ఏవమస్త్వితి సావిత్రీ ధ్యానయోగపరాయణా। మనసా తా గిరః సర్వాః ప్రత్యగృహ్ణాత్తపస్వినీ
Savitri ధ్యానం, యోగంలో నిమగ్నమై, తపస్సుతో నిలబడుతూ, 'అలా జరగాలి' అని మనసులో ఆ ఆశీర్వచనాలను స్వీకరించింది.
తం కాలం తం ముహూర్తం చ ప్రతీక్షన్తీ నృపాత్మజా। యథోక్తం నారదవచశ్చిన్తయన్తీ సుదుఃఖితా
ఆ రాజకుమారి, Narada చెప్పిన మాటలను గుర్తుచేసుకుంటూ, ఎంతో దుఃఖంతో ఆ నిర్ణీత సమయం కోసం ఎదురుచూసింది.
తతస్తు శ్వశ్రూశ్వశురావూచతుస్తాం నృపాత్మజామ్। ఏకాన్తమాస్థితాం వాక్యం ప్రీత్యా భరతసత్తమ
అప్పుడు, భారత వంశశ్రేష్ఠా, Savitri ఒంటరిగా కూర్చున్నప్పుడు, ఆమె అత్త, మామ ప్రేమతో ఆమెను పిలిచి మాట్లాడారు.
వ్రతం యథోపదిష్టం తు తథా తత్పారితం త్వయా। ఆహారకాలః సంప్రాప్తః క్రియతాం యదనన్తరమ్
'నీ వ్రతాన్ని చెప్పినట్టుగా పూర్తిచేశావు. ఇప్పుడు భోజనానికి సమయం వచ్చింది. తరువాతి కార్యాలు చేయు,' అని వారు అన్నారు.
అస్తం గతే మయాఽఽదిత్యే భోక్తవ్యం కృతకామయా। ఏష మే హృది సంకల్పః సమయశ్చ కృతో మయా
'సూర్యుడు అస్తమించాకే నేను భోజనం చేయాలని సంకల్పించాను. ఇదే నా మనసులో ఉన్న నిశ్చయం,' అని ఆమె సమాధానం చెప్పింది.
ఏవం సంభాషమాణాయాః సావిత్ర్యా భోజనం ప్రతి। స్కన్ధే పరశుమాదాయ సత్యవాన్ప్రస్థితో వనమ్
Savitri భోజనం గురించి ఇలా మాట్లాడుతుండగా, Satyavan తన భుజంపై గొడ్డలి వేసుకొని అరణ్యానికి బయలుదేరాడు.
సావిత్రీ త్వాహ భర్తారం నైకస్త్వం గన్తుమర్హసి। సహ త్వయా గమిష్యామి న హిత్వాం హాతుముత్సహే
అప్పుడు Savitri తన భర్తతో, 'నువ్వు ఒంటరిగా వెళ్లకూడదు. నేను కూడా నీతో వస్తాను. నిన్ను వదిలిపెట్టడం నాకు సాధ్యం కాదు,' అని చెప్పింది.
వనం న గతపూర్వం తే దుఃఖ పన్థాశ్చ భామిని। వ్రతోపవాసక్షామా చ కథం పద్భ్యాం గమిష్యసి
'ప్రియమైనవాడా, నువ్వు ఇంతకు ముందు అడవికి వెళ్ళలేదు. ఆ మార్గం చాలా కష్టమైనది. ఉపవాసం వల్ల నీకు బలహీనత ఉంది. నువ్వు నడిచి ఎలా వెళ్తావు?' అని అడిగాడు.
ఉపవాసాన్న మే గ్లానిర్నాస్తి చాపి పరిశ్రమః। గమనే చ కృతోత్సాహాం ప్రతిషేద్ధుం న మాఽర్హసి
'ఉపవాసం వల్ల నాకు బలహీనత లేదు, అలసట కూడా లేదు. నేను వెళ్లేందుకు ఉత్సాహంగా ఉన్నాను. నన్ను ఆపకూడదు,' అని ఆమె చెప్పింది.
యది తే గమనోత్సాహః కరిష్యామి తవ ప్రయమ్। మమ త్వామన్త్రయ గురూన్న మాం దోషః స్పృశేదయమ్
'నువ్వు వెళ్లాలని పట్టుదలగా ఉంటే, నీ ఇష్టం ప్రకారం చేస్తాను. కానీ ముందుగా నా పెద్దల అనుమతి తీసుకో, అప్పుడే నాకు తప్పు ఉండదు,' అని అన్నాడు.
సాఽభివాద్యాబ్రవీచ్ఛ్వశ్రూం శ్వశురం చ మహావ్రతా। అయం గచ్ఛతి మే భర్తా ఫలాహారో మహావనమ్
తన అత్త, మామను గౌరవంగా నమస్కరించి, మహావ్రతధారి Savitri, 'నా భర్త ఫలాహారంగా ఉండి, పెద్ద అడవికి వెళ్ళిపోతున్నాడు,' అని చెప్పింది.
ఇచ్ఛేయమభ్యనుజ్ఞాతా ఆర్యయా శ్వశురేణ హ। అనేన సహ నిర్గన్తుం న మేఽద్య విరహః క్షమః
'ఆర్యమా, మామగారూ, మీ అనుమతితో నేను కూడా ఆయనతో పాటు బయలుదేరాలని కోరుకుంటున్నాను. ఈ రోజు ఆయన నుంచి వేరవడం నాకు అసాధ్యం,' అని Savitri చెప్పింది.
గుర్వగ్నిహోత్రార్తకృతేప్రస్థితశ్చ సుతస్తవ। న నివార్యో నివార్యః స్యాదన్యథా ప్రస్థితో వనమ్
'మీ కుమారుడు గురువుల సేవ కోసం, అగ్నిహోత్ర కర్తవ్యాల కోసం అడవికి వెళ్ళాడు. ఒకసారి అడవికి బయలుదేరినవాడిని ఆపకూడదు,' అని Savitri చెప్పింది.
సంవత్సరః కించిదూనో న నిష్క్రాన్తాఽహమాశ్రమాత్। వనం కుసుమితం ద్రష్టుం పరం కౌతూహలం హి మే
'ఒక సంవత్సరం పూర్తవ్వక ముందే నేను ఆశ్రమం విడిచి బయటకు రాలేదు. ఇప్పుడు పుష్పాలతో నిండిన అడవిని చూడాలని నాకు చాలా ఆసక్తి ఉంది,' అని Savitri చెప్పింది.
యదా ప్రభృతి సావిత్రీ పిత్రా దత్తా స్నాషు మమ। నానయాఽభ్యర్థనాయుక్తముక్తపూర్వం స్మరామ్యహమ్
సావిత్రిని ఆమె తండ్రి నాకు ఇచ్చినప్పటి నుండి, ఆమె నన్ను ఏదైనా అడిగిందీ, అనవసరంగా మాట్లాడిందీ నాకు గుర్తు లేదు.
తదేషా లభతాం కామం యథాభిలషితం వధూః। అప్రమాదశ్చ కర్తవ్యః పుత్రి సత్యవతః పథి
ఈ వధువు తన మనసులో కోరినది అన్నీ పొందాలి. నా కుమార్తె, నీవు సత్యమార్గంలో జాగ్రత్తగా నడవాలి.
ఉభాభ్యామభ్యనుజ్ఞాతా సా జగామ యశస్వినీ। సహభర్త్రా హసన్తీవ హృదయేన విదూయతా
ఇద్దరివద్దనుంచి అనుమతి పొంది, ఆ మహాత్మురాలు తన భర్తతో కలిసి, బయట నవ్వుతున్నట్టు కనిపిస్తూ, కానీ లోపల మనసు బాధతో వెళ్లింది.
సా వనాని విచిత్రాణి రమణీయాని సర్వశః। మయూరగణజుష్టాని దదర్శ విపులేక్షణా
ఆ విశాలమైన కళ్లతో సావిత్రి చుట్టూ అందమైన, విచిత్రమైన అడవులను, మయూరాలు సమూహాలుగా తిరిగే ప్రదేశాలను చూసింది.
నదీః పుణ్యవహాశ్చైవ పుష్పితాంశ్చ నగోత్తమాన్। సత్యవానాహ పశ్యేతి సావిత్రీం మధూరం వచః
పవిత్రమైన నదులు, పుష్పాలతో అలంకరించిన ఎత్తయిన కొండలను ఆమె చూశారు. అప్పుడు సత్యవాన్ మధురంగా, 'చూడు!' అని సావిత్రికి అన్నాడు.
నీరీక్షమాణా భర్తారం సర్వావస్థమనిన్దితా। మృతమేవ హిం మేనే కాలే మునివచః స్మరన్
తన భర్తను ఎల్లప్పుడు చూసుకుంటూ, నిందలేని ఆమె, మునివారి మాటలు గుర్తు చేసుకుంటూ, అతడిని అప్పుడే మరణించినవాడిగా భావించింది.
అనువ్రజన్తీ భర్తారం జగామ మృదుగామినీ। ద్విధేవ హృదయం కృత్వా తం చ కాలమవేక్షతీ
తన భర్తను అనుసరిస్తూ, మృదువుగా నడిచే ఆమె, మనసు రెండు ముక్కలైపోయినట్టు, ఆ నిర్ణీత సమయాన్ని గమనిస్తూ ముందుకు సాగింది.
అథ భార్యాసహాయః స ఫలాన్యాదాయ వీర్యవాన్। కఠినం పూరయామాస తతః కాష్ఠాన్యపాటయత్
తర్వాత, తన భార్యతో కలిసి ఉన్న సత్యవాన్, బలవంతుడు, పండ్లు సేకరించి, గట్టిగా ఉన్న దుంగలను కోసి, వాటిని చీల్చడం ప్రారంభించాడు.
తస్య పాటయతః కాష్ఠం స్వేదో వై సమజాయత। వ్యాయామేన చ తేనాస్య జజ్ఞే శిరసి వేదనా
అతడు దుంగలు చీల్చుతున్నప్పుడు చెమటొచ్చింది. ఆ శ్రమ వల్ల అతని తలలో నొప్పి మొదలైంది.
సోఽభిగమ్య ప్రియాం భార్యామువాచ శ్రమపీడితః। వ్యాయామేన మమానేన జాతా శిరసి వేదనా
ఆ శ్రమతో అలసిపోయి, తన ప్రియమైన భార్య దగ్గరకు వచ్చి, 'ఈ పని వల్ల నా తల నొప్పిగా ఉంది,' అని అన్నాడు.
అఙ్గాని చైవ సావిత్రి హృదయం దూయతీవ చ। అస్వస్థమివ చాత్మానం లక్షయే మితభాషిణి
'సావిత్రి, నా అవయవాలు, నా హృదయం కూడా చీలిపోతున్నట్టు అనిపిస్తోంది. నేను అస్వస్థంగా ఉన్నట్టు అనిపిస్తోంది, మాట తక్కువగా మాట్లాడే నీవు.'
శూలైరివ శిరో విద్ధమిదం సంలక్షయామ్యహమ్। `భ్రమన్తీవ దిశః సర్వాశ్చక్రారూఢం మనో మమ'। తత్స్వప్తుమిచ్ఛే కల్యాణి న స్తాతుం శక్తిరస్తి మే
'నా తలలో ముళ్లతో పొడిచినట్టు నొప్పిగా ఉంది. అన్ని దిశలు తిరుగుతున్నట్టు, నా మనసు చక్రంపై ఎక్కినట్టు అనిపిస్తోంది. అందుకే, సుభగే, నాకు నిలబడే శక్తిలేకపోయింది. నిద్రపోవాలని ఉంది.'
సా సమాసాద్య సావిత్రీ భర్తారముపగమ్య చ। ఉత్సఙ్గేఽస్య శిర కృత్వా నిషసాద మహీతలే
ఆ తర్వాత సావిత్రి తన భర్త దగ్గరకు వెళ్లి, అతని తలను తన మడిలో పెట్టుకుని నేలపై కూర్చుంది.
తతః సా నారదవచో విమృశన్తీ తపస్వినీ। తం ముహూర్తం క్షణం వేలాం దివసం చ యుయోజ హ
తర్వాత, నారదుని మాటలు గుర్తు చేసుకుంటూ, ఆ తపస్విని ఆ క్షణాన్ని, సమయాన్ని, దినాన్ని లెక్కపెట్టింది.
హన్త ప్రాప్తః స కాలోఽయమితి చిన్తాపరా సతీ'। ముహూర్తాదేవ చాపశ్య్పురుషం రక్తవాససమ్। వద్ధమౌలిం వపుష్మన్తమాదిత్యసమతేజసమ్
ఆ సమయం వచ్చిందని ఆలోచనలో మునిగిపోయి, ఒక్క క్షణంలోనే, ఎర్ర వస్త్రాలు ధరించిన, జడలు కట్టుకున్న, ప్రకాశవంతమైన, సూర్యుడిలా వెలిగే ఒక పురుషుడిని ఆమె చూసింది.
శ్యామావదాతం రక్తాక్షం పాశహస్తం భయావహమ్। స్థితం సత్యవతః పార్శ్వే నిరీక్షన్తం తమేవ చ
ఆయన నలుపుగా, కానీ ప్రకాశంగా, ఎర్ర కళ్లతో, చేతిలో పాశంతో, భయంకరంగా, సత్యవాన్ పక్కన నిలబడి, కేవలం అతనినే చూస్తూ ఉన్నాడు.