గురోర్వచనమాజ్ఞాయ సంప్రహృష్టో జితేన్ద్రియః। బాహుభ్యాం పరిగృహ్యాథ రాజపుత్రీమనిన్దితామ్ । ప్రవవ్రాజ మహాబాహురర్జునః ప్రియదర్శనామ్ ।। 26
గురువు ఆజ్ఞ విని, ఆనందంతో, ఇంద్రియాలను జయించిన అర్జునుడు, తన బలమైన చేతులతో నిందలేని రాజకుమార్తెను ఎత్తుకుని, అందమైనవాడై, ప్రయాణమయ్యాడు.
జటిలో వల్కలధరః శతతూణీధనుర్ధరః। స్కన్ధే కృత్వా వరారోహాం బాలామాయతలోచనామ్
జటలు వేసుకుని, వల్కలాలు ధరించి, నూరు బాణాలు ఉన్న ధనుస్సును మోసుకుంటూ, అర్జునుడు ఆ అందమైన, విశాల కళ్ళు ఉన్న యువతిని తన భుజంపై ఎత్తుకున్నాడు.
ఆనీయ నగరాభ్యాశమవాతారయదర్జునః ।। 27
అర్జునుడు ఆమెను పట్టణం దగ్గరికి తీసుకెళ్లి, అక్కడ దింపాడు.
స రాజధానీం సంప్రాప్య పార్థివోఽర్జునమబ్రవీత్। ఇమాని పురుషవ్యాఘ్ర ఆయుధాని పరంతప। కస్మిన్న్యాసయితవ్యాని గుప్తిశ్చైషాం కథం భవేత్ ।। 1
రాజధానిని చేరుకున్న తర్వాత, రాజు అర్జునుడిని ఇలా అడిగాడు: "ఓ పురుషవ్యూఘ్రా, శత్రువులకు భయంకరుడా, ఈ ఆయుధాలను ఎక్కడ ఉంచాలి? వీటిని ఎలా కాపాడాలి?"
సాయుధా హి వయం తాత ప్రవేక్ష్యామః పురం యది। సముద్వేగం జనస్యాస్య కరిష్యామో న సంశయః ।। 2
"మనమందరం ఆయుధాలతో పట్టణంలోకి వెళ్తే, ప్రజలకు భయం కలుగుతుంది. అందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు."
గాణ్డీవం హి నరవ్యాఘ్ర త్రిషు లోకేషు విశ్రుతమ్। కథం నావిష్కృతాః స్యామో ధార్తరాష్ట్రస్య మారిష ।। 3
"ఓ పురుషవ్యూఘ్రా, గాండీవం మూడు లోకాలకూ ప్రసిద్ధమైంది. ధృతరాష్ట్రుని కుమారుడు మనల్ని గుర్తించకుండా మనం ఎలా ఉండగలం?"
యదీద.. ధనురాదాయ చరేమ సజనే పురే। క్షిప్ర నః ప్రతిజానీయుర్మనుష్యా నాత్ర సంశయః ।। 4
మనము విల్లు ఎత్తుకొని నగరంలో బహిరంగంగా తిరిగితే, మనల్ని ప్రజలు వెంటనే గుర్తిస్తారు — ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు.
ఏకస్మిన్నపి విజ్ఞాతే సమయం నో వ్యతీత్య చ । భూయో ద్వాదశవర్షాణి ప్రవిశేమ వనం వయమ్ ।। 5
మనలో ఒక్కరిని అయినా ఎవరో గుర్తిస్తే, మన ఒప్పందం భంగం అయి, మళ్ళీ పన్నెండు సంవత్సరాలు అరణ్యంలో ఉండాల్సి వస్తుంది.
తస్మాత్సర్వాణి శస్త్రాణి ప్రచ్ఛాద్యాన్యత్ర యత్ర వా । ప్రవిశేమ పురశ్రేష్ఠం తథా సమ్యక్కృతం భవేత్ ।। 6
కాబట్టి మన ఆయుధాలను ఎక్కడో దాచిపెట్టి, మనం నగరానికి వెళ్లాలి. అలా చేస్తే అన్నీ సరిగ్గా జరుగుతాయి.
అజాతశత్రోర్వచనం శ్రుత్వా చైవ మహాయశాః। ఉవాచ ధర్మపుత్రం తమర్జునః పరవీరహా ।। 7
అజాతశత్రువు మాటలు విని, శౌర్యవంతుడైన అర్జునుడు ధర్మపుత్రునితో ఇలా అన్నాడు.
ఇయం వనే మనుష్యేన్ద్ర మహతీ దృశ్యతే శమీ। భీమశాఖా దురారోహా శ్మశానస్య సమీపతః ।। 8
నరశ్రేష్ఠా! ఈ అరణ్యంలో పెద్దదైన శమీ చెట్టు కనిపిస్తోంది. దీని కొమ్మలు బలంగా ఉన్నాయి, ఎక్కడం చాలా కష్టం, ఇది శ్మశానానికి దగ్గరగా ఉంది.
ఉత్పథే చాపి జాతేయం మనుష్యైర్న నిషేవ్యతే । విపులాఽఽకీర్ణశాఖా చ వాయసైరుపసేవితా ।। 9
ఈ చెట్టు దారిపక్కన పెరిగింది, దీన్ని మనుషులు ఉపయోగించరు. దీని విస్తారమైన కొమ్మలపై కాకులు ఎక్కువగా కనిపిస్తాయి.
స్నేహానుబద్ధాం పశ్యామి దురారోహామిమాం శమీమ్ ।। 10
ఈ శమీ చెట్టు దారికి బంధించినట్లుగా ఉంది, ఎక్కడం చాలా కష్టం.
సమీపే చ శ్మశానస్య గృహం నాస్య విశేషతః। సమాసజ్యాయుధాన్యస్యాం గచ్ఛామో నగరం నృప ।। 11
ఈ శ్మశానానికి దగ్గరగా ఇక్కడ ఎలాంటి ఇళ్లు లేవు. మన ఆయుధాలను ఈ చెట్టులో దాచి, తర్వాత మనం నగరానికి వెళ్ళుదాం రాజా!
న చాస్యాం చారయిష్యన్తి మనుష్యాః పార్థ కేచన ।। 12
పృథా కుమారా! ఈ చెట్ల మధ్యలో ఎవ్వరూ వెతకరు.
ధనుర్భిః పురుషం కృత్వా చర్మకేశాస్థిసంవృతమ్। ఉద్బన్ధమివ కృత్వా చ ధనుర్జ్యాపాశసంవృతమ్ । అస్యామాయుధమాసజ్య గచ్ఛామ నగరం వయమ్ ।। 13
మన విల్లులతో మనిషి ఆకారాన్ని చేసి, దానిని చర్మం, జుట్టు, ఎముకలతో కప్పి, విల్లు తీగతో బంధించినట్లు చేసి, ఆయుధాలను ఈ చెట్టులో దాచి, మనం నగరానికి వెళ్ళుదాం.
ఏవం పరిహరిష్యన్తి మనుష్యా వనచారిణః । అత్రైవం నావబుధ్యన్తే మనుష్యాః కేచిదాయుధమ్ ।। 14
ఇలా చేస్తే, అరణ్యంలో తిరిగే వారు దాని దగ్గరకు రారు. ఇక్కడ ఎవ్వరూ ఆయుధాలు దాచినట్టు గ్రహించరు.
ఏవముక్త్వా స రాజానం ధర్మాత్మానం ధనఞ్జయః। ప్రచక్రమే నిధానాయ శశ్త్రాణాం భరతర్షభ ।। 15
ఇలా ధర్మాత్ముడైన రాజునితో చెప్పి, ధనంజయుడు ఆయుధాలు దాచడానికి ఏర్పాట్లు చేయడం ప్రారంభించాడు, భరత వంశశ్రేష్ఠా!
తాని సర్వాణి సంనహ్య పఞ్చ పఞ్చాచలోపమాః । ఆయుధాని కలాపాంశ్చ నిస్త్రింశానతులప్రభాన్ ।। 16
అప్పుడు పర్వతాలవలె బలమైన ఐదుగురు తమ ఆయుధాలు, బాణపు సంచులు, ప్రకాశవంతమైన ఖడ్గాలను బాగా కట్టారు.
తతో యుధిష్ఠిరో రాజా సహదేవమువాచ హ। ఆరుహ్యేమాం శమీం వీర నిధత్స్వేహాయుధాని నః ।। 17
తర్వాత యుధిష్ఠిరుడు సహదేవునితో ఇలా అన్నాడు: 'వీరా! ఈ శమీ చెట్టెక్కి మన ఆయుధాలను అక్కడ దాచు.'
ఇతి సందిశ్య తం పార్థః పునరేవ ధనఞ్జయమ్ । అబ్రవీదాయుధానీహ నిధాతుం భరతర్షభః ।। 18
అలా చెప్పి, పార్థుడు మళ్లీ ధనంజయునితో, 'మన ఆయుధాలను ఇక్కడ దాచాలి' అని సూచించాడు, భరత వంశశ్రేష్ఠా!
యేన దేవాన్మనుష్యాంశ్చ పిశాచోరగరాక్షసాన్ । నివాతకవచాంశ్చాపి పౌలోమాంశ్చ పరంతపః । కాలకేయాంశ్చ దుర్ధాషాన్సర్వాంశ్చైకరథోఽజయత్ ।। 19
ఈ ఆయుధాలతో శత్రువులను జయించిన వాడు దేవతలు, మనుషులు, పిశాచులు, నాగులు, రాక్షసులు, నివాతకవచులు, పౌలోములు, భయంకరమైన కాలకేయులు మరియు ఇతరులను ఒంటరిగా రథంలో పోయి జయించాడు.
స్ఫీతాఞ్జనపదాంశ్చాన్యానజయత్కురునన్దనః। తదుదగ్రం మహాఘోరం సపత్నగణమూదనమ్। అపజ్యమకరోత్పార్థో గాణ్డీవం చ భయంకరమ్ ।। 20
కురువంశజుడు ఇతర సంపన్న దేశాలను జయించాడు, భయంకరమైన శత్రు సమూహాలను నాశనం చేశాడు, మహా భయంకరమైన గాండీవాన్ని తీగను విడదీయించి ఉంచాడు.
యేన వీరః కురుక్షేత్రమభ్యరక్షత్పరంతపః । జృమ్భితే చ ధనుఃశ్రేష్ఠే న్యాసార్థం నృపసత్తమః ।। 21
ఈ విల్లుతో ఆ వీరుడు కురుక్షేత్రాన్ని రక్షించాడు. ఆ గొప్ప విల్లు తీగను విడదీయగా, రాజశ్రేష్ఠుడు దాన్ని సురక్షితంగా దాచడానికి సిద్ధం చేశాడు.
ధర్మపుత్రో మహాతేజాః సర్వలోకవశంకరమ్। భుజఙ్గభోగసదృశం మణికాఞ్చనభూషితమ్ ।। 22
ధర్మపుత్రుడు, అపారమైన తేజస్సుతో, అన్ని లోకాలను వశపరిచే శక్తిగల, నాగపాము పుట్టు వలె వంకరగా ఉండే, మణులు మరియు బంగారం అలంకరించిన విల్లు తీసి బయటకు తీసాడు.
విత్రాసనం దానవానాం రాక్షసానాం చ నిత్యశః । ధనూరత్నం మహాతేజా జృమ్భయామాస పాణ్డవః ।। 23
దానవులు, రాక్షసులకు ఎప్పుడూ భయంకరమైన ఆ విల్లు, మహాశక్తిగల పాండవుడు బలంగా లాగి సిద్ధం చేసాడు.
పాఞ్చాలాన్యేన సంగ్రామే భీమసేనోఽజయత్పురా । ప్రత్యషేధద్బహూనేకః సపత్నాంశ్చాపి దిగ్జయే ।। 24
ఆ విల్లు చేత భీమసేనుడు ఒకసారి యుద్ధంలో పాంచాళులను జయించాడు, దిక్విజయ సమయంలో అనేక శత్రువులను ఒంటరిగా ఎదుర్కొని వెనక్కు నెట్టాడు.
నిశమ్య యస్య విష్కారం విద్రవన్తి రణే పరే । పర్వతస్యేవ దీర్ణస్య విస్ఫోటమశనేరివ ।। 25
ఆ విల్లు తంతి శబ్దం వినగానే, యుద్ధంలో శత్రువులు మెరుపు పడి కొట్టిన కొండ చీలిన శబ్దంలా భయపడి పారిపోతారు.
సైన్ధవం యేన రాజానం జిత్వా క్రుద్ధః పరామృశత్ । యేన క్రోధవశాఞ్జఘ్నే పర్వతే గన్ధమాదనే ।। 26
ఆ విల్లు చేత భీముడు కోపంతో సింధు రాజును జయించాడు, గంధమాదన పర్వతంపై కోపంతో శత్రువులను సంహరించాడు.
దివ్యం సౌగన్ధికం పుష్పం యేనాజైషీత్స పాణ్డవః। 0
ఆ విల్లు చేత ఆ పాండవుడు దివ్యమైన సౌగంధిక పువ్వును పొందాడు.