నాన్యస్మిన్పురుషే సన్తి యే సత్యవతి వై గుణాః। ప్రదానమేవ తస్మాన్మే రోచతే దుహితుస్తవ
సత్యవతికి ఉన్న మంచితనాలు మరెవరిలో లేవు. అందుకే నీ కుమార్తెను అతనికి ఇచ్చేందుకు నేను సంతోషంగా ఒప్పుకుంటున్నాను.
అవిచాల్యమేతదుక్తం తథ్యం చ భవతా వచః। కరిష్యామ్యేతదేవం చ గురుర్హి భగవాన్మమ
మీరు చెప్పిన మాటలు అచంచలంగా, నిజంగా ఉన్నాయి. నా గురువు అయినందున, నేను ఇదే విధంగా చేస్తాను.
అవిఘ్నమస్తు సావిత్ర్యాః ప్రదానే దుహితుస్తవ। సాధయిష్యామ్యహం తావత్సర్వేషాం భద్రమస్తు వః
నీ కుమార్తె సావిత్రిని ఇచ్చే పనిలో ఎలాంటి అడ్డంకులు రాకూడని దీవెన కలుగాలి. ఈ కార్యాన్ని నేను పూర్తిగా సాధిస్తాను. మీ అందరికీ మేలు కలగాలి.
ఏవముక్త్వా స్వముత్పత్య నారదస్త్రిదివం గతః। రాజాఽపి దుహితుః సజ్జం వైవాహికమకారయత్
ఇలా చెప్పి నారదుడు లేచి స్వర్గానికి వెళ్ళిపోయాడు. రాజు కూడా తన కుమార్తె పెళ్లి ఏర్పాట్లు చేయించాడు.
అథ కన్యాప్రదానే స తమేవార్థం విచిన్తయన్। సమానిత్యే చ తత్సర్వంభాణ్డం వైవాహికం నృపః
ఆ తరువాత కుమార్తెను ఇచ్చే విషయాన్ని ఆలోచిస్తూ, రాజు పెళ్లికి కావలసిన వస్తువులన్నీ కూడగట్టాడు.
తతో వృద్ధాన్ద్విజాన్సర్వానృత్విక్సభ్యపురోహితాన్। సమాహూయ దినే పుణ్యే ప్రయయౌ సహ కన్యయా
తర్వాత, శుభదినాన అన్ని వృద్ధులను, బ్రాహ్మణులను, ఋత్వికులను, పురోహితులను పిలిపించి, తన కుమార్తెతో కలిసి బయలుదేరాడు.
మేధ్యారణ్యం స గత్వా చ ద్యుమత్సేనాశ్రమం నృపః। పద్భ్యామేవ ద్విజైః సార్ధం రాజర్షిం తముపాగమత్
రాజు పవిత్రమైన అరణ్యంలోకి వెళ్లి, ద్యుమత్సేనుని ఆశ్రమానికి చేరాడు. బ్రాహ్మణులతో కలిసి కాలినడకన ఆ రాజర్షిని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
తత్రాపశ్యన్మహాభాగం సాలవృక్షముపాశ్రితమ్। కౌశ్యాం బృస్యాం సమాసీనం చక్షుర్హీనం నృపం తదా
అక్కడ సాలవృక్షం నీడలో, కుశాసనంపై, మృగచర్మంపై కూర్చున్న, చూపు లేని మహాత్ముడైన రాజును చూశాడు.
స రాజా తస్య రాజర్షేః కృత్వాపూజాం యథాఽర్హతః। వాచా సునియతో భూత్వా చకారాత్మనివేదనమ్
ఆ రాజు, ఆ రాజర్షికి యథావిధిగా గౌరవం చేసి, మనస్సును నియంత్రించి, నమస్కారం చేసి తనను పరిచయం చేసుకున్నాడు.
తస్యార్ధ్యమాసం చైవ గాం చావేద్యస ధర్మవిత్। కిమాగమనమిత్యేవం రాజా రాజానమబ్రవీత్
ధర్మాన్ని బాగా తెలిసిన వాడు అతనికి అర్ఘ్యం, ఆవును ఇచ్చి, 'మీరు ఎందుకు వచ్చారు?' అని అడిగాడు.
తస్య సర్వమభిప్రాయమితికర్తవ్యతాం చ తామ్। సత్యవన్తం సముద్దిశ్య సర్వమేవ న్యవేదయత్
రాజు తన మనసులోని ఉద్దేశాన్ని, చేయవలసిన పనిని, సత్యవంతుని గురించి అన్నీ వివరంగా చెప్పాడు.
సావిత్రీ నామ రాజర్షే కన్యేయం మమ శోభనా। తాం స్వధర్మేణ ధర్మజ్ఞ స్నుషార్థే త్వం గృహాణ మే
రాజర్షీ, సావిత్రి అనే ఈ అందమైన అమ్మాయి నా కుమార్తె. నీ ధర్మాన్ని అనుసరించి, ఆమెను నా కోడలిగా అంగీకరించు.
చ్యుతాః స్మ రాజ్యాద్వనవాసమాశ్రితా- శ్చరామ ధర్మం నియతాస్తపస్వినః। కథం త్వనర్హా వనవాసమాశ్రమే సహిష్యతి క్లేశమిమం సుతా తవ
మేము రాజ్యాన్ని కోల్పోయి, అరణ్యంలో నివసిస్తూ తపస్సు చేసి ధర్మాన్ని పాటిస్తున్నాము. నీ కుమార్తె ఇలాంటి కష్టాలకు అలవాటు లేని వాడు. ఆమె ఈ అరణ్య జీవన కష్టాన్ని ఎలా భరిస్తుంది?
సుఖం చ దుఃఖం చ భవాభవాత్మకం యదా విజానాతి సుతాఽహమేవ చ। న మద్విధే యుజ్యతేవాక్యమీదృశం వినిశ్చయేనాభిగతోస్మి తే నృప
నా కుమార్తె కూడా నేను కూడా సుఖం, దుఃఖం, జననం, మరణం అన్నీ ఎలా ఉంటాయో తెలుసు. ఇలాంటి మాటలు నా వంటి వాడికి తగవు రాజా. నేను పక్కా నిర్ణయంతోనే వచ్చాను.
ఆశాం నార్హసి మే హన్తుం సౌహృదాత్ప్రణతస్య చ। అభితశ్చాగతం ప్రేమ్ణా ప్రత్యాఖ్యాతుం న మాఽర్హసి
స్నేహంతో, నమ్రతతో వచ్చిన నన్ను నిరాశపరచకూడదు. ప్రేమతో దగ్గరికి వచ్చిన నన్ను తిరస్కరించకూడదు.
అనురూపో హి యుక్తశ్చ త్వం మమాహం తవాపి చ। స్నుషాం ప్రతీచ్ఛ మే కన్యాం భార్యాం సత్యవతస్తతః
నీవు నాకు తగినవాడివి, నేనూ నీకు తగినవాడిని. అందుకే నా కుమార్తెను సత్యవంతుని భార్యగా, నీ కోడలిగా అంగీకరించు.
పూర్వమేవాభిలవితః సంబన్ధో మే త్వయా సహ। భ్రష్టరాజ్యస్త్వహమితి తత ఏతద్విచారితమ్
ఈ సంబంధాన్ని నేను ముందే కోరుకున్నాను. నేను రాజ్యాన్ని కోల్పోయినా, అందుకే ఈ విషయాన్ని ఆలోచించాను.
అభిప్రాయస్త్వయం యో మే పూర్వమేవాభికాఙ్క్షితః। స నిర్వర్తతు మేఽద్యైవ కాఙ్క్షితో హ్యసి మేఽతిథిః
నేను ముందే కోరుకున్న ఈ సంకల్పం నేడు నెరవేరాలి. నిన్ను అతిథిగా ఎదురుచూసి ఎంతో ఆశతో ఉన్నాను.
తతః సర్వాన్సమానాయ్య ద్విజానాశ్రమవాసినః। యథావిధి సముద్వాహం కారయామాసతుర్నృపౌ
ఆ తర్వాత ఇద్దరు రాజులు ఆశ్రమంలో ఉన్న అందరు బ్రాహ్మణులను పిలిపించి, విధిగా పెళ్లి కార్యాన్ని నిర్వహించించారు.
దత్త్వా సోఽశ్వపతిః కన్యాం యథార్హం సపరిచ్ఛదమ్। యయౌ స్వమేవ భవనం యుక్తః పరమయా ముదా
అశ్వపతి తన కుమార్తెను ఆభరణాలతో, సేవకులతో కలిపి యోగ్యంగా ఇచ్చి, పరమానందంతో తన రాజమందిరానికి తిరిగి వెళ్లాడు.
సత్యవానపి తాం భార్యాం లబ్ధ్వా సర్వగుణాన్వితామ్। ముముదే సా రచ రతం లబ్ధ్వా భర్తారం మనసేప్సితమ్
సత్యవాన్ అన్ని గుణాలతో ఉన్న భార్యను పొందిన ఆనందంతో, తన మనసులో కోరుకున్న భర్తను పొందిన సావిత్రి కూడా ఎంతో సంతోషించింది.
గతే పితరి సర్వాణి సంన్యస్యాభరణాని సా। జగృహేవల్కలాన్యేవ వస్త్రం కాషాయమేవ చ
తండ్రి వెళ్ళిన తర్వాత, సావిత్రి తన ఆభరణాలన్నీ విడిచిపెట్టి, వల్కలాలు మరియు గోధుమ రంగు వస్త్రాలు మాత్రమే ధరించింది.
పరిచారైర్గుణైశ్చైవ ప్రశ్రయేణ దమేన చ। సర్వకామక్రియాభిశ్చ సర్వేషాం తుష్టిమాదధే
తన సేవ, మంచి లక్షణాలు, వినయం, ఆత్మనిగ్రహం, అందరి కోరికలను తీర్చడం ద్వారా, ఆమె అందరినీ సంతృప్తిపర్చింది.
శ్వశ్రూం శరీరసత్కారైః సర్వైరాచ్ఛాదనాదిభిః। శ్వశురం దేవసత్కారైర్వాచః సంయమనేన చ
తల్లి మామను అన్ని రకాల శరీర సేవలతో, వస్త్రాదులతో సత్కరించి, మామయ్యను దేవునిలా గౌరవించి, మాటల్లో నియమంతో ఆదరించింది.
తథైవ ప్రియవాదేన నైషుణేన శమేన చ। రహశ్చైవోపచారేణ భర్తారం పర్యతోషయత్
అలాగే, మృదువైన మాటలతో, అపవాదం లేకుండా, శాంతంగా, ఒంటరిగా సేవచేసి భర్తను సంతోషపరిచింది.
ఏవం తత్రాశ్రమే తేషాం తదా నివసతాం సతామ్। కాలస్తపస్యతాం కశ్చిదపాక్రామత భారత
అలా, ఆ సద్గుణులు ఆశ్రమంలో నివసిస్తూ తపస్సు చేస్తుండగా, కొంత కాలం గడిచిపోయింది, ఓ భారత.
సావిత్ర్యాగ్లాయమానాయాస్తిష్ఠన్త్యాస్తు దివానిశమ। నారదేన యదుక్తం తద్వాక్యం మనసి వర్తతే
సావిత్రి అలసిపోయి, రాత్రింబవళ్ళు ఉండగా, నారదుడు చెప్పిన మాటలు ఆమె మనసులో ఎప్పుడూ తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.
తతః కాలే బహుతిథే వ్యతిక్రాన్తే కదాచన। ప్రాప్తః స కాలో మర్వ్యం యత్రసత్యవతా నృప
అనేక రోజులు గడిచిన తర్వాత, ఓ రాజా, సత్యవాన్ మరణించాల్సిన నిర్ణీత సమయం చేరింది.
గణయన్త్యాశ్చ సావిత్ర్యా దివసదివసే గతే। యద్వాక్యం నారదేనోక్తం వర్తతే హృది నిత్యశః
సావిత్రి రోజుకో రోజు లెక్కపెట్టుకుంటూ ఉండగా, నారదుడు చెప్పిన మాటలు ఆమె హృదయంలో ఎప్పుడూ నిలిచిపోయాయి.
చతుర్థేఽహని మర్తవ్యమితి సంచిన్త్య భామినీ। వ్రతం త్రిరాత్రముద్దిశ్య దివారాత్రం స్థితాఽభవత్
నాల్గవ రోజున భర్త మరణిస్తాడని ఆలోచించి, ఆ ప్రకాశవతి మూడు రాత్రుల వ్రతాన్ని చేపట్టి, పగలు రాత్రి నిరంతరం నిలిచింది.