అసురైర్నిత్యముదితైః శూలర్ష్టిముసలాయుధైః। చాపముద్గరహస్తైశ్చ స్రగ్విభిః సర్వతో వృతమ్
ఆ నగరాన్ని అసురులు ఎప్పుడూ ఉల్లాసంగా, శూలాలు, రష్టులు, ముసలాయుధాలు, విల్లు, గదలు ధరించి, పూలమాలలు వేసుకుని అన్ని వైపులా కాపాడుతూ ఉండేవారు.
తదహం ప్రేక్ష్యదైత్యానాం పురమద్భుతదర్శనమ్। అపృచ్ఛం మాతలిం రాజన్కిమిదం దృశ్యతేతి వై
ఆ దైత్యుల అద్భుతమైన నగరాన్ని చూసి, రాజా! నేను మాతళిని, 'ఇది నేను చూస్తున్నది ఏమిటి?' అని అడిగాను.
పులోమా నామ దైతేయీ కాలకా చ మహాసురీ। దివ్యంవర్షసహస్రం తే చేరతుః పరమం తపః
పులోమ అనే ఒక దైత్య స్త్రీ, కాలకా అనే మహాసురి ఇద్దరూ, దివ్యమైన వెయ్యేళ్ళ పాటు పరమ తపస్సు చేశారు.
తపసోన్తే తతస్తాభ్యాం స్వయంభూరదదాద్వరమ్। అగృహ్ణీతాం వరం తే తు సుతానామల్పదుఃఖతామ్
వారి తపస్సు ముగిసినప్పుడు, స్వయంభువుడు వారికి వరం ఇచ్చాడు. వారు తమ కుమారులు తక్కువ బాధలు అనుభవించాలి అని కోరుకున్నారు.
అవధ్యతాం చ రాజేన్ద్ర సురరాక్షసపన్నగైః। పురం సురమణీయం చ స్వచరం సుకృతప్రభమ్
ఓ రాజా, ఆ నగరం దేవతలు, రాక్షసులు, పాములు కూడా దెబ్బతీయలేని విధంగా ఉండేది. అది దేవతలకు ఎంతో ఆనందదాయకంగా, మంచికర్మల వెలుగుతో ప్రకాశిస్తూ ఉండేది.
సర్వరత్నైః సముదితం దుర్ధర్షమమరైరపి। మహర్షియక్షగన్ధర్వపన్నగాసురరాక్షసైః
ఆ నగరం అన్ని రకాల రత్నాలతో నిండిపోయి, అమరులకూ జయించలేనిదిగా ఉండేది. అక్కడ మహర్షులు, యక్షులు, గంధర్వులు, పాములు, అసురులు, రాక్షసులు నివసించేవారు.
సర్వకామగుణోపేతం వీతశోకమనామయమ్। బ్ర్హమణో భవనాచ్ఛ్రేష్ఠం కాలకేయకృతం విభో
అందులో కావలసిన అన్ని సౌఖ్యాలు ఉండేవి, అక్కడ బాధలు, వ్యాధులు లేవు. అది బ్రహ్మదేవుని మందిరాలలో అతి ఉత్తమమైనది, కాలకేయులు నిర్మించినది.
తదేతత్ఖపురం దివ్యం చరత్యమరవర్జితమ్। పౌలోమాధ్యుషితం వీర కాలకేయైశ్చ దానవైః
ఈ ఆకాశనగరం అమరులు చేరలేని దివ్యమైనది. ఇందులో పౌలోములు, కాలకేయ దానవులు నివసిస్తున్నారు, ఓ వీరా.
హిరణ్యపురమిత్యేవం ఖ్యాయతే నగరం మహత్। రక్షితంకాలకేయైశ్చ పౌలోమైశ్చ మహాసురైః
ఈ గొప్ప నగరాన్ని హిరణ్యపురం అని పిలుస్తారు. దీనిని మహాశక్తిశాలులు అయిన కాలకేయులు, పౌలోములు అనే అసురులు కాపాడుతున్నారు.
త ఏతేముదితా రాజన్నవధ్యాః సర్వదైవతైః। నివసన్త్యత్రరాజేన్ద్ర గతోద్వేగా నిరుత్సుకాః
ఓ రాజా, వీరు ఎంతో ఆనందంగా, దేవతలు ఎవరూ హానిచేయలేని విధంగా ఇక్కడ నివసిస్తున్నారు. వీరికి ఎలాంటి భయం, ఆందోళన ఉండదు.
సురాసురైరవధ్యానాం దానవానాం ధనఞ్జయ'। మానుషాన్మృత్యురేతేషాం నిర్దిష్టో బ్రహ్మణా పురా
ఓ ధనంజయ, దేవతలు, అసురులు కూడా హానిచేయలేని ఈ దానవులకు, మానవుల చేతిలోనే మరణం కలుగుతుందని బ్రహ్మదేవుడు ఎప్పుడో నిర్ణయించాడు.
[ఏతానపి రణే పార్త కాలకేయాన్దురాసదాన్। వజ్రాస్త్రేణ నయస్వాశు వినాశం సుమహాబలాన్]
ఓ పార్థా, యుద్ధంలో ఈ భయంకరమైన కాలకేయులను వజ్రాయుధంతో వెంటనే సంహరించు. వీరికి అపారమైన బలం ఉంది.
సురాసురైరవధ్యం తదహం జ్ఞాత్వా విశాంపతే। అబ్రువం మాతలిం హృష్టో యాహ్యేతత్పురమఞ్జసా
ఓ రాజులలో శ్రేష్ఠుడా, వీరిని దేవతలు, అసురులు హానిచేయలేరని తెలుసుకున్న నేను ఆనందంతో మాతలిని, 'ఆ నగరానికి నేరుగా వెళ్లు' అని చెప్పాను.
త్రిదశేశద్విషో యావత్క్షయమస్త్రైర్నయామ్యహమ్। న కథంచిద్ధి మే పాపా న వధ్యా యే సురద్విషః
దేవతాధిపతుల శత్రువులను ఆయుధాలతో పూర్తిగా సంహరించే వరకు నేను ఆగను. దేవతలకు శత్రువులైనవారిని నేను ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టను.
ఉవాహ మాం తతః శీఘ్రం హిరణ్యపురమన్తికాత్। రథేన తేన దివ్యేన హరియుక్తేన మాతలిః
తర్వాత మాతలి ఆ దివ్యరథంలో, గుఱ్ఱాలతో కూడిన రథంలో నన్ను హిరణ్యపురం దగ్గరకు వేగంగా తీసుకెళ్లాడు.
తే మామాలక్ష్య దైతేయా విచిత్రాభరణామ్బరాః। సముత్పేతుర్మహావేగా రథానాస్థాయ దంశితాః
నన్ను చూసిన దైత్యులు, రకరకాల అలంకారాలు, వస్త్రాలు ధరించి, రథాల్లో ఎక్కి, యుద్ధానికి ఉత్సాహంగా, వేగంగా ముందుకు దూసుకొచ్చారు.
తతో నాలీకనారాచైర్భల్లైః శక్త్యృష్టితోమరైః। ప్రత్యఘ్నన్దానవేన్ద్రా మాం క్రుద్ధాస్తీవ్రపరాక్రమాః
అప్పుడు ఆ కోపంతో ఉన్న, మహాబలశాలులు అయిన దానవాధిపతులు నన్ను బాణాలు, ఇనుపబాణాలు, విశాలమైన అగ్రభాగాల బాణాలు, శక్తులు, ఇష్టికలు, తోమరాలతో దాడి చేశారు.
తదహం శస్త్రవర్షేణ మహతా ప్రత్యవారయమ్। శస్త్రవర్షం మహద్రాజన్విద్యాబలముపాశ్రితః
ఓ రాజా, ఆ మహత్తరమైన ఆయుధవర్షాన్ని నేను నా విద్యాబలంతో, నా ఆయుధవర్షంతో అడ్డుకున్నాను.
వ్యామోహయం చ తాన్సర్వాన్రథమార్గైశ్చరన్రణే। తేఽన్యోన్యమభిసంమూఢాః పాతయన్తి స్మ దానవాః
యుద్ధంలో రథమార్గాల్లో తిరుగుతూ, వారందరినీ మాయతో మోహింపజేశాను. దైత్యులు ఒకరినొకరు తప్పుగా గుర్తించి, పరస్పరం కొట్టుకోవడం ప్రారంభించారు.
తేషామేవం విమూఢానామన్యోన్యమభిధావతామ్। శిరాంసి విశిఖైర్దీప్తైరచ్ఛిన్దం శతసఙ్ఘశః
వారు అలా మోహమై, ఒకరినొకరు ఎదుర్కొంటూ పరుగెడుతుండగా, నేను అగ్నిలా మండే బాణాలతో వందల కొద్దీ వారి తలలను తెగేశాను.
తే వధ్యమానా దైతేయాః పురమాస్థాయ తత్పునః। ఖముత్పేతుః సనగరా మాయామాస్థాయ దానవీమ్
అలా దైత్యులు చనిపోతుండగా, వారు మళ్లీ తమ నగరంలోకి వెళ్లి, దానవ మాయను ఆశ్రయించి, ఆ నగరంతో కలిసి ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయారు.
తతోఽహం శరవర్షేణ మహతా కురునన్దన। మార్గమావృత్య దైత్యానాం గతిం చైషామవారయమ్
తర్వాత, ఓ కురువంశశిరోమణీ, నేను గొప్ప బాణవర్షంతో దైత్యుల దారిని మూసివేసి, వారి పారిపోవడాన్ని అడ్డుకున్నాను.
తత్పురం ఖచరం దివ్యం కామగం దివ్యవర్చసమ్। దైతేయైర్వరదానేన ధార్యతే స్మ యథాసుఖమ్
ఆ ఆకాశంలో సంచరించే, కోరినది కలిగించే, దివ్య కాంతితో మెరిసే ఆ నగరాన్ని, దైత్యులు వరప్రసాదంతో ఎంతో సులభంగా పరిపాలించేవారు.
అన్తర్భూమౌ నిపతతి పునరూర్ధ్వం ప్రతిష్ఠతే। పునస్తిర్యక్ ప్రయాత్యాశు పునరప్సు నిమజ్జతి
ఆ నగరం ఒక్కసారిగా భూమిలోకి మునిగి, మళ్లీ పైకి ఎగిరేది; వేగంగా పక్కకు పోయేది, మరలా నీళ్లలోకి మునిగిపోవడం జరుగుతుండేది.
అమరావతిసంకాశం తత్పురం కామగం మహత్। అహమస్త్రైర్బహువిధైః ప్రత్యగృహ్ణాం పరంతప
అమరావతికి సమానంగా, కోరినట్లు సంచరించే ఆ మహా నగరాన్ని, శత్రువులకు భయంకరుడనైన నేను, అనేక ఆయుధాలతో ఎదుర్కొన్నాను.
తతోఽహం శరజాలేన దివ్యాస్త్రనుదితేన చ। వ్యగృహ్ణాం సహ దైతేయైస్తత్పురం పురుషర్షభ
అప్పుడు, మానవులలో శ్రేష్ఠుడా, నేను దైత్యులతో కలిసి, బాణాల వర్షం మరియు దివ్యాస్త్రాలతో ఆ నగరాన్ని ముట్టడి చేశాను.
విక్షత చాయసైర్బాణైర్మత్ప్రయుక్తైరజిహ్మగైః। మహీమభ్యపతద్రాజన్ప్రభగ్నం పురమాసురమ్
నా నేరుగా ప్రయాణించే ఇనుప బాణాలతో దెబ్బతిన్న ఆ అసురుల నగరం, ఓ రాజా, పూర్తిగా ధ్వంసమై భూమిపై పడిపోయింది.
తే వధ్యమానా మద్బాణైర్వజ్రవేగైరయస్మయైః। పర్యభ్రమన్త వై రాజన్నసురాః కాలచోదితాః
నా ఇనుప బాణాలు, వజ్ర వేగంతో వారిని తాకడంతో, కాలచక్రం చేత నడిపించబడిన అసురులు, ఓ రాజా, అక్కడక్కడా తిరుగుతూ తికమకపడ్డారు.
తతో మాతలిరారుహ్యపురస్తాన్నిపతన్నివ। మహీమవాతరత్క్షిప్రం రథేనాదిత్యవర్చసా
అప్పుడు మాతళి, ముందుగా కనిపిస్తూ, సూర్యుడి కాంతిలా మెరిసే తన రథంతో వేగంగా భూమిపైకి దిగాడు.
తతో రథసహస్రాణి షష్టిస్తేషామమర్షిణామ్। యుయుత్సూనాం మయా సార్ధం పర్యవర్తన్త భారత। తాన్యహం నిశితైర్బాణైర్వ్యధమం గార్ధ్రరాజితైః
ఆ సమయంలో, ఓ భారతా, యుద్ధానికి సిద్ధంగా ఉన్న ఆ కోపంతో ఉన్న యోధులలో అరవై వేల రథాలు నన్ను ఎదుర్కొనడానికి వచ్చాయి; వాటిని నేను గద్దరాజు పక్షుల రెక్కలతో అలంకరించిన పదునైన బాణాలతో ఛేదించాను.