తస్మిన్యుగసహస్రాన్తే సంప్రాప్తే చాయుషః క్షయే। అనావృష్టిర్మహారాజ జాయతే బహువార్షికీ
ఓ మహారాజా, వేల యుగాలు గడిచిపోయిన తరువాత, జీవుల ఆయుష్షు తగ్గిపోయినప్పుడు, చాలా సంవత్సరాలపాటు వర్షం పడక పోతుంది.
తతస్తాన్యల్పసారాణి సత్వాని క్షుధితాని వై। ప్రలయం యాన్తి భూయిష్ఠం పృథివ్యాం పృథివీపతే
అప్పుడు, భూమిపై ఉన్న జీవులు బలహీనంగా, ఆకలితో బాధపడుతూ, ఎక్కువగా నశించిపోతాయి, ఓ భూమిపాలకా.
తతో దినకరైర్దీప్తైః సప్తభిర్మనుజాధిప। పీయతే సలిలం సర్వం సముద్రేషు సరిత్సు చ
తరువాత, ఓ మనుష్యాధిపతి, ఏడుగురు ప్రకాశవంతమైన సూర్యులు సముద్రాలు, నదులలోని నీటంతా ఆరబెట్టేస్తారు.
యచ్చ రకాష్ఠం తృణం చాపి శుష్కం చార్ద్రం చ భారత। సర్వం తద్భస్మసాద్భూతం దృశ్యతే భరతర్షభ
ఓ భరతవంశజా, చెక్క, గడ్డి, ఎండినవి, తడి పదార్థాలు అన్నీ బూడిదగా మారిపోతాయని కనిపిస్తుంది.
తతః సంవర్తకో వహ్నిర్వాయునా సహ భారత। లోకమావిశతే పూర్వమాదిత్యైరుపశోషితమ్
ఆ తరువాత, ఓ భరతా, ఆ సంహారాగ్ని గాలి తో కలిసి, సూర్యులు ఎండబెట్టిన లోకాన్ని లోపలికి ప్రవేశిస్తుంది.
తతః స పృథివీం భిత్త్వా ప్రవిశ్య చ రసాతలమ్। రదేవదానవయక్షాణాం భయం జనయతే మహత్
ఆ అగ్ని భూమిని చీల్చి, పాతాళంలోకి ప్రవేశించి, దేవతలు, దానవులు, యక్షులకు గొప్ప భయం కలిగిస్తుంది.
నిరదహన్నాగలోకం చ యచ్చ కించిత్క్షితావిహ। అధస్తాత్పృథివీపాల సర్వం నాశయతే క్షణాత్
ఆ అగ్ని నాగలోకాన్ని, భూమికి కింద ఉన్న ఇతర ప్రదేశాలను కూడా కాల్చి, ఓ భూమిపాలకా, క్షణంలోనే అన్నిటినీ నాశనం చేస్తుంది.
తతో యోజనవింశానాం సహస్రాణి శతాని చ। నిర్దహత్యశివో వాయుః స చ సంవర్తకోఽనలః
తరువాత, ఆ గాలి, సంహారాగ్ని కలిసి, లక్షల యోజనల దూరం దహించేస్తాయి.
సదేవాసురగన్ధర్వం సయక్షోరగరాక్షసమ్। తతో దహతి దీప్తః స సర్వమేవ జగద్విభుః
ఆ ప్రకాశవంతమైన ప్రభువు, దేవతలు, అసురులు, గంధర్వులు, యక్షులు, నాగులు, రాక్షసులతో సహా ఈ జగత్తు అంతటినీ కాల్చేస్తాడు.
తతో గజకులప్రఖ్యాస్తజిన్మాలావిభూషితాః। ఉత్తిష్ఠన్తి మహామేఘా నభస్యద్భుతదర్శనాః
తరువాత, ఏనుగుల వలె ఆకారాలు, చర్మాలతో అలంకరించబడిన మహా మేఘాలు, ఆకాశంలో అద్భుతంగా కనిపిస్తూ పైకి లేచెస్తాయి.
కేచిన్నీలోత్పలశ్యామాః కేచిత్కుముదసన్నిభాః। కేచిత్కిఞ్జల్కసంకాశాః కేచిత్పీతాః పయోధరాః
కొన్ని మేఘాలు నీలోత్పలాల వలె నలుపుగా, కొన్ని కుముదపుష్పాల వలె తెల్లగా, కొన్ని రేణువుల వలె, మరికొన్ని పసుపు రంగులో వర్షాన్ని మోస్తూ ఉంటాయి.
కేచిద్ధారిద్రసంకాశాః కారణ్డవనిభాస్తథా। కేచిత్కమలపత్రాభాః కేచిద్ధిఙ్గులసప్రభాః
కొన్ని మేఘాలు పసుపు వలె, కొన్ని బాతుల వలె, కొన్ని కమలదళాల వర్ణంలో, మరికొన్ని ఎర్రని కుంకుమ వలె ప్రకాశిస్తాయి.
కేచిత్పురవరాకారాః కేచిద్గజకులోపమాః। కేచిదఞ్జనసంకాశాః కేచిన్మకరసన్నిభాః
కొన్ని మేఘాలు పట్టణ కోటల వలె, కొన్ని ఏనుగుల గుంపుల వలె, కొన్ని మినుముల వలె నలుపుగా, మరికొన్ని మత్స్యాల వలె ఉంటాయి.
విద్యున్మాలాపినద్ధాఙ్గాః సముత్తిష్ఠన్తి వై ఘనాః। ఘోరరూపా మహారాజ ఘోరస్వననినాదితాః
విద్యుత్తుల మాలలతో అలంకరించబడిన మేఘాలు, ఓ మహారాజా, భయంకరమైన రూపంతో, ఘోరమైన శబ్దాలతో ఆకాశంలో పైకి లేచెస్తాయి.
తతో జలఘరాః సర్వం వ్యాప్నువనతి నభస్తలమ్। `గర్జన్తః పృథివీపాల పృథివీధరసన్నిభాః
తరువాత, ఆ వర్షమేఘాలు మొత్తం ఆకాశాన్ని కప్పివేసి, భూమిపాలకా, భూమి పర్వతాల వలె గర్జిస్తూ ఉంటాయి.
తైరియం పృథివీ సర్వా సపర్వతవనాకరా। ఆపూర్యతే మహారాజ సలిలౌఘపరిప్లుతా
ఆ మేఘాల వలన, ఓ మహారాజా, పర్వతాలు, అడవులు, సరస్సులతో కూడిన ఈ భూమంతా నీటి ప్రవాహాలతో నిండిపోతుంది.
తతస్తే జలదా ఘోరా రావిణః పురుషర్షభ। పర్వతాన్ప్లావయన్త్యాశు చోదితాః పరమేష్ఠినా
తరువాత, ఆ భయంకరమైన, ఉరుములతో కూడిన మేఘాలు, పరమేశ్వరుని ఆజ్ఞతో, పర్వతాలను త్వరగా ముంచెస్తాయి, ఓ ఉత్తమ పురుషుడా.
వర్షమాణా మహత్తోయం పూరయన్తో వసుంధరామ్। సుఘోరమశివం రౌద్రం నాశయనతి చ పావకమ్
వాటి నుండి పెద్ద వర్షం కురిసి, భూమిని నిండుస్తూ, భయంకరమైన, అనర్ధకమైన, క్రూరమైన అగ్నిని ఆపేస్తాయి.
తతో ద్వాదశవర్షాణి పయోదాస్త ఉపప్లవే। ధారాభిః పూరయన్తో వై చోద్యమానా మహాత్మనా
అప్పటి నుంచి పన్నెండు సంవత్సరాలు మేఘాలు మహాత్ముడి ప్రేరణతో విరివిగా వర్షం కురిపించాయి.
తతః సముద్రః స్వాం వేలామతిక్రామతి భారత। పర్వతాశ్చ విదీర్యన్తే మహీ చాపి విదీర్యతే
ఆ తరువాత, ఓ భారతా, సముద్రం తన తీరాలను దాటి పొంగిపొర్లింది; కొండలు చీలిపోయాయి, భూమి కూడా పగిలిపోయింది.
సర్వతః సహసా భ్రాన్తాస్తే పయోదా నభస్తలమ్। సంవేష్టయిత్వా నశ్యన్తి వాయువేగపరాహతాః
అప్పుడే ఆ మేఘాలు ఒక్కసారిగా చుట్టూ తిరుగుతూ ఆకాశాన్ని కప్పేశాయి, గాలి వేగానికి తాళలేక నశించిపోయాయి.
కతతస్తం మారుతం ఘోరం స్వయంభూర్మనుజాధిప। ఆదిః పద్మాలయో దేవః పీత్వా స్వపితి భారత
అప్పుడు, ఓ మనుజాధిపతి, స్వయంభూ దేవుడు, పద్మంలో నివసించే వాడు, ఆ భయంకరమైన గాలిని లోపలికి తీసుకుని నిద్రించెను.
తస్మిన్నేకార్ణవే ఘోరే నష్టే స్థావరజఙ్గమే। నష్టే దేవాసురగణఏ యక్షరాక్షసవర్జితే
ఆ భయంకరమైన ఏకమయ సముద్రంలో, స్థావరజంగమమంతా నశించినప్పుడు, దేవతలు, అసురులు, యక్షులు, రాక్షసులు ఎవ్వరూ లేరు.
నిర్మనుష్యే మహీపాల నిఃశ్వాపదమహీరుహే। అనన్తరిక్షే లోకేఽస్మిన్భ్రమామ్యేకోఽహమాతురః
మనుషులు లేరు, ఓ భూమిపాలకా, జంతువులు, చెట్లు లేవు, ఆకాశం లేని ఆ లోకంలో నేనొక్కడినే బాధతో తిరిగాను.
ఏకార్ణవే జలే ఘోరే విచరన్పార్థివోత్తమ। అపశ్యన్సర్వభూతాని వైక్లబ్యమగమం తతః
ఓ రాజులలో శ్రేష్ఠుడా, ఆ భయంకరమైన ఏకమయ సముద్రంలో తిరుగుతూ, ఏ జీవి కనబడక, నేను నిరాశలో పడ్డాను.
తతః సుదీర్ఘం గత్వాఽహం ప్లవమానో ధరాధిప। శ్రాన్తః క్వచిన్న శరణం లబ్ధవానస్మ్యతన్ద్రితః
ఆ తరువాత, ఓ భూమిపతి, చాలా కాలం తేలుతూ ప్రయాణించి, అలసిపోయినా, ఎక్కడా ఆశ్రయం దొరకలేదు.
తతః కదాచిత్పశ్యామి తస్మిన్సలిలసంనిఘౌ। న్యగ్రోధం సుమహాన్తం వై విశాలం పృథివీపతే
అప్పుడు, ఒక సమయంలో, ఆ నీటి దగ్గర, ఓ భూమిపాలకా, నేను ఒక గొప్ప, విశాలమైన మర్రిచెట్టు చూశాను.
శాఖాయాం తస్య వృక్షస్య విస్తీర్ణాయాం నరాధిప। పర్యఙ్కే పృథివీపాల దివ్యాస్తరణసంస్తృతే
ఆ చెట్టు విస్తారమైన కొమ్మపై, ఓ నరాధిపా, దివ్యమైన పరుపుతో అలంకరించిన మంచం ఉంది.
ఉపవిష్టం మహారాజ పద్మేన్దుసదృశాననమ్। ఫుల్లపద్మవిశాలాక్షం బాలం పశ్యామి భారత
ఓ మహారాజా, అక్కడ కూర్చున్న, పద్మం, చంద్రుడు వంటి ముఖం, వికసించిన పద్మంలాంటి విశాలమైన కళ్లతో ఉన్న బాలుడిని చూశాను.
తతో మే పృతివీపాల విస్మయః సుమహాభూత్। కథం త్వయం శిశుః శేతే లోకే నాశముపాగతే
అప్పుడు, ఓ భూమిపాలకా, నాకు గొప్ప ఆశ్చర్యం కలిగింది: ఈ లోకం అంతా నశించిపోయినప్పుడు, ఈ బాలుడు ఇక్కడ ఎలా పడుకుని ఉన్నాడు?