ఫలాహారోస్మి నిష్క్రాన్తస్వయా సహ సుమధ్యమే। తతః పాటయతః కాష్ఠం శరిసో మే రుజాఽభవత్
సుమధ్యమా, నేను నీవు తోడుగా పండ్లు తీసుకురావడానికి అడవిలోకి వెళ్లాను. ఆ తరువాత, చెక్కను చీల్చేటప్పుడు నా తలలో నొప్పి మొదలైంది.
శిరోభితాపసంతప్తః స్థాతుం చిరమశక్నువన్। తవోత్సఙ్గే ప్రసుప్తోస్మి ఇతి సర్వం స్మరే శుభే
తల నొప్పి తాళలేక ఎక్కువసేపు నిలబడలేకపోయాను. శుభే, నాకు అన్నీ గుర్తున్నాయి — నీ మడిలో నేను నిద్రపోయాను.
త్వయోపగూఢస్య చ మే నిద్రయాఽపహృతం మనః। తతోఽపశ్యం తమో ఘోరం పురుషం చ మహౌజసమ్
నీవు నన్ను ఆలింగనం చేసుకున్నప్పుడు నిద్ర నా మనసును దోచుకుపోయింది. ఆ తరువాత నేను భయంకరమైన చీకటి, మహాశక్తివంతుడైన వాడిని చూశాను.
తద్యది త్వం విజానాసి కిం తద్బ్రూహి సుమధ్యమే। స్వప్నో మే యదివా దృష్టో యది వా సత్యమేవ తత్
సుమధ్యమా, నీవు అది ఏమిటో తెలుసుకుంటే చెప్పు. అది నేను చూసింది కలేనా, లేక నిజంగానే జరిగిందా?
తమువాచాథ సావిత్రీ రజనీ వ్యవగాహతే। శ్వస్తే సర్వంయథావృత్తమాఖ్యాస్యామి నృపాత్మజ
అప్పుడు సావిత్రి, రాత్రి మరింత లోతుగా మారుతున్నప్పుడు, 'ప్రభాతమైన తర్వాత, రాజకుమారా, జరిగినదంతా నీకు చెప్పుతాను' అని అన్నది.
ఉత్తిష్ఠోత్తిష్ఠ భద్రం తే పితరౌ పశ్య సువ్రత। విగాఢా రజనీ చేయం నివృత్తశ్చ దివాకరః
లే, లే, నీకు మంగళం కలగాలి! ధైర్యవంతుడా, నీ తల్లిదండ్రులను చూడు. ఈ రాత్రి లోతుగా ఉంది, సూర్యుడు అస్తమించాడు.
నక్తంచరాశ్చరన్త్యేతే హృష్టాః క్రూరాభిభాషిణః। శ్రూయన్తే పర్ణశబ్దాశ్చ మృగాణాం చరతాం వనే
ఇప్పుడు రాత్రి సంచారులు ఆనందంతో, క్రూరంగా మాట్లాడుతూ తిరుగుతున్నారు. అడవిలో మృగాలు సంచరిస్తూ ఆకుల శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి.
ఏతా ఘోరం శివా నాదాన్దిశం దక్షిణపశ్చిమామ్। ఆస్థాయ విరువన్త్యుగ్రాః కమ్పయన్త్యో మనో మమ
అవి భయంకరమైన, అనర్ధకమైన శబ్దాలు చేస్తూ, దక్షిణపడమర దిశలో అరుస్తున్నాయి. వాటి అరుపులు నా మనసును కదిలిస్తున్నాయి.
వనం ప్రతిభయాకారం ఘనేన తమసా వృతమ్। న విజ్ఞాస్యసి పన్థానం గన్తుం చైవ న శక్ష్యసి
ఈ అడవి ముదురు చీకటితో కప్పబడి భయానకంగా కనిపిస్తోంది. నీవు దారిని గుర్తించలేవు, వెళ్లడానికీ వీలు ఉండదు.
అస్మిన్న వనే దగ్ధే శుష్కవృక్షః స్థితో జ్వలన్। వాయునా ధమ్యమానోత్ర దృశ్యతేఽగ్నిః క్వచిత్క్వచిత్
ఈ అడవిలో ఎండిపోయిన చెట్లు కాలినట్టు నిలబడి ఉన్నాయి. ఎక్కడికక్కడ గాలి ఊదడంతో అగ్ని కనిపిస్తోంది.
తతోఽగ్నిమానయిత్వేహ జ్వాలయిప్యామి సర్వతః। కాష్ఠానీమాని సన్తీహ జహి సంతాపమాత్మనః
అందుకే, ఇక్కడ అగ్ని తెచ్చి చుట్టూ వెలిగిస్తాను. ఇక్కడ చక్కలు ఉన్నాయి — నీ మనసులోని బాధను వదిలిపెట్టు.
యది నోత్సహసే గన్తుం సరుజం త్వాం హి లక్షయే। న చ జ్ఞాస్యసి పన్థానం తమసా సంవృతే వనే
నీవు వెళ్లలేకపోతే, ఇంకా నీకు నొప్పి ఉన్నట్టు నాకు తెలుస్తోంది. ఈ చీకటి అడవిలో దారిని గుర్తించలేవు.
శ్వః ప్రభాతే వనే దృశ్యే యాస్యావోఽనుమతే తవ। వసావేహ క్షపామేకాం రుచితం యది తేఽనఘ
రేపు ఉదయం అడవి స్పష్టంగా కనిపించినప్పుడు, నీకు సమ్మతమైతే మనం వెళ్ళుదాం. నీకు ఇష్టం అయితే ఈ ఒక్క రాత్రి ఇక్కడే గడిపేద్దాం, పాపరహితుడా.
శిరోరుజా నివృత్తా మే స్వస్థాన్యఙ్గాని లక్షయే। మాతాపితృభ్యామిచ్ఛామి సంయోగం త్వత్ప్రసాదజమ్
నా తల నొప్పి పోయింది, నా అవయవాలన్నీ బాగున్నట్టు అనిపిస్తోంది. నీ కృపతో నా తల్లిదండ్రులను మళ్లీ కలవాలని కోరుకుంటున్నాను.
న కదాచిద్వికాలే హి గతపూర్వోహమాశ్రమాత్। అనాగతాయాం సన్ధ్యాయాం మాతా మే ప్రరుణద్ధి మామ్
నేను ఎప్పుడూ అనుచిత సమయంలో ఆశ్రమాన్ని విడిచిపెట్టలేదు. సంధ్యా కాలం రాకముందే అమ్మ నన్ను ఆపుతుంటారు.
దివాఽపిమయి నిష్క్రాన్తే సన్తప్యేతే గురూ మమ। విచినోతి హి మాం తాతః సహైవాశ్రమవాసిభిః
పగలు కూడా నేను బయటకు వెళ్ళితే, మా పెద్దవారు బాధపడతారు. నాన్నగారు ఆశ్రమంలో ఉన్నవారితో కలిసి నన్ను వెతుకుతారు.
మాత్రా పిత్రా చ సుభృశం దుఃఖితాభ్యామహం పురా। ఉపాలబ్ధశ్చ బహుశశ్చిరేణాగచ్ఛసీతి హి
మునుపు నా తల్లి, తండ్రి ఇద్దరూ చాలా బాధతో నన్ను ఎన్నోసార్లు ఆలస్యంగా వచ్చావని మందలించారు.
కాత్వవస్థా తయోరద్య మదర్థమితి చిన్తయే। తయోరదృశ్యే మయి చ మహద్దుఃఖం భవిష్యతి
నాకు కారణంగా వారు ఈరోజు ఎలా ఉన్నారో అని ఆలోచిస్తున్నాను. నన్ను చూడకపోతే వారికి గొప్ప దుఃఖం కలుగుతుంది.
పురా మామూచతుశ్చైవ రాత్రావస్రాయమాణకౌ। భృశం సుదుఃఖితౌ వృద్ధౌ బహుశః ప్రీతిసంయుతౌ
మునుపు రాత్రివేళ నా వృద్ధ తల్లిదండ్రులు, ఎంతో ప్రేమతో కూడిన బాధతో నాతో మాట్లాడారు.
త్వయా హీనౌ న జీవావ ముహూర్తమపి పుత్రక। యావద్ధరిష్యసే పుత్ర తావన్నౌ జీవితం ధ్రువమ్
బిడ్డా, నీవు లేకపోతే మేము క్షణమంతా కూడా బతకలేము. నీవు ఉన్నంతవరకు మాకు జీవితం ఉంది.
వృద్ధయోరన్ధయోర్దృష్టిస్త్వయి వంశః ప్రతిష్ఠిః। త్వయి పిణ్డశ్చ కీర్తిశ్చ సన్తానశ్చావయోరితి
మా వృద్ధులు, అంధులు అయిన తల్లిదండ్రులకు నీవే చూపు, వంశానికి ఆధారం, పిండం, కీర్తి, సంతానం అన్నింటికీ నీవే కారణం.
మాతా వృద్ధా పితా వృద్ధస్తయోర్యష్టిరహం కిల। తౌ రాత్రౌ మామపశ్యన్తౌ కామవస్థాం గమిష్యతః
నా తల్లి వృద్ధురాలు, నాన్న వృద్ధుడు. వారికి నేను ఆధారం. రాత్రి నన్ను చూడకపోతే వారు ఎంత దయనీయ స్థితిలో పడతారో.
నిద్రాయాశ్చాభ్యసూయామి యస్యా హేతోః పితా మమ। మాతా చ సంశయం ప్రాప్తా మత్కృతేఽనపకారిణీ
నిద్ర వల్లే నా తండ్రి, ఎలాంటి తప్పు లేని తల్లి నన్ను గురించి ఆందోళన చెందుతున్నారు కాబట్టి నాకు నిద్ర మీద అసహ్యం కలుగుతోంది.
అహం చ సంశయం ప్రాప్తః కృచ్ఛ్రామాపదమాస్థితః। మాతాపితృభ్యాం హి వినా నాహం జీవితుముత్సహే
నేను కూడా ఆందోళనతో, పెద్ద కష్టంలో ఉన్నాను. తల్లి, తండ్రి లేకుండా నేను బతకలేను.
వ్యక్తమాకులయా బుద్ధ్యా ప్రజ్ఞాచక్షుః పితా మమ। ఏకైకమస్యాం వేలాయాం పృచ్ఛత్యాశ్రమవాసినమ్
నా తండ్రి మనసు కలవరంతో, స్పష్టంగా ఈ సమయానికే ఆశ్రమంలో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరిని నన్ను గురించి అడుగుతున్నారు.
నాత్మానమనుశోచామి యథాఽహంపితరం శుభే। భర్తారం చాప్యనుగతాం మాతరం భృశదుఃఖితామ్
నాకు కన్నా నా తండ్రికోసం, భర్తను అనుసరించే, ఎంతో బాధపడుతున్న తల్లికోసం ఎక్కువగా బాధపడుతున్నాను.
మత్కృతే న హి తావద్య సన్తాపం పరమేష్యతః। జీవన్తావనుజీవామి భర్తవ్యౌ తౌ మయేతి హ
నా వల్ల వారికి బాధ కలగకూడదని నేను కోరుకోను. వారు బతికినంతకాలం వారికి తోడుగా ఉండాలనుకుంటున్నాను.
తయోః ప్రియం మే కర్వ్యమితి జీవామి చాప్యహమ్। `పరమం దైవతం తౌ మే పూజనీయౌ సదా మయా। తయోస్తు మే సదాఽస్త్యేవం వ్రతమేతత్పురాతనమ్
వారికి ఇష్టమైనది చేయడానికే నేను బ్రతుకుతున్నాను. వారు నాకు పరమదైవం, ఎప్పుడూ పూజించవలసినవారు. వారికోసం ఇదే నా పురాతన వ్రతం.
ఏవముక్త్వా స ధర్మాత్మా గురుభక్తో గురుప్రియః। ఉచ్ఛ్రిత్య బాహూ దుఃఖార్తః సుస్వరం ప్రరురోద హ
ఇలా చెప్పి, ఆ ధర్మాత్ముడు, గురువులకు భక్తుడూ, ప్రియుడూ అయినవాడు, చేతులు పైకెత్తి, బాధతో, స్పష్టమైన స్వరంతో ఏడ్చాడు.
తతోఽబ్రవీత్తథా దృష్ట్వాభర్తారం శోకకర్శితమ్। ప్రమృజ్యాశ్రూణి పాణిభ్యాం సావిత్రీ ధర్మచారిణీ
తన భర్తను దుఃఖంతో కృశించిపోయినవాడిగా చూసి, సావిత్రి, ధర్మాన్ని పాటించే ఆమె, తన చేతులతో ఆయన కన్నీళ్లు తుడిచింది.