషభస్య తతః శృఙ్గం నిపత్య ద్విజపక్షిణౌ। శాణ్డిలీం బ్రాహ్మణీం తత్ర దదృశో తపోన్వితామ్
తర్వాత ఋషభ పర్వత శిఖరానికి దిగిన పక్షి, గాలవుడు ఇద్దరూ అక్కడ తపస్సుతో ఉన్న బ్రాహ్మణి శాండిలిని చూశారు.
అభివాద్య సుపర్ణస్తు గాలవశ్చాభిపూజ్య తామ్। తయా చ స్వాగతేనోక్తౌ విష్టరే సన్నిషీదతుః
సుపర్ణుడు నమస్కరించి, గాలవుడు గౌరవించి, ఆమె ఆత్మీయంగా ఆహ్వానించగా, వారు ఆసనంపై కూర్చున్నారు.
సిద్ధమన్నం తయా దత్తం బలిమన్త్రోపబృంహితమ్ । భుక్త్వా తృప్తావుభౌ భూమౌ సుప్తౌ తావనుమోహితౌ
ఆమె బలితో, మంత్రపూజతో సిద్ధం చేసిన అన్నాన్ని ఇచ్చింది. తిన్నాక ఇద్దరూ తృప్తిగా భూమిపై పడుకుని నిద్రపోయారు.
ముహూర్తాత్ప్రతిబుద్ధస్తు సుపర్ణో గమనేప్సయా । ` తాం దృష్ట్వా చారుసర్వాఙ్గీ తాపసీం బ్రహ్మచారిణీమ్
కొంతసేపటి తర్వాత, సుపర్ణుడు ప్రయాణానికి సిద్ధమై మేల్కొని, అందమైన అవయవాలతో, బ్రహ్మచర్యాన్ని పాటిస్తున్న తపస్విని అమ్మాయిని చూశాడు.
గ్రహీతుం హి మనశ్చక్రే రూపాత్సాక్షాదివ శ్రియమ్ ।' అథ భ్రష్టతనూజాఙ్గమాత్మానం దదృశే ఖగః
ఆమెను చూసి, ఆమెను పొందాలనే కోరిక అతని మనసులో కలిగింది, ఆమె సాక్షాత్తు లక్ష్మిదేవిలా అనిపించింది. వెంటనే ఆ పక్షికి తన పామి శరీరం పోయినట్టు కనిపించింది.
మాంసపిణ్డోపమోఽభూత్స ముఖపాదాన్వితః ఖగః। గాలవస్తం తథా దృష్ట్వా విమనాః పర్యపృచ్ఛత
ఆ పక్షి నోటితో, కాళ్లతో మాత్రమే ఉండి, మాంసపు ముద్దలా మారిపోయాడు. అతన్ని అలా చూసిన గాలవుడు మనసు కలవరపడి అడిగాడు.
కిమిదం భవతా ప్రాప్తమిహాగమనజం ఫలమ్। వాసోఽయమిహ కాలం తు కియన్తం నౌ భవిష్యతి
ఇక్కడికి వచ్చి నీవు పొందిన ఫలం ఇదేనా? మనం ఇక్కడ ఎంతకాలం ఉండాలి?
కిం ను తే మనసా ధ్యాతమశుభం ధర్మదూషణమ్ । న హ్యయం భవతః స్వల్పో వ్యభిచారో భవిష్యతి
నీ మనసులో ఏదైనా పాపమైన, ధర్మానికి విరుద్ధమైన ఆలోచన వచ్చిందా? ఎందుకంటే ఇది చిన్న తప్పు కాదు.
సుపర్ణోఽథాబ్రవీద్విప్రం ప్రధ్యాతం వై మయా ద్విజ । ఇమాం సిద్ధామితో నేతుం తత్ర యత్ర ప్రజాపతిః
ఆ సమయంలో సుపర్ణుడు ఆ బ్రాహ్మణుడిని చూచి ఇలా అన్నాడు: "ఓ ద్విజా, నేను దీని గురించి లోతుగా ఆలోచించాను. ఈ సాధించినవారిని ఇక్కడ నుండి ప్రజాపతి ఉన్న స్థలానికి తీసుకెళ్తాను."
యత్ర దేవో మహాదేవో యత్ర విష్ణుః సనాతనః । యత్ర ధర్మశ్చ యజ్ఞశ్చ తత్రేయం నివసేదితి
అక్కడ మహాదేవుడు ఉన్నాడు, అక్కడ శాశ్వతుడు అయిన విష్ణువు ఉన్నాడు, అక్కడ ధర్మం, యజ్ఞం ఉన్నాయ్ — అక్కడే ఈమె ఉండాలని అనుమతించు.