కా త్వం కస్యాసి కల్యాణి కుతో వా త్వం వరాననే। ప్రాప్తా విరాటనగరం తత్త్వమాచక్ష్వ శోభనే ।। 12
నీవెవరు, కల్యాణినీ? ఎవరి వారు? ఎక్కడినుంచి వచ్చావు, అందమైన ముఖముగలవాడా? విరాటునగరానికి నీవు ఎలా వచ్చావో నిజంగా చెప్పు, శోభనియే.
రూపమగ్ర్యం తథా కాన్తిః సౌకుమార్యమనుత్తమమ్। కాన్త్యా విభాతి వక్రం తే శశాఙ్క ఇవ నిర్మలం ।। 13
నీ అందం అపూర్వమైనది, నీ కాంతి, మృదుత్వం ఎవరూ తలపడలేనివి. నీ ముఖంలో మెరిసే వెలుగు, మలినం లేని చంద్రునిలా ప్రకాశిస్తోంది.
నేత్రే సువిపులే సుభ్రు పద్మపత్రనిభేశుభే। వాక్యం తే చారుసర్వాఙ్గి పరపుష్టరుతోపమమ్ ।। 14
నీ కళ్ళు విశాలంగా, అందంగా ఉన్నాయి. నీ కనుబొమ్మలు పద్మదళాల్లా ఆకర్షణీయంగా ఉన్నాయి, శోభనియే. నీ మాటలు, అందమైన అవయవాలుగలవాడా, పాడిన పక్షి స్వరంలా మధురంగా వినిపిస్తున్నాయి.
ఏవంరూపా మయా నారీ కాచిదన్యా మహీతలే। న దృష్టపూర్వా సుశ్రోణి యాదృశీ త్వమనిన్దితే ।। 15
ఈ భూమిపై నీవంటి సుందరాంగిని, సుశీలిని, నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు.
లక్ష్మీః పద్మాలయా కా త్వమథ భూతిః సుమధ్యమే। హ్రీః శ్రీః కీర్తిరథో కాన్తిరాసాం కా త్వం వరాననే ।। 16
నీవు పద్మంలో నివసించే లక్ష్మివా? లేక భూతివా, సుమధ్యమా? లేక లజ్జ, శ్రీ, కీర్తి, కాంతి వీటిలో ఏదైనా నీవేనా, అందమైన ముఖముగలవాడా?
అతీవ రూపిణీ కిం త్వమనఙ్గవిహారిణీ। అతీవ భ్రాజసే సుభ్రు ప్రభేవేన్దోరనుత్తమా ।। 17
నీవు ఎంత అపూర్వమైన అందముగలవాడవో! నీవు మన్మథునితో విహరిస్తున్నావా? నీ కనుబొమ్మలు ఎంత అందంగా మెరిసిపోతున్నాయో, చంద్రునికంటే ఎక్కువ కాంతితో ప్రకాశిస్తున్నావు.
అపి చేక్షణపక్ష్మాణాం స్థితజ్యోత్స్నోపమం శుభమ్। దివ్యాంశురశ్మిభిర్వృత్తం దివ్యకాన్తిమనోరమమ్ ।। 18
నీ కళ్ల రెప్పలు చంద్రుని వెలుగులా నిశ్చలంగా మెరిసిపోతున్నాయి. నీ ముఖం దివ్య కాంతులతో చుట్టుముట్టి, మధురంగా, ఆకర్షణీయంగా ఉంది.
నిరీక్ష్య వక్రచన్ద్రం తే లక్ష్మ్యాఽనుపమయా యుతమ్। కృత్స్నే జగతి కో నేహ కామస్య వశగో భవేత్ ।। 19
నీ వంకర చంద్రాకారమైన ముఖాన్ని, అపూర్వమైన కాంతితో కూడినదాన్ని చూసి, ఈ లోకంలో ఎవరు కామానికి లోనవకుండా ఉండగలరు?
హారాలంకారయోగ్యౌ తు స్తనౌ చోభౌ శుభోభనౌ । సుజాతౌ సహితౌ లక్ష్మ్యా పీనౌ వృత్తౌ నిరన్తరౌ ।। 20
నీ రెండు వక్షోజాలు హారాలు, అలంకారాలు ధరించడానికి తగినవి. అవి అందంగా, సమంగా, పుష్టిగా, వృత్తంగా, దగ్గరగా, లక్ష్మితో కూడినవిగా ఉన్నాయి.
కుడ్మలామ్బురుహాకారౌ తవ సుభ్రు పయోధరౌ। కామప్రతోదావివ మాం తుదతశ్చారుహాసిని ।। 21
నీ వక్షోజాలు, సుందర కనుబొమ్మలుగలవాడా, మల్లెపువ్వుల ముక్కలు లాగా ఉన్నాయి. నీ మధురమైన నవ్వుతో, అవి నా మనసును కోరికలతో తాకుతున్నాయి.
వలీవిభఙ్గచతురం స్తనభారవినామితమ్। కరాగ్రసంమితం మధ్యం తవేదం తనుమధ్యమే ।। 22
నీ నడుము, సన్నగా ఉండి, వయస్సు రేఖలతో అందంగా కనిపిస్తూ, వక్షోజాల భారంతో వంగిపోయి, నా చేతుల మధ్య సులభంగా పట్టుకోదగినంత సన్నగా ఉంది.
దృష్ట్వైవ చారుజఘనం సరిత్పులినసంనిభమ్। కామవ్యాధిరసాధ్యో మామప్యాక్రామతి భామిని ।। 23
నీ అందమైన నితంబాలు నదీ తీరపు ఇసుక దిబ్బలవంటి రూపంలో కనిపించగానే, ఓ సుందరి, కోరిక అనే రోగం నన్ను కూడా వదలకుండా పట్టేసింది.
జజ్వాల చాగ్నిమదనో దావాగ్నిరివ నిర్దయః । త్వత్సఙ్గమాభిసంకల్పవివృద్ధో మాం దహత్యయమ్ ।। 24
నీతో కలవాలని ఆలోచనలతో, ప్రేమ అనే అగ్ని నా లోపల అడవి మంటలా ఉద్రిక్తంగా మండుతోంది, అది నన్ను పూర్తిగా కాల్చేస్తోంది.
ఆత్మప్రదానవర్షేణ సంగమామ్భోధరేణ చ। శమయస్వ వరారోహే జ్వలన్తం మన్మథానలమ్ ।। 25
ఓ సుందర నడుము కలిగినవాడా, నీ మనసును నాకిచ్చి, నీ సాంగత్యమనే మేఘంతో, ఈ మండుతున్న మన్మథాగ్నిని శాంతపరచు.
మచ్చిత్తోన్మాదనకరా మన్మథస్య శరోత్కరాః। త్వత్సఙ్గమాశానిశితాస్తీవ్రాః శశినిభాననే । మహ్యం విదార్య హృదయమిదం నిర్దయవేగితాః ।। 26
ఓ చంద్ర ముఖి, నీతో కలవాలనే ఆశతో పదునుపెట్టిన మన్మథుని బాణాలు నా మనసును పిడిచిపట్టి, నిస్సహాయంగా, వేగంగా, నా హృదయాన్ని చీల్చేస్తున్నాయి.
ప్రవిష్టా హ్యసితాపాఙ్గి ప్రచణ్డాశ్చణ్డదారుణాః। అత్యున్మాదసమారమ్భాః ప్రీత్యున్మాదకరా మమ। ఆత్మప్రదానసంభోగైర్మాముద్ధర్తుమిహార్హసి ।। 27
ఓ నల్లని కళ్ళ కలిగినవాడా, ఈ భయంకరమైన, ఉగ్రమైన బాణాలు నాలోకి ప్రవేశించి, తీవ్రమైన మత్తును కలిగించాయి. నీ ప్రేమను ఇచ్చి, నన్ను ఈ బాధ నుంచి బయటపడేలా చేయాలి.
చిత్రమాల్యామ్బరధరా సర్వాభరణభూషితా। కామం ప్రకామం సేవ త్వం మయా సహ విలాసిని ।। 28
అద్భుతమైన పుష్పమాలలు, వస్త్రాలు ధరించి, అన్ని ఆభరణాలతో అలంకరించుకుని, ఓ వినోదప్రియ, నాతో కలిసి సంతోషంగా ఆనందించు.
నార్హసీహాసుఖం వస్తుం సుఖార్హా సుఖవర్జితా। ప్రాప్నుహ్యనుత్తమం సౌఖ్యం మత్తస్త్వం మత్తగామిని ।। 29
నీవు సుఖానికి అర్హురాలు, కానీ సుఖం లేకుండా ఉండకూడదు. ఓ మత్తమైన నడక కలిగినవాడా, నన్ను ఆశ్రయించి, అత్యుత్తమమైన ఆనందాన్ని పొందు.
స్వాదూన్యమృతకల్పాని పేయాని వివిధాని చ। పిబమానా మనోజ్ఞాని రమమాణా యథాసుఖమ్ ।। 30
ఓ మనోహరిని, రకరకాల మధురమైన, అమృతంతో సమానమైన పానీయాలు తాగుతూ, నీ ఇష్టానుసారం ఆనందించు.
భోగోపచారాన్వివిధాన్సౌభాగ్యం చాప్యనుత్తమమ్। పానం పిబ మహాభాగే భోగైశ్చానుత్తమైః శుభైః ।। 31
ఓ మహాభాగ్యవంతురాలా, వివిధ రకాల సుఖాలను, అత్యుత్తమమైన భాగ్యాన్ని అనుభవించు. శుభమైన, ఉత్తమమైన పానీయాలు తాగు.
ఇదం హి రూపం ప్రథమం తవానఘే నిరర్థకం కేవలమద్య భామిని । అధార్యమాణా స్నగివోత్తమా శుభా న శోభసే సున్దరి శోభనా సతీ ।। 32
ఓ నిర్దోషురాలా, నీ అందం ఇప్పుడు వృథాగా పోతోంది. మంచి వస్త్రాలు ధరించక, నీవు నిజంగా అందంగా ఉన్నా, నీ అందం వెలుగుపెట్టడం లేదు.
త్యజామి దారాన్మమ యే పురాతనా భవన్తు దాస్యస్తవ చారుహాసిని । అహం చ తే సున్దరి దాసవత్స్థితః సదా భవిష్యే వశగో వరాననే ।। 33
నా పాత భార్యలను వదిలేస్తాను, వారు నీకు సేవకులవుగా మారాలి, ఓ మధురహాస్యముతో ఉన్నవాడా. నేను కూడా నీకు సేవకుడిగా, నీ ఆధీనంగా ఎప్పుడూ ఉంటాను, ఓ సుందరి.
ఏవముక్తాఽనవద్యాఙ్గీ కీచకేన దురాత్మనా । ద్రౌపదీ తమువాచేదం సైరన్ధ్రీవేషధారిణీ ।। 1
అలా దుర్మార్గుడైన కీచకుడు చెప్పినప్పుడు, సాయిరంధ్రీ వేషంలో ఉన్న నిష్కళంకమైన ద్రౌపది అతనికి ఇలా సమాధానం చెప్పింది.
అప్రార్థనీయామిహం మాం సూతపుత్రాభిమన్యసే। నిహీనవర్ణాం సైరేన్ధ్రీం బీభత్సాం కేశకారిణీమ్ ।। 2
ఓ సూతపుత్రా, నీవు నన్ను కోరుతున్నావు. నేను తక్కువ వర్ణానికి చెందినవాడిని, సాయిరంధ్రీని, అశుభంగా, జుట్టు చిత్తుగా ఉన్నవాడిని.
పరదారాఽస్మి భద్రం తే న యుక్తం తవ సాంప్రతమ్। దయితాః ప్రాణినాం దారా ధర్మం సమనుచిన్తయ ।। 3
నేను పరపురుషుని భార్యను, నీకు మంగళం కలగాలి. ఇప్పుడు నీకు ఇది తగదు. భార్యలు ప్రతి మనిషికి ప్రాణప్రియమైనవారు. ధర్మాన్ని ఆలోచించు.
పరదారే న తే బుద్ధిర్జాతు కార్యా కథంచన । వివర్జనం హ్యకార్యాణామేతత్సుపురుషవ్రతమ్ ।। 4
పరస్త్రీపై ఎప్పుడూ మనసు పెట్టకూడదు. అనుచితమైన వాటిని దూరంగా ఉంచడమే మంచి మనుషుల వ్రతం.
మిథ్యాభిగృధ్నో హి నరః పాపాత్మా మోహమాస్థితః । అయశః ప్రాప్నుయాద్ధోరం మహద్వా ప్రాప్నుయాద్భయమ్ ।। 5
తప్పుగా ఆశపడే, దుష్టమనస్సు కలిగి, మోహంలో ఉన్న మనిషి ఘోరమైన అపఖ్యాతిని పొందుతాడు, పెద్ద ప్రమాదాన్ని కూడా ఎదుర్కొనవచ్చు.
ఏవముక్తస్తు సైరన్ధ్ర్యా కీచకః కామమోహితః। జానన్నపి సుదుర్బుద్ధిః పరదారాభిమర్శనే ।। 6
సాయిరంధ్రీ ఇలా చెప్పినా, కీచకుడు కామంలో మునిగి, తెలిసినా కూడా, పరస్త్రీపై మనసు పెట్టడాన్ని వదలలేదు.
దోషాన్బహూన్ప్రాణహరాన్సర్వలోకవిగర్హితాన్ । ప్రోవాచేదం సుదుర్బుద్ధిర్ద్రౌపదీమజితేన్ద్రియః ।। 7
అతిగా చెడ్డ మనసున్న, తన ఇంద్రియాలను అదుపు చేసుకోలేని ఆ మనిషి, అందరూ తప్పుపడే, ప్రాణాలు పోయే ఎన్నో దోషాలను ద్రౌపదికి చెప్పాడు.
నార్హస్యేవం వరారోహే ప్రత్యాఖ్యాతుం వరాననే । మాం మన్మథసమావిష్టం త్వత్కృతే చారుహాసిని ।। 8
అందమైన ముఖం, మధురమైన నవ్వు కలిగినవాడివి, నన్ను ఇలా తిరస్కరించకూడదు. నీ కోసం నేను మనసు కోల్పోయాను.