తతః శక్రేణ భగవాన్స్వయంభూరభిచోదితః। విధత్తాం భగవానత్రేత్యాత్మనో హితకామ్యయా
అప్పుడు ఇంద్రుని సూచనతో, స్వయంభువుడు ఇలా అన్నాడు: 'అత్రేయుడు తన మేలుకోసం దీనిని నిర్వహించాలి.'
తత ఉక్తో భగవతా దిష్టమత్రేతి భారత। భవితాన్తస్త్వమప్యేషాం దేహేనాన్యేన వృత్రహన్
భారతా! ఆ భగవంతుడు ఇలా చెప్పాడు: 'ఇది విధిగా జరగాల్సిందే. వృత్రాసురుడిని సంహరించినవాడా! నీవు కూడా వీరి అంతాన్ని తేవాలి, కాని ఇంకొక రూపంలో.'
తత ఏషాం వధార్థాయ శక్రోఽస్త్రాణి దదౌ తవ। న హి శక్యాః సురైర్హన్తుం య ఏతే నిహతాస్త్వయా
వీరి వినాశనార్థం ఇంద్రుడు నీకు తన ఆయుధాలను ఇచ్చాడు. ఎందుకంటే దేవతలు వీరిని సంహరించలేకపోయారు. కానీ నువ్వు వారిని సంహరించావు.
కాలస్య పరిణామేన తతస్త్వమిహ భారత। ఏషామన్తకరః ప్రాప్తస్తత్త్వయా చ కృతం తథా
కాలక్రమంలో నువ్వు ఇక్కడికి వచ్చి, వీరి అంతాన్ని తేవడానికి కారణమైనవాడవు, భారతా! ఆ కార్యాన్ని నువ్వే పూర్తిచేశావు.
దానవానాం వినాశార్థం మహాస్త్రాణాం మహద్బలమ్। గ్రాహితస్త్వం మహేన్ద్రేణ పురుషేన్ద్ర తదుత్తమమ్
దానవులను నశింపజేయడానికి, మహేంద్రుడు నీకు మహాశక్తివంతమైన ఆయుధాలను అందించాడు, మానవులలో శ్రేష్ఠుడా!
తతః ప్రశామ్య నగరం దానవాంశ్చ నిహత్య తాన్। పునర్మాతలినా సార్ధమగమం దేవసద్మ తత్
తర్వాత ఆ నగరాన్ని శాంతింపజేసి, ఆ దానవులను సంహరించి, మాతళితో కలిసి మళ్లీ దేవతల లోకానికి వెళ్ళాను.
నివర్తమానేన మయా మహద్దృష్టం తతోఽపరమ్। పురం కామగమం దివ్యం పావకార్కసమప్రభమ్
తిరిగి వెళ్ళుతుండగా, నేను మరొక అద్భుతమైన, స్వేచ్ఛగా సంచరించే, అగ్ని సూర్యుల్లా ప్రకాశించే దివ్యమైన మహానగరాన్ని చూశాను.
రత్నద్రుమమయైశ్చిత్రైర్భాస్వరైశ్చ పతత్రిభిః। పౌలోమైః కాలకేయైశ్చ రనిత్యహృష్టైరధిష్ఠిరతమ్
ఆ నగరంలో రత్నవృక్షాలు, మెరిసే అద్భుతమైన పక్షులు అలంకరించబడి ఉండగా, పోలోములు, కాలకేయులు ఎప్పుడూ యుద్ధంలో ఆనందంగా నివసించేవారు.
గోపురాట్టాలకోపేతం చతుర్ద్వారం దురాసదమ్। సర్వరత్నమయం దివ్యమద్భుతోపమదర్శనమ్
ఆ నగరానికి గోపురాలు, ఎత్తయిన కోటలు, నాలుగు ద్వారాలు ఉండి, చేరడం చాలా కష్టంగా ఉండేది. అది అన్ని రకాల రత్నాలతో నిర్మించబడినదిగా, దివ్యంగా, అద్భుతంగా కనిపించేది.
ద్రుమైః పుష్పలోపేతైః సర్వరత్నమయైర్వృతమ్। తథా పతత్రిభిర్దివ్యైరుపేతం సుమనోహరైః
ఆ నగరాన్ని పుష్పాలతో అలంకరించిన రత్నవృక్షాలు, దివ్యమైన, చూడగానే మనసు హరిస్తున్న పక్షులు చుట్టుముట్టి ఉండేవి.
అసురైర్నిత్యముదితైః శూలర్ష్టిముసలాయుధైః। చాపముద్గరహస్తైశ్చ స్రగ్విభిః సర్వతో వృతమ్
ఆ నగరాన్ని అసురులు ఎప్పుడూ ఉల్లాసంగా, శూలాలు, రష్టులు, ముసలాయుధాలు, విల్లు, గదలు ధరించి, పూలమాలలు వేసుకుని అన్ని వైపులా కాపాడుతూ ఉండేవారు.
తదహం ప్రేక్ష్యదైత్యానాం పురమద్భుతదర్శనమ్। అపృచ్ఛం మాతలిం రాజన్కిమిదం దృశ్యతేతి వై
ఆ దైత్యుల అద్భుతమైన నగరాన్ని చూసి, రాజా! నేను మాతళిని, 'ఇది నేను చూస్తున్నది ఏమిటి?' అని అడిగాను.
పులోమా నామ దైతేయీ కాలకా చ మహాసురీ। దివ్యంవర్షసహస్రం తే చేరతుః పరమం తపః
పులోమ అనే ఒక దైత్య స్త్రీ, కాలకా అనే మహాసురి ఇద్దరూ, దివ్యమైన వెయ్యేళ్ళ పాటు పరమ తపస్సు చేశారు.
తపసోన్తే తతస్తాభ్యాం స్వయంభూరదదాద్వరమ్। అగృహ్ణీతాం వరం తే తు సుతానామల్పదుఃఖతామ్
వారి తపస్సు ముగిసినప్పుడు, స్వయంభువుడు వారికి వరం ఇచ్చాడు. వారు తమ కుమారులు తక్కువ బాధలు అనుభవించాలి అని కోరుకున్నారు.
అవధ్యతాం చ రాజేన్ద్ర సురరాక్షసపన్నగైః। పురం సురమణీయం చ స్వచరం సుకృతప్రభమ్
ఓ రాజా, ఆ నగరం దేవతలు, రాక్షసులు, పాములు కూడా దెబ్బతీయలేని విధంగా ఉండేది. అది దేవతలకు ఎంతో ఆనందదాయకంగా, మంచికర్మల వెలుగుతో ప్రకాశిస్తూ ఉండేది.
సర్వరత్నైః సముదితం దుర్ధర్షమమరైరపి। మహర్షియక్షగన్ధర్వపన్నగాసురరాక్షసైః
ఆ నగరం అన్ని రకాల రత్నాలతో నిండిపోయి, అమరులకూ జయించలేనిదిగా ఉండేది. అక్కడ మహర్షులు, యక్షులు, గంధర్వులు, పాములు, అసురులు, రాక్షసులు నివసించేవారు.
సర్వకామగుణోపేతం వీతశోకమనామయమ్। బ్ర్హమణో భవనాచ్ఛ్రేష్ఠం కాలకేయకృతం విభో
అందులో కావలసిన అన్ని సౌఖ్యాలు ఉండేవి, అక్కడ బాధలు, వ్యాధులు లేవు. అది బ్రహ్మదేవుని మందిరాలలో అతి ఉత్తమమైనది, కాలకేయులు నిర్మించినది.
తదేతత్ఖపురం దివ్యం చరత్యమరవర్జితమ్। పౌలోమాధ్యుషితం వీర కాలకేయైశ్చ దానవైః
ఈ ఆకాశనగరం అమరులు చేరలేని దివ్యమైనది. ఇందులో పౌలోములు, కాలకేయ దానవులు నివసిస్తున్నారు, ఓ వీరా.
హిరణ్యపురమిత్యేవం ఖ్యాయతే నగరం మహత్। రక్షితంకాలకేయైశ్చ పౌలోమైశ్చ మహాసురైః
ఈ గొప్ప నగరాన్ని హిరణ్యపురం అని పిలుస్తారు. దీనిని మహాశక్తిశాలులు అయిన కాలకేయులు, పౌలోములు అనే అసురులు కాపాడుతున్నారు.
త ఏతేముదితా రాజన్నవధ్యాః సర్వదైవతైః। నివసన్త్యత్రరాజేన్ద్ర గతోద్వేగా నిరుత్సుకాః
ఓ రాజా, వీరు ఎంతో ఆనందంగా, దేవతలు ఎవరూ హానిచేయలేని విధంగా ఇక్కడ నివసిస్తున్నారు. వీరికి ఎలాంటి భయం, ఆందోళన ఉండదు.
సురాసురైరవధ్యానాం దానవానాం ధనఞ్జయ'। మానుషాన్మృత్యురేతేషాం నిర్దిష్టో బ్రహ్మణా పురా
ఓ ధనంజయ, దేవతలు, అసురులు కూడా హానిచేయలేని ఈ దానవులకు, మానవుల చేతిలోనే మరణం కలుగుతుందని బ్రహ్మదేవుడు ఎప్పుడో నిర్ణయించాడు.
[ఏతానపి రణే పార్త కాలకేయాన్దురాసదాన్। వజ్రాస్త్రేణ నయస్వాశు వినాశం సుమహాబలాన్]
ఓ పార్థా, యుద్ధంలో ఈ భయంకరమైన కాలకేయులను వజ్రాయుధంతో వెంటనే సంహరించు. వీరికి అపారమైన బలం ఉంది.
సురాసురైరవధ్యం తదహం జ్ఞాత్వా విశాంపతే। అబ్రువం మాతలిం హృష్టో యాహ్యేతత్పురమఞ్జసా
ఓ రాజులలో శ్రేష్ఠుడా, వీరిని దేవతలు, అసురులు హానిచేయలేరని తెలుసుకున్న నేను ఆనందంతో మాతలిని, 'ఆ నగరానికి నేరుగా వెళ్లు' అని చెప్పాను.
త్రిదశేశద్విషో యావత్క్షయమస్త్రైర్నయామ్యహమ్। న కథంచిద్ధి మే పాపా న వధ్యా యే సురద్విషః
దేవతాధిపతుల శత్రువులను ఆయుధాలతో పూర్తిగా సంహరించే వరకు నేను ఆగను. దేవతలకు శత్రువులైనవారిని నేను ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టను.
ఉవాహ మాం తతః శీఘ్రం హిరణ్యపురమన్తికాత్। రథేన తేన దివ్యేన హరియుక్తేన మాతలిః
తర్వాత మాతలి ఆ దివ్యరథంలో, గుఱ్ఱాలతో కూడిన రథంలో నన్ను హిరణ్యపురం దగ్గరకు వేగంగా తీసుకెళ్లాడు.
తే మామాలక్ష్య దైతేయా విచిత్రాభరణామ్బరాః। సముత్పేతుర్మహావేగా రథానాస్థాయ దంశితాః
నన్ను చూసిన దైత్యులు, రకరకాల అలంకారాలు, వస్త్రాలు ధరించి, రథాల్లో ఎక్కి, యుద్ధానికి ఉత్సాహంగా, వేగంగా ముందుకు దూసుకొచ్చారు.
తతో నాలీకనారాచైర్భల్లైః శక్త్యృష్టితోమరైః। ప్రత్యఘ్నన్దానవేన్ద్రా మాం క్రుద్ధాస్తీవ్రపరాక్రమాః
అప్పుడు ఆ కోపంతో ఉన్న, మహాబలశాలులు అయిన దానవాధిపతులు నన్ను బాణాలు, ఇనుపబాణాలు, విశాలమైన అగ్రభాగాల బాణాలు, శక్తులు, ఇష్టికలు, తోమరాలతో దాడి చేశారు.
తదహం శస్త్రవర్షేణ మహతా ప్రత్యవారయమ్। శస్త్రవర్షం మహద్రాజన్విద్యాబలముపాశ్రితః
ఓ రాజా, ఆ మహత్తరమైన ఆయుధవర్షాన్ని నేను నా విద్యాబలంతో, నా ఆయుధవర్షంతో అడ్డుకున్నాను.
వ్యామోహయం చ తాన్సర్వాన్రథమార్గైశ్చరన్రణే। తేఽన్యోన్యమభిసంమూఢాః పాతయన్తి స్మ దానవాః
యుద్ధంలో రథమార్గాల్లో తిరుగుతూ, వారందరినీ మాయతో మోహింపజేశాను. దైత్యులు ఒకరినొకరు తప్పుగా గుర్తించి, పరస్పరం కొట్టుకోవడం ప్రారంభించారు.
తేషామేవం విమూఢానామన్యోన్యమభిధావతామ్। శిరాంసి విశిఖైర్దీప్తైరచ్ఛిన్దం శతసఙ్ఘశః
వారు అలా మోహమై, ఒకరినొకరు ఎదుర్కొంటూ పరుగెడుతుండగా, నేను అగ్నిలా మండే బాణాలతో వందల కొద్దీ వారి తలలను తెగేశాను.